Everyone has their own little secret. May it be dark, savage, dirty, sweet or tingling, we all have the desire to keep it to ourselves, and probably with someone who doesn't know who you are.
Putanginang yan, Ingles-ingles pa. Akala mo naman may kredibilidad para magsalita ng ganun.
Hindi naman niya ginustong maging loser, o kaya eh corny, o kaya naman eh walang kahahantungan ang buhay. Nagkataon lang siguro na minalas ang balasa ng buhay niya kaya siya nagkakaganito...
At hindi sa lahat ng oras, nakakatawa si Mariano. Aminin na natin ang katotohanan na gawa sa mais ang dugo niya at mukha siyang ugat nito. Isama mo na ang buhok niyang amoy toasted corn.
Kaya't sana'y magtagal pa ang sikreto ni Mariano. Makahagilap sana siya ng mga aral mula sa sarili niyang pagsisikreto at mamatay sana siya ng nag-iisa at dilat ang mata.
Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling pagbigyan ang inuman at kantahan. Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling sabayan ang duyan at kantahan.
posted last lifetime. = = = = = = = = = = =
Magkula ka ng damit, magbuhos ka ng toilet, magsampay ka ng nilabhan, magtiklop ka ng banig, magwalis ka ng bubong, magluto ka ng bato, magkalikot ka ng pusod, at maghukay ka ng masigasig at eksklusibo posted last lifetime. = = = = = = = = = = = Di ko kayang namnamin, ang lahat ng aking dapat aralin. Napakasakit sa medulla oblongata, na ayaw ko siyang aralin. Hapdi at kirot, ang dulot sa king cerebrum. Di ko na kayang basahin pa ito, kung magwawala laaahaaang, ang isip ko!!! posted right about now. = = = = = = = = = = = Happy Birthday Noime, happy birthday Noime, happy birthday, happy birthday, let's fucking go and kill Barney! posted right about now. = = = = = = = = = = =
Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Lasang amag ang tinapay, ang puwit niya ay basa. posted right about now. = = = = = = = = = = =
Oh it's office time again, I am so lazyyyy. You can see it in the way, I close my eeeeyes. You can tell by the way I hold the PC. Oh it's lazy time again, you maderpakeeeer... posted right now. = = = = = = = = = = =
Testing testing testing... Tuwititter is now up and running... posted right now.
Oh hello to you fellow mortal friends, how are you doing?!
Nandito nanaman po ang inyong regular na loser blogger upang handugan kayo ng mga bagay na hindi nyo magagamit sa pang-araw araw na buhay! Tulad na lang ng litratong ito na ibinahagi ni Meryl.
Balik nanaman sa nocturnal na buhay ang systema ko matapos kong matulog ng higit sa apat na oras nung bandang tanghali ng hapon.
Napansin kong marami nanaman sa mga alagad ng kadiring kutis ang naglipana sa malaporselana kong iskin, tulad na lamang nitong pigsa sa aking kaliwang braso.
Medyo nagkulay yellow na yung sentro niya. Pinisil ko at napalabas ko naman yung "mata", or bituka, o cellular membrane, depende sa paniniwala mo nung bata ka pa.
At meron din sa iba pang parte ng katawan ko tulad ng sa likod na nalaman ko lang nung nakamot ko't sumirit ang dugo. Pasensya ka na kung di ko magawan ng cartographic sketch yung nasa likod, ang hirap kasing kopyahin dahil nakakangalay silipin.
So far tuyo na ang nasa braso ko. Di tulad nung isang beses na sa sobrang impeksyon niya eh nag-pink na ang palibot niya na parang ang cute lang kung hindi siya pigsa. Parang rosy cheeks, ganun.
So dahil parang nanlibak ako sa katauhan ni Marian, baka magkaroon ako ng kaunting life-threatening threats dito. Pero feeling ko lang yon, dahil kapag pinatulan nila ang sira-ulong katulad ko, magkakasiraan na ng ulo lalo dito.
Para sa akin, ang mga nanay ang pinakamakapangyarihang nilalang sa mundo. Kaya nilang sakupin ang sangkatauhan sa tindi ng kanilang talino, angas, kakayahan, at ang uber-mega-ultra-electro-magnetic-chenes-everything. Naikwento sa akin ng kaibigan kong si Tintotz na minsan na daw nagkaroon ng tila ba epidemya sa kanilang sabdibisyon at ang mga nanay lamang ang hindi tinablan ng sakit.
Aba naniniwala ako diyan dahil sapagkat datapwat because ako mismo eh magpapatunay sa pagiging ultimate human being ng mga mothers (not the likes of Ricky Reyes).
Invincible ang mga nanay sa sakit, yan ang paniniwala ko kay Aling Maring. May anting-anting yata tong pinamana pa ng Lola Lilang ko sa kanya eh.
Aba'y mantakin mo yun, aba'y lahat kami'y may sakit na dito sa bahay, ay siya lamang ang walang kaano-anong tinatawanan kameng lahat! Ay oo, tunay na tunay yan kabayan!
Nangyare yata yun nung nag-uwi ako ng itim na pusa sa bahay. Lahat kame tinamaan ng sumpa at nagkasakit. Trangkaso, ubo, sipon, halo-halo na, si Aling Maring lang ang wala at pakape-kape lang sa umaga tapos kame balot na balot ng kumot.
Pati sore eyes, lahat kame dito sa bahay nagsimula sa isang tao at sa isang mata, tapos dalawang mata, tapos lahat na kame may sore eyes, si Aling Maring lang ang namumukod-tanging nakakakurap sa umaga at nakakabangon sa kama ng hindi nakakandado ng muta ang mga mata niya.
Gumaling naman kameng lahat sa kabila ng mga ganitong klase ng sakit dahil siyempre, siya ang nagaasikaso sa amin.
Nasa mga nanay ang kakayahang maging supreme ruler of the entire everything. Mother knows best, the worst, the good, the bad, and the ugly at kung ano pa mang drama meron ka dyan sa kuyukot mo alam nila yan. Life decisions at mga diskarte, alam nila yan. Budgeting and finance, alam nila yan. Chismis at Wowowee, alam ni Aling Maring yan.
Kanina nga nanonood siya ng Wowowee, napanood niya si Saicy. Nagtataka kung bakit daw di matambok ang puke eh. Napayuko na lang ako sa nasabi niya. Ang lagay ba dapat eh matambok yun? Enlighten me please.
= = = = =
Nung kausap ko naman si Saminella eh gusto pa yatang magpunta dito at ipaghanda ko siya gamit ang 300 pesos kong nalalabing salapi. Aba naman ang swerte mo hija kung ganun ang kaso!
Sana pala iniregalo ko na lang tong shades mong naiwan dito sa bahay, o di kaya isinanla ko para may pampapizza naman ako sayo diba?! Ahihi.
Semenelle: "Dapat pinapaglaba mo ng panty ang nanay mo, birthday naman niya eh!" Ako: "Gumalang ka ah, panty ng nanay ko ang pinaguusapan dito..."
Aba nung nasa taas ako eh nakita kong nagsasampay ng panty si Aling Maring.
Ako: "Sabi po ng kaibigan ko dahil birthday nyo eh ipaglaba ko daw kayo ng panty..." Aling Maring: "Aba kamo eh hindi ako nagpapanty at katsa lang ng ang ginagamit ko, yung sa sako ng harina kamo. Sabihin mo sa kanya eh kaya dahan-dahan ang pag-akyat niya eh baka mahulog yung katsa."
Hindi ko alam kung para saan ang impormasyon na yun pero eto na nga't naiibahagi ko na sa inyo dito sa Loser's Realm with a Winner Mother.
= = = = =
Sa nakaraang mga taon ng pagiging Wonder Woman ni Aling Maring at sa pagyayabang niya palagi siya lang ang namumukod-tanging nilalang na hindi nagkakasakit sa bahay eh minarapat kong basagin ang kanyang angas at sabihin sa kanya na...
"Eh paano, kapag nagkakasakit kayo, ospital na agad. Sa dalawang beses na nagkasakit kayo, ayun, na-confine kayo agad"
Totoo nga naman na di nagkakasakit ang nanay pero parang hamon naman ng tadhana na matindi ang ibinibigay sa kanilang sakit. Accumulated ba kumbaga. Salamat sa Diyos at sa mga pagkakataong ito, di pa din nawawala ang pagka-imbinsibol ni Aling Maring.
Nung unang beses kasing nagkasakit siya eh nadulas pa siya sa banyo at nauntog sa sahig. Hayblad kasi siya nung mga panahon na yun kaya naman kasabay ng pagkakadulas niya eh ang hilo mula sa altapresyon.
Nung ikalawang beses na nagkasakit siya, ibinibintang pa niya na nakulam siya nung kapit-bahay nameng nakaaway niya dito sa hindi ko malamang dahilan. Naospital naman siya dahil sa matinding kaso ng ulcer, di kasi nagkakakain, palaging kape at palaging busog. Eh lumang sakit na niya yung ulcer. Ayun, ospital nanaman.
= = = = =
Anyway, sa lahat naman ng dapat kong ipagpasalamat sa mundo eh wala nang iba pang mas hihigit pa sa biyaya ng langit na isinasakatawan ni Aling Maring.
Salamat sa iyo Aling Maring, sa pagluluwal ng isang taong tulad ko. Kayo na din naman ang nagsabi eh...
"Salamat at may anak akong kagaya mo. Siguro madalas akong napapanisan ng laway kung walang anak na tulad mong kailangan kong laging pinagsasabihan dahil hindi naman nakikinig!"
O diba ang drama.
Iba pa din kapag nasa paligid kayo. Nakakaramdam ako ng ibang klase ng okayness ng mga bagay. Sa totoo lang napakalaking kayabangan ang sabihin naming kaya nameng magpalakad ng bahay kapag wala kayo samantalang puking-inang yan parang tanga lang ako na walang alam lutuin na hindi instant.
Nung naiwan kameng dalawa ni ate dito at tamaan siya ng stress-related na sakit na pangmayaman kahit di naman tayo mayaman, wala akong alam gawin kundi magkompyuter lang at mag-astang mayaman na akala mo eh may dadating na duktor para kay ate kahit wala naman. Di ko maasistehan si ate nun. Tapos nung dumating kayo nabanggit ko na lang sa sarili ko na "haaaay, salamat at andiyan na din siya." Kahit sampung doktor pa ang dumating, mas mura pa din ang singil nyo kasi libre at may pagmamahal at mother's touch of pink and warmness.
Marami pong salamat sa pagmamahal. Kulang ang buong buhay ko para masuklian ko yun sa inyo kaya kapag nagkapera ako eh saka ko na kayo susuklian, may interes pa.
Para sa'yo, pinakamamahal kong inay, Maligayang Happy Birthday sayo! 26 ka lang sana kung di ko na inedit itong sinulat ko diba!
Happy Siksti-toot Birthday to the one of the most prominent and powerful force in our house! Aling Maring!
Caption # 1: "SINABI NANG MAGDILIG KA NA NG HALAMAN EH!" Caption # 2 by JimG: "HUDAS KA MARIANO, SAN MO TINAGO ANG CONTRACEPTIVES KO?!"
Gusto ko lang pasalamatan ang mga minamahal kong mga pemilees sa mundo ng Internets dahil sa kanilang pagmamahal sa akin at naisipan nila akong regaluhan-islas-limusan ng mga mumunting bagay na magpapatibok sa aking bayag.
Puso pala, sa puso.
Hindi ko lubos na maipaliwanag ang ligayang nadama ko nung inabutan nila ako ng tanda ng kanilang mapagbigay na puso.
Para sa inyong mga mahal kong kaibigan, iaalay ko ang post na ito sa mga kabutihang-loob nyo sa isang refugee na tulad ko.
Isang thermal mug na pwede kong gawing tagayan tuwing may inuman o di kaya eh paglagyan ko ng patis! Shet, it's so thermal it makes me hotttt like that! Salamat lowla at hindi na ako makakahigop ng malamig na kape evar!
Isang bote ng patis para kay Aling Maring (na pinaghirapan daw pigain ni Lowla mula sa kanyang mga pores para lang sa amin! How sweet naman lowla and how salty naman the patis!)
Dahil sa nawalang naunang regalo ni Damdam para sa akin eh pinalitan na lang niya nito! Isang bonggang-bonggang tisiert na isusuot ko tuwing gabi para madama ko ang kanyang yakap! Yiheeee! Pero sa totoo niyan parang kapatid ko lang din ang yayakap saken dahil magkasing-taray ang ate ko at si Damdam. Aylabsyu Damdam! Ahihi!
Pero look do we have here! Nakita ni Damdam ang nawawalang regalo! At dahil nainspire si Damdam sa remark kong masarap magtanggal ng tutuli gamit ang metal ear cleaner o ang cerumen spoon, minarapat niyang ihandog sa akin ang isang kumpletong grooming kit! Kulang na lang bikini wax eh patok na ang kagandahang-lalake ko nito! May kasamang pantanggal ng tutsang na gusto palaging makiusyoso sa mga nginingitian kong bagay at litaw nang litaw.
Pero parang bakit ganun ang naibigay ni Damdam, pang kabayo lang ang dating. Puro brush ang laman! Dibale bagay pa din yan sa sobrang cute na mane ko dito sa aking bumbunan. Wish ko lang lumakad yang brush na yan sa buhok ko at hindi ma-tangle to the max.
Aba akalain mo nga namang ang isang piraso ng papel ay magdudulot ng ubod ng ligaya at tigas sa aking mga kalamnan sa panahon ng kapaskuhan!
Hindi ko lamang mailagay ang mensaheng nakapaloob sa card dahil masyado itong personal at makakapaglagay ng ubod ng tinding isyu sa amin ni Goddess. Ayaw kong sabihin na isang indecent proposal ang nakalagay sa loob dahil alam kong marami ang magagalit at magaaklas sa naturang mensahe.
Isang makabagbag-daming produkto ng teknolohiya! Ang male vibrator!!!
Pero syempre each sold separately yan at batteries not included. Mini Racer na talaga namang mapapapadyak ang paa mo kakapaandar sa kanya. Wag mo lang ipadyak ang paa mo kapag dumadaan na siya sa pagitan ng paa mo dahil baka maging 1000 piece puzzle racer yan.
Sino ba naman ang hindi maantig sa ganitong klase at kainit na regalo sa malamig na pasko? Isang bunsen burner!
Yan ang makabagong bunsen burner equipped with dual illuminating rocket propulsion system na talaga namang magagamit ng kahit na sinong mahilig magsigarilyo. Kahit isang milya pa ang layo ng lighter na ito sa sigarilyo, tiyak masisindihan yun.
Sa totoo niyan, maligaya na ako at masaya na makapiling kayo sa nagdaang taon ng buhay ko. Masaya ako sa samahan natin kahit ganito lamang akong hampas-lupang amoy lupa na hindi naliligo.
Pero syempre mas maganda pa din ang may gift! Ahahaha! Salamat guys! I heartz you all! Mwuah!
*Ang naturang mga litrato ay hindi ang tunay na litrato ng mga regalo bagkus nakuha lamang sa internet sa kadahilanang hindi naregaluhan ng digicam ang may-ari ng blog nito.*
Nakaisang taon na din pala tong blog na to. Marami akong naging kaibigan, mga ka-blog at mga tropang minahal ko na din at naging parte na ng pulso ng buhay ko. Isa ito sa malaking porsyento na bumubuo ng pagkatao ko.
Blogger ako. Proud ako dyan.
Dito na din ako nakatagpo ng katauhan kung saan ako magaling - ang maging loser.
Pero maraming may ayaw nito para saken. Masyado na daw akong kinakain ng titulo ko. Masyado kong pinanindigan ang identity na ito. Hindi na nakakatuwa.
Marami silang nadidismaya sa ugali ko. Ako kasi ang tipo ng tao na hindi mo gugustuhing pagsabihan dahil kung ang sa normal na taong walang pakialam, pag sinabihan mo sa kaliwang tenga eh lalabas sa kabila, ako sa lahat ng butas ko sa katawan lumalabas ang mga paalala at pagbibilin tungkol sa buhay. Parang balakubak lang na pinapagpag ko mula sa balikat ko ang mga aral na hirap nilang pinagtuunan ng tamang salita para lang maturuan ako at magabayan.
Malaki ang problema ko sa sarili ko.
Darating ang panahon magsasawa lahat ng nagmamahal sa akin at maiiwan akong namamaluktot sa lamig ng pag-iisa. Aaminin kong takot akong mag-isa. At aaminin ko din ang pagkakamali ko bilang kaibigan. Lahat ng nakikita nilang potensyal sa akin, tinatapon ko lang na parang pabalat ng nougat.
Patawad sa mga mga mahal kong kaibigan.
Nakakademoralize ang ganitong klase ng ugali para sa akin at para sa iba.
At pinagbayaran ko ito ng ubod ng laki. Winasak ko ang isa sa mga bagay na pinangangalagaan ko sa buhay ko - ang pagkakaibigan. Dahil sa titulo kong ito, nangyare ang isang masaklap na bagay at hindi na ito maiibalik. Sa panahon ko na iniaatas ang paghihilom ng sugat na sanhi ko.
Sa ngayon, hindi ko din alam kung san ako pupunta. May panahon na nababagot ako sa sarili kong buhay kapag napapaisip ako tuwing nag-iisa. Dala na din siguro ng wala akong trabaho, at umabot sa higit na inaasahan ang pagiging bum ko at tambay sa bahay. Kinakain ako ng pagkabagot at nararamdaman ko ang pagkamiserable ko sa mga ganitong pagkakataon. Parang gusto ko na nga lang talagang magkaron ng cubicle at task sa mga panahon na yon.
Nakakapagod maging loser. Palagay ko sa susunod na pagkakataon na mapasabit ulit ako sa dito sa mundo naten, iba na ang pananaw ko sa buhay. Iba na ang pagkatao ko, at siyempre, iba na din ang balat ng Lucky Me Pancit Canton. New Look, Same Taste, ika nga.
Lumilipas ang lahat ng bagay. Ewan ko lang tong blog na to. Baka mamamatay na lang ako iisipin ko pa kung matino ba ang traffic nito o kung anong PR at kung sino ang nasa sibaks, mga masugid na nagkomento kahit di ako nagrereply, at mga nakikipagExlinks. At sa kung nadagdagan ba o bumaba ang numero ng sabskrayber ko ng feeds.
Sa ngayon wala namang hater tong blog na to. Kapag kasi nagkaron pa ng hater to, puta kawawa naman sya. Loser na nga lang pinatulan pa niya.
At kahit sa huling hininga, pilit ko pa ding aalalahanin ang mga masasayang alaala na naidulot saken ng mga kataga ni Eddie Garcia.
Dramatic much?
Hahaha. What a loser.
Nabasa ko lang sa comics ng Bazooka Joe ang lahat nang yan. Wag kang maniwala.
At oo, tama ang nabasa mo. Wala na akong trabaho.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Office Chronicles : T-Day
Nabanggit ko bang wala na akong trabaho? Oo, wala na.
Kelan pa? Matagal na din.
Nagtataka siguro kayo kung bakit wala na ang Office Chronicles na inaabangan ng mga nagbabasa mula sa ibayong-dagat (salamat po sa inyo at hi din po!)
Opo, wala na akong trabaho. Last day ko na nung August 26, 2008. 11 months ako sa opisina. Di man lang ako nakaisang taon. Supot.
At mahigit dalawang buwan na akong walang tarbahow.
Wala na ang halimuyak ni Jerome at ang pisngi ng kanyang makikinis na babies. Ang yosi moments namen maging ang mga katarandaduhang boy antics niya kapag magkakasama kame. Wala nang munchkins, wala nang pingpangs. Wala nang freebies, at wala nang kasiyahan tuwing tanghalian.
Wala na ding task na nakakapressure at mga pandudustang personal ni bossing.
At higit sa lahat, wala na akong pera.
Ang huling balita ko naman sa mga naiwan eh may pait na nalalabi sa kanilang mga damdamin dahil feeling nila naisahan sila ni Big Brother. Pagkatapos silang bigyan ng mababang marka sa evaluation, bigla daw itong nagresign. Ewan ko kung anong nangyare, pero hindi na ata sila ganun kasaya yun.
At sinasabi ko lang yan para hindi ko panghinayangan ang lahat.
Eto nga pala, share ko sa inyo.
August 22, 2008
MARIANO JUANCHO
Dear Mr. Juancho
Persuant to the guidelines of This Office That You Work For Inc., a probationary employee is evaluated prior to regularization to determine if the employee satisfactorily meets the requirements and standards of the company. As you know, one critical requirement for you is to pass the TOTYWFU Java Scholarship Program is to pass the SCJP exam.
Here's the summary of your scores: (*AKA the slap-in-the-face YOU'RE A FAILURE scores*)
Date of Examination----------Scores---------------Status
January 23, 2008-------------23%-----------------FAIL May 6, 2008--------------------44%-----------------FAIL August 20, 2008--------------48%-----------------FAIL
As indicated above, you failed to meet (*don't you think I know already?*) the passing score of 65% in the SCJP Certification exam in spite of the several chances that you were given to meet the expected score.
As stated in the Training Contract, failure to pass any tests/assessments shall be valid and sufficient cause for the termination of the training contract.
It is with deep regret (*this I'm sure of*), then, that we advise you (*to go find a new job?*) that your employment as a Java Trainee in the TOTYWFU Java Scholarship Program is terminated effective August 26, 2008.
We appreciate all the contributions you have made to TOTYWF Inc.
Attached is the clearance form of your completion. Please forward the completed and signed form on your last day, August 26, 2008 (*inulit pa talaga*).
Sincerely,
HR Manager (*Succubus*)
Received by:
Mariano Juancho
Date: August 22, 2008
Higit pa sa lisensyang tatlong beses kong itinapon, ang panghihinayang ko na makasama pa ng mas matagal si Jerome. Joke. Para saan pang magyosi ako kung hindi lang din siya ang makikisindi? Wala na. Wala nang halaga tong pagsusunog ko ng baga ngayon. Pero seryoso, ang laki kong pabaya at irresponsableng tao no? Para ibagsak mo ng tatlong beses ang exam na pare-parehas naman ang tanong, wala na sigurong mas hihigit pa sa pagkapabaya ko.
Long weekend kasi yun matapos ang August 22. Martes na ako pumasok pero matapos akong kausapin ni HR Manager nung hapon, wala akong pinagsabihan kahit kanino ng pag-alis ko. Tahimik lang akong nagpapirma sa mga boss ng clearance at wala silang kaalam-alam sa nangyare. Akala nila inaalila ako dahil libot ako nang libot sa opisina kakahanap sa mga boss na nagkalat lang sa normal na araw tapos pag kailangan mo eh nawawala bigla.
Ganun ata talaga ang estilo nila ng pagpapalayas. Meron ka lang isang buong maghapon para iuwi ang lahat ng basurang inipon mo sa desk mo. Meron ka na lang isang maghapon para gawin at tapusin ang mga trabahong iiwan mo sa iba. Isang maghapon lang ang meron ka para makasama ang mga mahal mong kaopisina. "Last day mo na ngayon". Ganun lang kasimple.
Nagulantang na lang sila nung nagmessage ako mula sa bahay at sinabi kong last day ko na kahapon. Ewan ko kung nagalit ba sila o nalungkot. Isa lang ang sinang-ayunan kong sinabi nila saken, at yun eh wala na daw maingay tuwing lunch.
So long pingpangs, so long munchkins, so long free coffee, so long Jerome.
Goodbye.
*Siyempre hindi ito ang wakas ng Office Chronicles natin. Ganun pa din ito, lilipat pa din sa ibang opisina. Hindi na nga lang kasing-saya nitong adventure ko dito. Sana masamahan nyo ako sa susunod na opisina ko. Akshuli madami pa akong gustong sentimiyentong gawin, pero hindi ako pwedeng manatili sa ganung damdamin na lang. Makapaghanap na nga ulit ng trabaho, sosme.*
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Necessity is the Mother of a Deadly Microphone and Atomic House Resizer
Piyesta sa amin dito ngayon. December 01. Wag na ninyong itaga sa kalendaryo ninyo dahil wala naman kameng kwentang mamamayan at hindi kame naghahanda sa piyesta. Mapuwera na lang kung katanggap-tanggap ba sa inyo ang Yakisoba Chicken at hiniwa-hiwang carrots bilang handang-piyesta para sa bisita.
May inuman sa kapitbahay. Kakambal ng inuman ang bidyoke masin. Sa mga ganitong pagkakataon, gusto kong magtrabaho sa pagawaan ng mikropono at bidyoke masin na kung saan magiging employee of the month ako.
Ako ang magpapanukala ng mikroponong may lumalabas na bala ng Garand Rifle o di kaya eh kahit .45 caliber hollow point sa tuwing may magkakamali ng tono. Kakabitan ko din ng aparato yung mikropono na kung saan may lalabas na boltahe ng kuryente. Ang iskor na lalabas ay multiplied by 10,000 volts. Kung nagawa ko lang ng maaga to hindi ko na sana narinig yung All By Myself Tsunami version nung kapit-bahay namen. Gangga-building yung pagkasintunado-islas-alon ng boses. Hindi ako pintasero, at lalong hindi ako magaling kumanta, at wala din ako sa tono madalas kapag kumakanta. Marunong lang akong makaappreciate ng tahimik na paligid.
*Impormasyon: Hindi boltahe ang nakakamatay. Kuryente o Current (in Amperes) ang nakakamatay.
V=IR, where V is the Volts, I is the Current, R is the resistance, o ang tinawag ding Ohm's Law.
Ayon sa chart na ito, maaaring mamatay ang isang tao sa current na 0.1 hanggang 0.2 A ng kuryente, or should I say Dagitab.
Panakot lang sa tao yung value ng 10,000 volts or 50,000 volts sa mga riles ng tren at mga bakod ng Meralco o strap ng bra ng gelpren mo. Pero hindi ibig sabihin na kapag hindi mataas ang boltahe, hindi ka na mamamatay. Ganun na din yun, at wag kang umasang may sapat kang value ng R sa katawan para labanan ang pagdaloy ng ultra-electro-kilig sa katawan mo.*
Nagkafireworks display din kanina sa munisipyo. Nilundag ko ng mas mataas sa normal na lundag yung hagdan para abutan. Para lang sa ano? Para makita ang usok sa langit at ang mga fireworks na natatakluban ng pagkatayog-tayog na bahay ng kapitbahay. Dito naman papasok yung Atomic House Resizer. Alam mo yung aparato na itututok mo lang sa isang bagay tapos kaya mo nang baguhin ang size nito by a drastic proportion? Yun ang Atomic Resizer. Nilagyan ko lang ng House para mas specifically designed sa mga bahay at hindi sa tite, ambisyoso. Pero sige, gagawan kita ng Atomic Penis Resizer. Ang problema lang dito sa aparatong ito eh baka magyabang ka't gawin mong parang baril na nakasukbit sa bewang mo't nakaset sa times1,000,000 units DeAtomization. Baka magjakol ka gamit ang tiyane at microscope kapag nagkataon.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Rescue Me : The Final Part, Which Was Third to Rescue Me : The Part Two Of Rescue Me : The Beginning, Which Is In Turn, Second To The First One
Hindi ako mahilig magyabang. Ako yata ang taong napakagwapo, matalino, at ubod ng lakas ng karisma sa chicks na hindi marunong magyabang.
Hindi naman sa down-to-earth ako pero ang totoo niyan, wala naman talaga kasi akong maiipagmayabang. O sige, marunong akong magpagalaw ng nguso at ilong. Satisfied? Good.
Ang natatandaan kong pinakamatinding pagyayabang na pinakamatindi kong ginawa eh na napakatindi eh nung nagmayabang ako kung gaano kakapal ang koleksyon ko ng teks ng Dragon ball nung bata ako.
Hindi na rin masama no? Kahit siguro nasa isang pormal akong meeting kasama ang mga kababata at kaklase kong mga bigtime na, matapos lumipas ang dalawampung taon eh maaari kong isampal ang katotohanang yan sa pagmumukha nila kasama ng koleksyon ko ng Mask Rider Black plastic toys na nakokolekta kasama ang pagkaasim-asim na candy.
Kaklaseng big time: "Pare, ang hirap mag-manage ng malakihang business sa panahon ngayon, dapat talaga marunong kang magbasa ng takbo ng economy para you can play your cards right."
Ako: "Cards ba kamo? Heto, meron ako. Street fighter #0876 na dinidisplay yung Hapekpek hadouken ni Ryu laban kay Pacquito Diaz. Trade?"
= = = =
Sa pagitan ng September 24 hanggang 26 (Pasensya ka na, hindi ko na matandaan, hindi ko kasi pinagmamayabang ang matindi kong memorya eh) nang mapagpasyahan kong tuluyan nang gawan ng paraan ang nakakarinding pagingaw-ingaw ni Kumukuti.
Bago ang lahat, nais ko nga palang ibahagi sa inyo ang lokasyon na kung saan matatagpuan si Kumukuti sa mga nagdaang panahon.
Galing sa WikiMapia. At oo naitanong ko din sa sarili ko kung sino si Rhon Batuigas.
Ay, oh I'm sorry? Is that too expanded? Well bless my buttocks and juggle my scrotum! Reklamador!
Eto na nga, ilapit na natin. Pft.
Si Kumukuti yung kulay itim na bola ng balahibo na may parte ng puti. Kasama niya yung chicken nuggets sa microwavable na lalagyan. At mangilan-ngilang dahon ng puno ng bayabas na ipinangunguya sa mga batang gustong magpatuli.
Malabo ba kung asan siya? Sa susunod ikaw na ang kumuha ng litrato, ingrate!
Ikalawang kasayangan: Chicken nuggets
Hindi naman talaga siya kasayangan kasi tinda yun ng ate ko na binili lang sa isang di-kilalang factory dun sa tapat ng Makro. Wala siyang tatak na sikat pero masarap naman kung iisipin mo lang.
At gusto mong makasiguradong masarap, kontakin mo lang ako sa blog na ito para umorder ng isang pakete at ikaw na mismo ang humusga.
So ayun, pinainan ko siya ng tira-tirang chicken nuggets na galing sa refrigerator namen. Iniuwi ng mga pamangkin ko galing iskul. Ayaw daw nila, hindi nakain.
Sinubukan kong painan ng mas matinding artillery si Kumukuti. Nung una, hotdog lang, ngayon chicken nuggets na.
Kaso puta, wala din. Tatanga-tanga kasi itong pusang ito. Hindi marunong magkamay kapag kumakain. Kapag kinakagat niya, nalalaglag lang dun sa siwang ng mga tambak ng silya. Gusto kong parusahan ang sarili ko sa katangahan ko. Hindi ko kasi nilagyan ng tinidor yung pinain kong nuggets. Hindi niya tuloy na-gets ang sarap ng nuggets. Malay ko ba kung sosyalin din pala yung pussy na yun at tinidor ang ginagamit imbes na bibig lang.
(Napaisip tuloy ako sa kuneksyon ng tinidor at pussy. Makapag-email nga sa production staff ng porn film)
Wala, bigo ako. Hindi ko siya makuha. Ginawan ko pa man din ng paraan para mapalapit siya dun sa maliit na siwang para makuha.
Para sa kaalaman ng lahat, merong maliit na siwang dun rehas ng bakod. Kasyang-kasya ang kamay ko dun pati na din si Kumukuti kung gagawan ko lang ng paraan na mapalapit ko siya dun.
Pero bigo ako. Hindi ko siya nakuha. Akshuli nakuha ko siya eh. Nahawakan ko na nga at nadama ko ang kanyang balahibumpusa. Nahimas ko siya ng bahagya, pero anong silbi ng kaligayahang ito kung panadalian din lamang ang ligaya?
Mailap si kumukuti. Hindi siya ang inaasahan kong malamya at maamong pussy na nais kong iligtas. Maliksi siya at hindi sanay sa himas ng tao. Maikukumpara siya sa isang pusang hindi sanay sa tao. Na mailap.
Naisagawa ko naman ang plano kong mapainan siya gamit ang...
Ikatlong kasayangan: More chicken nuggets
Napalapit ko na siya dun sa siwang sa pamamagitan ng pagpapain sa tamang lugar. Nahuli ko na. Pero ako lang ang nasaktan. Nakalmot ako at nakagat. Sino ba kasi ang mag-aakalang ganun siya kabangis? Si Mike Enriquez? Hindi siguro.
Pinagmukha niya pa akong tanga. Kasyang-kasya pala siya dun sa maliliit na siwang ng bakod. Pukingpusa yan, nagiinarte lang ata kaya nagngangangyawngyaw dun sa likod ng bakod.
Pero hindi ako pinanghinaan ng loob. Itinuloy ko ang plano ko sa kabila ng pagiging mailap niya. Di ko man siya mahuli, alam ko sa sarili kong natulungan ko siya at hindi ako nagkulang sa tungkulin ko bilang pussy lover.
Anyway, ito pa ang isang litrato niya. Para wala nang sali-salita kung anong ginawa ko para maibsan ko ang paghihirap niya. Oo, chicken nuggets pa din yan.
Pinagprepare ko pa din siya ng pagkain kahit alam kong walang kapalit na sex yan.
O diba ang sweet ko? Ginawan ko pa siya ng pakainan! Bale ang ginawa ko, kumuha ako ng microwavable na container, binutasan ko at itinali ko para hindi na malaglag ang kung ano mang pagkaing inayawan na ng mga pamangkin ko. Oo, sinamahan ko ng pagmamahal ang pagtatali ko diyan at binudburan ko din ng makataong damdamin at kalahating takal ng awa ang chicken nuggets na inihain ko sa kanya.
Pagkatapos ko siyang paghandaang pakainin, kinuhanan ko siya ng bidyo.
Sa ngayon, hindi ko na alam kung ano ang nangyare kay Kumukuti. Nawala na lang siya isang beses. Nanahimik na lang bigla. Bago yung mga gabing tumigil siyang magngyaw-ngyaw, maingay yung mga aso dun sa pwesto niya. Parang nagbabangayang mag-asawa sa ingay. Baka sila na ang gumawa ng paraan para hindi na ako marindi sa ingay ni Kumukuti. Sad ending no?
Rules: 1. Copy paste from {Start Copy Here} to {End Copy Here} 2. Please link back to the person who tagged you and PASS this tag to many of your friends 3. If you have more than one blog, please post this to all of your blogs, the more the merrier. 4. The use of NO FOLLOW on links is not allowed, Let’s all be fair! 5. Remember to come back here at JENNY TALKS(pls. don’t change this link)and leave the exact post url so I can add you to the master list to help increase our rankings and improve our Technorati Authority. 6. Spread the virus.. oooopps I mean the VIRAL LINKING and happy blogging!
At dahil galante ako, bahala na kayong magtag sa mga sarili ninyo.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Tag 08 from LethalVerses
Itong tag na ito ay nagmula kay LethalVerses ukol sa mga NDE.
A very long time ago, when I was still a young boy and everything is in black and white...
Namatay ang lola ko. Nanay ng tatay ko. Bata pa ako nun, siguro mga less than 5 years old or so. Maikokonsiderang ako ang pinakabatang miyembro sa aming angkan.
Kung hindi ako nagkakamali, tama ako.
At kung mali nga ako, pakitama ako sa paniniwala sa aming lugar na mayroong mga supernatural na pangyayari ukol sa namatay na kamag-anak at ang "pagsundo" sa pinakabatang miyembro ng pamilya.
Ang cute ko pa man din nung bata ako at hindi ko na naabutan ang lola ko nun. Malamang gusto niya akong makasama noon, kasi nga cute ako at guwapong-gwapo. Pero siguro kahit ipagpilitan ko pa ang sarili ko sa kanya ngayon eh baka tawanan na lang niya ako.
Lamay ni Lola nun. Gabi. Normal sa mga bata ang matulog ng maaga, at normal din sa probinsya na matulog ang lahat ng magkakamag-anak sa iisang lugar ng bahay. At iyon ang 2nd floor ng bahay.
Luma na ang bahay. Ancestral house. Malalaki ang bintana nito at yung sliding wooden door pa ang gamit. Kung tatayo ang isang grown-up na tao sa tapat ng bintana, hanggang bewang niya ang pasamano. Yung tipong malalaglag ka na kapag yumuko ka sa tapat ng bintana dahil hindi din naman ganun kalapad ang pasamano ng bintana. Di naman ganun kataas ang sekan plor ng bahay. Kayang lundagin ng walang matatamong bali at lupa naman ang babagsakan. May kalambutan. Pero para sa isang paslit na tulad ko nung mga panahon na yun, ang pagkalaglag dun ay maaring magdulot ng kamatayan, lalo pa't alanganin ang bagsak. Maaaring mabali ang leeg at pati na din ang pagkabasag ng ulo.
Karamihan sa tao sa sekan plor ay tulog na at magkakatabi.
Walang anu-ano daw eh bigla akong bumangon. Naglakad ng dahan-dahan papunta sa bukas na bintana. Ewan ko kung bakit bukas yun nung mga panahon na yun kahit uso ang aswang. Isang lipad lang ng manananggal sa ganun kalaking bintana, limas lahat ng lamang-loob namen eh. At wala ding railings dahil wala namang ibang nakatira dun kundi ang tita ko lang.
Mabuti na lang daw eh nahawakan ako ng ninong/tito ko nung malapit na akong makasampa sa bintana. Nahagip lang daw yung paa ko pero nakaangat na ako sa pasamano ng bintana. Umiiyak daw ako na parang tumatawa pero tulog. Sleepwalking kumbaga.
Wala naman akong malinaw na eksplanasyon sa nangyare pero marahil eh muntik ko na nga itong ikamatay. Sorry naman kung hindi natuloy. Kung may reklamo kayo't hindi natuloy, pakisabi na lang kay lola.
Matapos ng nangyare, bilang bahagi ng pamahiin, itinawid ako sa ibabaw ng kabaong ng pinaglalamayan kong lola ng walang sumasayad na parte ng katawan ko o kahit damit. Para daw makawala ako sa kagustuhan niya ng "pagsundo" sa akin.
Some summer in Antipolo...
Eto simple lang. Antipolo, matarik ang daan, isang traysikel.
Paakyat sa matarik na traysikel ang daan... wait, teka ulit.
Paakyat sa matarik na daan ang traysikel na may lulan na tatlong babae, isa lang ang payat, tatlong lalake, isa lang ang gwapo (ako ba yon ha? ha? sige na nga).
Pinuwersa ni mamang drayber ang traysikel niya sa kambyong hindi primera. Natural hindi kakayanin ng makina ang bigat namin sa matarik na daan at mahinang kambyo.
Umatras si traysikel. Mabagal pa nung una. Tapos bumilis. Wala pa sa isip ko na pwede kameng mamatay. Si isang lalake, tumalon sa traysikel. Di man lang kame inisip. Pero at least kung titilapon kame may pupulot sa mga katawan namen.
Iniliko ni mamang drayber ang manibela. Pumusisyon yung traysikel sa isang anggulo na pwede itong tumilapon, gumulong-gulong, at rumagasa ng tuloy-tuloy sa matarik na kalsada. Mabuti na lang naisalba din siguro kame ng sarili nameng bigat at lalagyan lang ng kanin ang tumapon.
Nung mga oras na yun eh naisip ko kung ako ang tumapon at hindi yung bigas. Malayo pa man din ang pagkakatalsik nung tupperware na yun. Sino ba naman kase ang nakakaalam kung paano ka babagsak, kung una ba ang paa mo o ang leeg mo ang tutukod sa sahig. Kahit gaano pa kababa ang talsik mo kung panahon na para mahimlay ka ng tuluyan, wala kang magagawa.
Marami pa akong NDE na hindi ko maikakategorize na NDE nga ba o hindi. Madami din kasing beses na nakita ko nang nag-flash ang buong buhay ko sa harap ng mga mata ko. Nangyare ata nun nung nakaangkas ako sa kaibigan kong babae. Paakyat kame ng flyover at hindi siya nagmenor tapos may jeep sa unahan. Napakabilis ng paglapit namin sa jeep. Sumisigaw na ako ng AAAAAH, samantalang hagikhik pa ang naririnig ko sa babaeng drayber na kaibigan ko. Hindi ko alam kung buhay ko nga ba yung nagflash sa harap ko o yung stainless lang na body ng jeep.
Ipinagpapasalamat ko na lang sa langit at sa Diyos ang lahat ng mga pagkakataon na sana na-deads ako pero hindi natuloy.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Langhap Sarap by M
O kay saya ng bawat linggo Noong panahon ng kabataan ko Dito'y laging bumibisita Matapos magsimba ng pamilya
"Langhap Sarap" ang titulo Maligayang bubuyog naman ang mascot nito Kapag ngiti mo'y nasisilayan Kaligayahan ang aking nakakamtan
Langhap Sarap, o kay ligaya Pinapangarap kong kumain dito sa tuwina Kaibigan kong bubuyog sana ay ikaw na ang maging kusinero namin hangga't ako'y humihinga
Ang Yumburger mo na nakakapagpasigla Kapag ako'y may sakit, ito ang meryenda Sa tuwing may okasyon, Jolly Spaghetti ang karamay Walang sawang kakainin, sa bawat araw ng aking buhay
Jolly Fries ang pinagsasaluhan Kapag magkakasama ang magkakaibigan Kasama ang kwentuhang walang humpay At kasiyahang puno ng kulay
Ang masayahing hotdog nila Malinamnam at malasa At palagay ko'y kukulangin Ang Champ ninyo para sa akin
Naiinitan ka ba kamo? Aba'y Frost Blends ang para sayo Matamis ba ang hanap ng dila mo? Peach mango pie ang kainin mo
Halina at sumama sa ligaya Ng pamilya ni Charlene at Aga Sa pag-indak ni Kim at Gerald At sa pagkanta ni Sarah at Mark
Nawa'y ako'y makabalik Noon sa kabataan ko At maranasan kong muli Ang Jollibee, linggo-linggo
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Hereditary
Nasa dugo yata ang pagkapintasero ko.
Nanonood ako ng Wowowee. Hindi, mali. Napatingin ako sa telebisyon nung Wowowee ang palabas at nakita ko si RR. Si RR na hindi ko alam ang apelyido o kung mabuti ba siyang kapatid sa mga kapitbahay niya.
Ako: "Si RR po ba yan? Bat parang ampangit yata niya ngayon." Aling Maring: "Eh pangit naman talaga yan dati pa eh."
Okay po, magulang kayo at ginagalang ang mga opinyon nyo. Salamat po.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Matagal din pala akong nabakante dito, sorry naman, busy lang.
Oo nga pala, maraming-maraming salamat kay Boss Badoodles ng KwentongBarbero sa pagpili sa akin bilang Humor Blogger for the month of December! Maraming salamat po bossing! Hindi ko kayo bibiguin at papanindigan kong mgalaing galata aq s spiling!
Galing ako sa itaas ng bahay namen. Katapat ng ilang classroom ng mga estudyante sa eskwelahan na nasa harap lang ng bahay namen.
Alam mo naman ang mga estudyante, mahaharot.
Di ko naman sinasabi na sinusutsutan ako nung mga babaeng talandi sa tuwing aakyat ako ng bahay na nakatapis lang ng tuwalya at nakabukol ang malaki kong tiyan.
Ang sinasabi ko lang eh alam ko na kung sino ang mabubuntis agad pagdating ng JS Prom nila.
Ayun, yung tatlong dalagitang napakalalakas tumili sa tuwing papatayin ng mga harot na binatilyo ang ilaw. Paulit-ulit pinapatay, paulit-ulit ding nagpapaluwa ng mga tinggle ang mga dalagitang malandutay kakatili. Tapos magaapiran sa isa't-isa. Ewan ko, baka mali lang ako, baka nagpapraktis sila ng role-playing. Rape-rape-an with the gym teacher. Magandang praktis sa teatro siguro pagdating nila ng college. Yun eh kung may balak pa silang mag-college o tumili na lang maghapon habang pinapatay-sindi ang ilaw.
O baka nagkakamali ako. Baka yung dalagang lumuluhod sa tuwing didilim ang kwarto. O baka naman yung isang babaeng nakangisi agad at matalas ang tingin sa lalakeng nasa harap niya.
Hindi ko alam. Basta ang alam ko magkakabuntisan yan sa JS Prom. Kahit yung pinakapangit pang babae. Lalo na yung isang napakakapal magpulbo na tuwing simula ng klase nagpupulbos ng mukha.
Akala ko nga remake ng Geisha ang napapanood ko. Sus, yun pala eh parang Johnson's & Johnson's Instructional Video On How To Abuse Face Powder lang pala.
= = = = =
Isa sa hamon ng buhay ko ay ang pagkakatayo ng eskwelahan ng Felix Memorial High School., dito sa tapat mismo ng bahay namen. Sana hindi na lang namatay si kauna-unahang Felix.
Matagal pa ang bakasyon at matagal ko pang aasahan ang isang matinding peace and quiet na idudulot ng pagbabakasyon ng mga impaktitang mga pag-asa ng bayan. Kung pwede lang pasabugin ko na 'to eh. Baka mamaya andyan pa yung isa sa kupal na magiging kurap na opisyal ng bayan at magpapabagsak ng ekonomiya ng Pilipinas.
Akala ko nung una, parang apartment complex lang para sa mga birhen ng mayor ang itinatayong gusali. Sayang tuloy yung dating nakabalandrang tennis court na nakatirik dun dati. May balak pa man din akong sumunod sa yapak ni Federer pero di na natupad.
Amityville School Edition
Eto nga pala ang naturang building na naabutan na ng pagpapalit ng mayor mula kay Felix papunta kay Mon Ilagan. Limang kwento ang taas ng gusaling yan, sa pagkakaalam ko. Tapos yung puno ng aratilis dyan sa litrato, patay na. Pinatay ng ingay ng mga estudyanteng walang pagpapahalaga sa pera ng bayan.
Bale merong 5 palapag, times 7, so 35 rooms sa side namin. Siguro merong mga nasa 35 na katao ang isang kwarto, so humigit-kumulang maraming maiingay na estudyante ang namemerwisyo sa masarap na umaga namen.
Sa kasalukuyan, idagdag mo pa yung nakulong na pusa dun sa tambakan ng lumang silya nila na magdamag ingaw nang ingaw.
Malapit lang sa bahay yan. Pag medyo na-tripan mong lakasan ang dura mo, posibleng tumama sa mukha nung titser ng Araling Panlipunan tuwing alas-kwatro ng hapon.
May dalawa o tatlong taon na yatang nakatirik itong eskwelahan na ito dito. At naalala ko pang hindi naging maligaya ang unang araw ng pasukan dito para sa buong street namen. Lalo na sa akin siyempre.
May sumpa yata ng kabastusan na iniwan yung mga karpinterong gumawa ng building dun sa mga estudyanteng gumamit ng building. Akala mo mga pinalaki sa ilalim ng lupa. Hindi pa nakakatuntong sa kwartong kapantay ng bubong ng ibang bahay. Wala naman kameng magagawa kasi pag-aari ng gobyerno to, kesa magreklamo kame at ipasagot samen ang gastos ng building at ipaako ang edukasyon ng may isanlibong estudyante, hinayaan na lang namen.
May magagawa naman talaga ako siyempre. Kaunting timpla ng gasolina, gaas, pulburang Bulacan, teknolohiya ng intsik, saka kaunting dasal na Latin, pwedeng ganito ang mangyare sa eskwelahan na yan:
Pero alam mo kahit minsan wala pa akong nakikitang magandang teacher dyan. Puro matatanda. Sila kasi yung may commanding power at may kamay na bakal laban sa kakulitan ng mga bata. Naalala ko si Miss Flora nung Grade 5 kame, nagwalk-out sa amin sa sobrang kaguluhan namin. Ewan ko kung naguumiyak siya sa CR sa sobrang inis sa amin pero kasi masyado pa siyang bagito eh isinibak agad sa kawalang-hiyaan namin. Pang-grade 1 lang ata ang pasensiya niya. O baka naman pang-grade 1 lang ang pang-aabusong kaya niyang isautak. Ayos pa man din ang teacher na yun, panalo sa ganda at mabait at mahinhin at bumubuka ang blouse niya sa mammary area kapag nagsusulat sa blackboard. Saka Filipino ang tinuturo niya kaya agad kong naging paborito ang Filipino sa edad kong yon.
At alam na din ng kaklase ko ang terminong walk-out nung panahon na yon.
Nung unang araw ng pasukan ang mga estudyante, para silang mga sisiw na bagong lipat sa kulungan. Maliliksi at maiingay.
At masarap ding tuhugin ng patpat at isugba sa apoy.
Ang isa sa mga bagay na naisipan nilang gawin sa unang linggo nila ay ang gamitin ang taas ng building para sa kanilang eksperimento.
Ang subject ng experiment: Aerodynamics.
Binilhan sila ng magulang nila ng mga notebook para gawing eroplanong papel na wala pang kalahating minuto ang itinatagal sa hangin. May gusto yatang mensaheng iparating sa mga bubong namin kaya panay ang subok nilang makalikha ng perpektong eroplanong papel. Dapat nagseminar muna sila samen para maturuan ko kung paano gamitan ng bolpen ang pakpak ng eroplano.
Maingay at magulo ng unang araw. Masarap silang batuhin ng patis, toyo, suka, paminta, bawang at sibuyas at gawing pulutan. Kilawing nguso ng maingay na bata.
Ang masama pa nito eh yung araw-araw na National Anthem. Nakaspeakers pa sa buong campus. Kahit Pilipino ako, di ko ipagpapalit sa nasyonalismo ang ilang oras ng tulog. Paano mo maiipagtanggol ang bayan kung puyat ka at walang maisagot sa exam dahil yung isang oras na itutulog mo, ikinanta mo na lang ng Lupang Hinirang.
Tapos siyempre ko-combo ng Panatang Makabayan yan at yung finale eh yung hymn ng eskwelahan na may kasama pang padyak sa mga bandang katapusan ng kanta. Mahigit-kumulang sigurong isanlibong estudyante ang sabay-sabay na papadyak. Harinawa'y malaglag silang lahat sa mga susunod pang padyak.
Wala ding makapalag dyan sa mga bata. Bata pa lang may mga pick-up line na. At tinetesting nila kay Aling Maring at sa kasambahay namin.
"Ate, ang ganda mo naman!" "Nay, tingin ka dito, type kita."
Ang masama nito ni minsan hindi ako hiniritan ng ganun. Puro sutsot lang ako at hindi ko pa alam kung babae o matandang teacher ang gumagawa nun. Nakahubad na ako, miski man lang asarin akong may buhok ako sa utong, di ko narinig.
Yung kinakapatid kong kapitbahay namen, di na nakatiis. Pinagtestingan ng kwitis yung mga classrooms. Pero isang piraso lang naman, na lalo pang nagpa-ingay sa mga tiyanak na yun. Pero dahil alam mo namang kapag kinamot mo ang pantal, mangangati lalo, ayun, lalong umingay. Kaya naman di na nagdalawang-isip ang kinakapatid ko na ilabas ang pekeng toy gun. Oo, pekeng toy gun. Tinutukan lang naman.
Kaya naman nabahala ang mga teacher kasi hindi nila alam kung paano ipapaliwanag sa magulang ng mga bata ang butas na ulo o baga ng mga bata kung sakaling hindi nakapagtimpi si kinakapatid at kung sakaling tunay na real gun yun.
Hindi naman nagpatagal pa ng hustisiya si Aling Maring. Pinuntahan niya ang opisyales ng eskwelahan para kausapin ukol sa seryosong kalagayan ng mga nakatira sa street na katapat ng school. Mabait naman ang nakausap ni Aling Maring kaya nagawan na ng solusyon kahit paano.
Ang naging solusyon? Cabinet.
Nailagay na sa cabinet ang mga bata at nailibing na ng buhay. Iginapos na ang mga pinakamaiingay at pinagmumog ng kumukulong asupre. Yung mga nagpapalipad ng eroplano, diniretso na agad sa NAIA para igapos sa pakpak ng Cebu Pacific. Ang mga malalanding mag-aaral, nasa kwarto ko at naglilinis, pero di naman sila nakagapos. Gusto kong nasa tama silang pag-iisip at hindi drinoga kapag nasa bahay namin sila.
Sa ngayon, maingay pa din sila at wala na kameng magagawa. Matapos ang ilang taon, naging normal na din ang ingay at mas mukhang magiging sagabal pa sa pamumuhay namen kung mawawala sila. Kumbaga para na silang kulugo na tumubo sa balat. Nakakairita pa pero di naman masakit.
Naging normal na ang ingay at naging sanay na ang lahat sa munti nilang panggagago.
Pero ikinukunsidera ko pa ding bumili ng Airsoft o di kaya ng paintball gun. Mas mainam kung airgun.
Pero dahil sa nagtitipid ako ngayon, sumpit muna at karayom na kinalawang na sa pagkakababad sa ihi ng daga ang gagamitin ko kapag minsang inatake ako ng kawalang-pasensya.
Marami sa mga YUPPIE ngayon ang napakahilig mag-multitasking. Ang terminong Multitasking ay kadasalang ginagamit sa proseso ng mga computer na kung saan naaasikaso nila ang maraming request o di kaya ay instructions ng sabay-sabay. Di tulad ko na wala na akong ibang magagawa kung nanonood ako ng pornograpiya. Well, sige sabihin nating nagjajakol na din ako.
Ang panahong ito ay matulin kaysa sa inaasahan. Maraming dapat tapusin sa isang araw, at maraming resulta ang dapat makuha sa lalong madaling panahon. Dahil sa larangan ng buhay sa panahon ngayon, ikaw ang panalo kapag nakatapos ka ng mas maraming trabaho sa loob ng isang araw.
Di tulad ng nanay ko na minamadali ang paglalabada para makanood ng Wowowee. Hindi man lang niya naisip na pwedeng maglaba sa sala o manood na nakapatong sa itinaob na batya ang telebisyon. Tapos pinipilit niya pang ipatapos kay Valerie at Pokwang ang Pasalog at Hephep Hurray.
Para sa tulad kong isang YUPPIE, ito lang ang maihahayag kong parte ng multitasking na talagang nakatutulong para sa akin.
Mabilis ang panahon. Dapat maraming resulta ang makuha sa loob ng maikling oras.
A) Sumisinga B) Tumitira ng Dragon Katowl C) Naghahalo ng semento para sa pundasyon ng matibay na kinabukasan ng eskwelahan ng mga kabataan sa Baranggay San Juan D) None/All of the above
PS.
Maraming salamat po sa lahat ng mga tao na nagkokomento dito sa walang kwentang lugar na to, ahaha.
Mahal ko po kayong lahat, lalo na ikaw, at ikaw, at siya, at ikaw. At yung babaeng walang bra sa dulo, mahal kita.
Makakapagreply din ako kapag meron na akong sapat na tibay ng loob at tikas ng sikmura.
mga kaibigan, meet Hugh, ang kapatid ni Kiko Matsing. So pwede natin siyang tawaging Hugh Matsing. Tangina, ang banana lame-ass shit naman ng name na yun.
Ito ang isa sa mga pinagmulan ng lahi ng tao pero dahil ako lang yan, sasabihin kong ang gwapo ko pala kahit unggoy ako.
The famed Juan Dela Cruz band front man and legendary Pinoy Rock Icon Pepe Smith making his appearance on my blog.
Pwede niyo ring gawin ito sa sarili ninyong mukha kung maatim ninyong magmukhang unggoy na kagaya ko. Hindi ko na ilalagay ang original na photo na pinagkunan ng mga ito kasi panigurado naman akong mag maa-appreciate niyo pa din ang mga litratong ito kumpara sa original.
Para sa mga gustong gumaya ng mga images na ito, maaari kayong magpunta sa faceofthefuture.org.uk
Narito pa rin ako at giniginaw sa erkondisyon sa bagong puwesto ko dito sa opisina. At hindi ito ang silya ng presidente. Napalipat lang kame ng posisyon mula dun sa pwesto kong katapat ang sinag ng araw at katitigan ang mga ulap.
Nakikikain pa din ako ng libreng supplies sa umaga - Munchkins o di kaya eh flavored pandesal.
Tumatae kada umaga sa toilet ng opisina gamit ang bidet at malambot na tissue paper.
Nagnanakaw ng paper napkin at ginagawang panyo.
Umiinom ng libreng Milo at kape.
Nagba-blog ng walang katuturang bagay gaya ng Office Chronicles.
At ngayong may Friendster Account na din ako, nagpe-Friendster na din ako.
Nakikipagdaldalan sa mga kaopisina ng mga "hot issue" sa paligid ng opisina gaya ng kung sino na ba ang mag-UN.
Nagbababad sa pakikinig ng mp3 at talaga namang nakatodo sa volume. Nakakatulong sa pagpapatay-malisya sa nagri-ring na telepono.
Nagpapakinis pa din ako ng balat at nagpapataba ng tiyan dahil sa kakulangan ng eksersays at yuppie lifestyle. Ang makinis na balat ay may kaakibat na altapresyon.
Aba oo nga pala, nasabi ko na nga pala noon na matatanggal ako diba?
Aba'y akalain mong naawa sila sa akin! Ahaha, mga putangina, andali nilang utuin. Konting uhog lang at pawis at luhang inihilamos ko sa mukha kong mala-Kristo eh pumayag nang wag akong tanggalin.
Sino ba naman ang hindi maaawa kung naglulupasay ka na sa harap na parang bulateng pinapapak ng langgam.
Pero siyempre joke lang yun kasi kung gagawin ko yun eh makakatikim ako ng malalaking braso at kamao ni Manong Guard na parang nag-training pa ata sa Mount Olympus sa laki ng katawan.
Ang mga hitad na yun, so gullibleness! Haha, mga mababait na nilalang! Salamat!
Pero dahil alam na marahil ng SYSADMIN ang website na ito eh binabawi ko ang sinabi ko. Joke lang po yun Sir Aries at Sir Edgar, hehe, peace be with all of you po, maging kila ma'am at sir bossing natin sa management.
I REPEAT - BINABAWI KO ANG SINABI KONG STATEMENT NA NASA ITAAS, SO HELF ME OR NOT. SERIOUSLY, I AM NOT SERIOUS WHEN I JOKINGLY JOKED ABOUT THAT STATEMENT.
Ah oo, tama kayo.
NANDITO PA DIN AKO SA OPISINA KO. MAY TRABAHO PA DIN AKO.
Kaya sa mga nakakaisip makipagmeet-up at magpalibre (ng SIMPLE LANG, PAKSIYET!) eh abot pa kayo.
May ilan pa ngang inggit na inggit sa ginagawa ko dito sa trabaho ko eh. Bakit daw ang sarap ng buhay ko dito. Hindi ko din alam kung dapat ba akong matuwa sa ginagawa ko dahil wala akong growth sa aking work experience. Nakakatanga lang ang ginagawa ko dito. Pero siyempre, personal growth naman ang natatamo ko mula sa pagkakaroon ng madaming kahalubilo dahil sa pagtatamad ko dito. Sige, sa mga nanghihingi ng trabaho ko, sa inyo na lang ito.
Ano nga ba ang nangyare mula nung naisulat ko ang tungkol sa pinaplano nilang pagpapatalsik sa akin sa puwesto?
Well, first of all, HINDI KO ALAM KUNG ANO ANG ZTE DEAL NA YAN!!!
Puta, malay ko ba kung sino yang si Jun "J-Lo" Lozada na yan ha?
At anong kurapsyon ang sinasa...
*Ah, ehem. Ano ulit? Ha? Sa trabaho lang? Ay, ay sorry maling script itong natanggap ko, haha. Sorry naman!*
Ayun, ano nga ba ang nangyare mula nung bumagsak ako sa exam?
Wala naman, nadeploy pa din ako sa isang team at nabigyan ng project na sa kung saan eh ginamit ko ang 80% ng oras ko sa pagba-blog at 20% naman sa pag-aaral nung pinagagawang sistema at pag-aaral ng mga dapat aralin. Kumbaga eh 1 hour dedicated sa project at 7 fucking hours naman para sa kabulastugan at katamaran.
Kumbaga ginagawa ko lang wallpaper ang mga review materials para pang-cover up sa mga ginagawa ko. Parang MacGyver lang na naguumapaw sa pagiging maparaan.
Oh diba, ang galing kong empleyado! Puta, sino ba naman ang di magha-hire saken nito, kita mo naman 20 percent efficient working skills! Tangina, palagay ko manager agad ako pagpasok ko sa susunod na kumpanya eh. Kaya yung mga may alam ng kumpanya na nagha-hire ng mga bum at slackers, paki-inform lang ako.
"Bum you want? Bum you get!"
Wala namang gaanong naganap sa oras matapos ang exam. Ganun pa din ang buhay, at ganun pa din ang takbo ng utak ko, puro pa din kalokohan. Pure loserrificness, puro ka-emo-han at paglalandi.
Sequence pa din ang buhay ko:
(In Particular Order) Gising Ligo Kain Travel Log In Trabaho Tambay Chat Blog Kain Trabaho Tambay Tambay Chat Chat Blog Blog Log Out Travel Chat Kain Chat Chat-Tulog
Aba naman, puta, nakatapos kaya kame ng project. Akala mo ha?! WALA KANG TIWALA SAKIN YOU SHIT? Marunong din akong magtrabaho oy! Natapos na nga ng maaga eh.
Yun nga lang eh si boss ang gumawa nung part ko at medyo nagpalit-palit lang ako ng ilang characters at logic sa code eh patok na! May ginawa na ako. Ganun lang kasimple ang istilo sa trabaho eh.
Blackmail = your boss works for you.
Sheesh, simple as wantuten eh.
Pero kasi part ng tangang trabahador ang ginampanan ko eh, kaya naman naawa na talaga ng husto si boss Team Lead kaya kahit alam kong inis na inis siya sa akin eh patuloy pa din ang tulong niya saken.
BASH YOUR BOSS = Work well done Mr. Juancho.
Simpleng-simpleng trabaho.
= = = = = =
At ano naman ang susunod na hakbang?
Heto, pinadagdagan ng isa pang buwan ang aming pagtatagal dito sa masarap na kumpanyang ito. Para daw makapaghanda sa pag-ulit nung PAGSUSULIT na kinakailangan upang maging lehitimo kang manggagawa ng kanilang opisina.
Hindi pa ba sapat ang angkin kong talino at kahusayan sa pagba-blog at kailangan pa nilang mapatunayan ang galing ko sa pamamagitan nung pagsusulit na yon? Aye carumba namang mga boss ito, mga talandi. Dapat daw kasi eh "certified" ang mga manggagawa para mas pakyawin ng mga taga ibayong-dagat ang kanilang serbisyo. Teh shitnezz, ang laking requirement nun.
Bahala sila. Wala na akong pera. Mahihirapan na akong kumuhang muli nung pagsusulit na nabanggit.
Eh ano na ba ang susunod na yugto?
Wala. Mawawalan na ako ng trabaho, at opisyal na ito. Wala nang extension na parang buhok ng mga bakla.
Pero hindi naman porke wala na akong trabaho, wala nang Office Chronicles. Wag kayong mangamba, marami pa akong maisasalaysay na salaysayin dito tungkol sa mga kabulastugan ko sa opisina.
At ang kapal naman ng mukha kong magsabi na huwag mag-alala kung mawala ang Office Chronicles. Para namang may tulong ito sa buhay natin diba? Hala, sige, trabaho muna ako for 40 minutes tapos blogger mode the whole day.
In one month time, I will be fired.
Amazing!
Sige, maghahanap muna ako ng lilipatan. Salamat!
sinabi sa akin ng kaibigan kong si Legendary na taasan ko naman daw sa 20% ang magiging kaalaman ko sa pagsusulit. puwes, request granted
Wala naman. Sabi ng nanay ko eh araw daw itong kamatayan ni Ramon Magsaysay, ang namatay sa pagkabangga ng eroplano sa Mt. Manunggal sa Cebu. Dating presidente ng Pilipinas na pang-ewan sa bilang. Talk about good history knowledge.
Madami daw kinalaman ang letter M sa aksidente.
Mount Manunggal Magsaysay March Cebu Nakaligtas - Nestor Mata naMatay Mabangga sa Mundok
Ayun, wala lang.
Naisip ko lang na di naman sineselebreyt ang kamatayan niya kahit na madami siyang naidulot sa bayan natin gaya ng mga bagay na makikita mo kapag hinanap mo ito sa Google.
Tulad na lang ng Linggo ng Wika. Hindi ba't napakamakasaysayang pagkakataon sa kasaysayan ng Pilipinong kasaysayan na makapagtaguyod ng isang linggo na nakalaan lamang para sa Wika?
Oo, tama nga naman. Mabuhay si Manuel Quezon. Hindi literally ha?
Ayun, naisip ko lamang na magbigay ng kaunting papugay sa isa sa mga butihing pangulo ng ating bansa.
Kaya naman naisuot ko ang damit na ito...
mambo pose number 1
mambo pose number 2
mambo pose number 3
mambo pose number 4
mambo number 5
Sa kung anong dahilan kung bakit Mambo Magsaysay ang pangalan ng shirt, hindi ko matutukoy.
Siguro tagline ng campaign niya habang nagma-Mambo sa stage tuwing may presscon.
Siguro yun ang naisigaw niya nung malapit nang bumagsak ang eroplano.
Siguro palayaw niya. Mambo = Ramon. Napakalapit.
Anyway, mga usapan tungkol sa araw na ito:
Ateng tindera ng load: Ayos ang t-shirt mo sir ah. Bagay na bagay ngayong araw na'to. Death anniversary ni Magsaysay.
Ako: Oo nga ate eh. Kaya ng isinuot ko eh.
ATNG: Oo sige, gwapo ka nga dyan eh.
Ako: TALAGA ATE??? SIGE! ILAHAT MO NA YANG 20 PESOS SA LOAD! IMBES NA SANA KINSE, BENTE NA AGAD!!! WOHOO!
ATNG: *tumingin ng may wirdong titig* Tanginang to ah...
Sa opis naman:
HR Officer: Aba, ang ganda ng shirt mo ah. Kilala mo ba yan? Ako: Opo naman ma'am. Bagay nga po ngayong araw kasi death anniversary ni Magsaysay. HR Officer: Aaah, ah talaga? Kaya naman pala. O sige, sex na tayo? Ako: Ah, sige po ma'am. HR Officer: WOOHOO! OH YEAH!!! Ako: *tumitingin ng may wirdong expression sa mukha* Tanginang to ah
Sana naging halagang bente na din lang sana yung t-shirt.
1. Alcohol, helping ugly people have sex since 18XX - Galing sa t-shirt
2. Here's to alcohol, the source and solution to all of life's problem - Homer Simpson
3. Alcohol is the best English tutor there is - ako
4. Drinking they say, is the haven of the weak. We forget a persona that we only have the courage to show when we're drunk enough. We escape reality even if it would risk our health. But I tell you this, the most honest individuals are those who drink to drown because they lose their social mask. NO pretensions, NO limits, NO lies. That's not weakness, that's being fearless. And I guess what they can never fathom is that because of intoxication, we become pure. - Galing sa text ng kaibigan kong lasing
5. GUWAAAAAARRRRRKKKK.... *ubo ubo*.... BWAAAAARRRKKKK.... HUWAAARRRRKKKK.... waaaaarrrkkk... *ubo ubo* ewaaaaaarrrhkkk... - tunog ng nagsusuka dahil sa alak
= = = = = = = = = =
Ahahaaaaay.
Ang alak, para sa akin ay mayroong titulo na "The Best English Language Tutor". Magaling pa siya sa kahit na sinong may Ph.D. na title sa BS o BA na kurso.
Kung titignan mo ng mahusay, kung may panahon ka, magobserba ka ng mga lasing sa kanto or kahit sinong kakilala mo na nalalasing. Tapos kausapin mo ng ingles. Magugulat ka sa mga resulta. Kung kanto boy ang nakausap mo ng lasing eh mababa na ang limang saksak sayo. Pero kapag kainuman mo ang kinausap mo ng English, panigurado eh kalahati ng panahon na magkakausap kayo, ingles na ang gagamitin niyong lenggwahe. Kahit ako, nagkakaron pa ng accent kapag nalalasing, base sa obserbasyon ko. Hindi ko pa naman natatamo ang ISH na accent.
Minsan eh may pagka-conyo pa ang pagsasalita mo. It's like you live in the western country or something pareh. Bakit kasi nakakapagpabaluktot ata ng dila ang alkohol. Must be the denaturizing enzymes in it pareh. Although you speak good ingles, that doesn't make you intellectual, or at least look like one pareh. Wasted ka pa din bro. Nakakatuwa lang tignan kapag yung mga kainuman mo eh nagiinglisan na pareh, it's like they're like you know, so from an elite family kahit medyo mukhang mananabas lang ng pagkain ng baka pareeeeh.
Kaya nga ba't minsan eh magmimistulang Manny Pacquiao ang pagsasalita naming mga lasenggo. Noodle pa nga! Noodle pa!
= = = = = = = = = =
Ah, oo nga pala, isa pang titulo ng alak eh yung magaling siyang "Amnesthetic". Oo, AMNESTHETIC, hindi ANAESTHETIC (pero kabilang na din dito ang aspeto ng pagiging Anaesthetic).
May kapabilidad ang alak na makapagpalimot ng mga bagay na ginawa mo habang meron ka nito sa katawan mo.
AMNESIA.
Kumbaga, sabi nga ng kaibigan kong madalas makaranas ng ganitong bagay eh may kakahayan itong gawin kang werewolf. Gaya sa mga pelikula ng mga werewolf, walang maalala sa umaga yung taong lasing kung ano ang nangyare sa kanya sa panahong nalasing siya ng husto. Blackout ika nga ng mga eksperto.
Minsan ganun din ako, pero hindi naman sa punto na nakakakuha ako ng lamang-loob sa bulsa ko at mga mata ng kung sinong kainuman ko sa loob ng bag. Grabehan naman yun, di ko alam eh nakapatay na pala ako. Scary shit yun, baka nga werewolf ako at hindi lasing. Simple pa lang naman ang nangyayare sa akin na dulot ng amnesthetic effect ng alak. Parang sleepwalking lang. Di ko alam kung papaano ako nakalipat mula sa silya papunta sa kama sa itaas ng bahay.
Ang isa sa mga kaibigan kong tatawagin nating Jon C ay mayroong mas malalang kaso ng pagkakamit ng amnesthetic effect. Nasa resort sila noon nang malasing siya nang husto. Pagkagising niya ay napalitan na lahat ng kanyang damit pati na ang kanyang UNDERWEAR (brief). Hindi din siya makapaniwala sa kwento ng kanyang mga kaklase na tila ba isa siyang katutubong pagulong-gulong sa dalampasigan ng dagat at muntik na din daw siyang maiwanan ng bus papauwi. Wala ni isa man sa mga pangyayaring iyon ang natatandaan ni Jon C.
Minsan naman akala mo eh imahinasyon mo lang ang mga naganap. Yun naman pala eh nangyare na talaga sa true-to-life. Kaya pala na-imagine ko noon eh marunong akong magbreak dance. Pagkagising ko eh puro gasgas na ang mga braso ko at talagang nag-break ang mga ilan sa buto ko. Pero okay na ako pagkatapos nun, feeling wow pa din.
Marami pa akong gustong i-kwento tungkol sa paksa ng pagiging amnesthetic kapag nalalasing pero sa kalungkutan, wala akong maalala sa karamihan sa kanila.
= = = = = = = = = =
Minsan mas gugustuhin mo na lang din tamaan ng amnesthetic effect ng alak. Lalo na kung ubod ng jologs ang itsura nung babaeng kinalantari mo nung panahong lasing ka. O kaya naman eh magandang excuse ito sa mga di inaasahang mga panganay.
"HINDI KO ALAM ANG MGA NANGYARE! LASING AKO NUN! NILASING NIYA AKO!"
Mainam na excuse pero kung di natin alam kung tatanggapin sa hukuman yan at lalo na ng mga magulang na nagmamay-ari ng matataas na kalibre ng baril.
Siyempre, hindi din magandang pagsamahin ang manibela at alak. Duh, di kaya naiinom ang manibela! Sus! Kahit pulutanin mo ang manibela eh para ka lang ungas na nagpipilit tunawin ang leather cover at plastic na materyal nito.
Pero seryoso, madaming kaso na ng namatay sa pagmamaneho ng lasing.
Pero kami ng utol ko? Di namin alam kung papaano kame nakakauwi at kung papaano siya nakakapagmaneho kahit sabog na sabog na sa alak at isang malawak na lupain na ang tingin mo sa isang makipot na eskinita. Nasa pag-iisip din naman yun ng tao. Lasing ka lang at hindi ka naka-droga. Magkaibang bagay ang tama nung dalawa. Kahit kaming dalawa ay nagtataka kung papaano nangyayareng nakakauwi pa kame. Amnesthetic.
= = = = = = = = = =
Gusto mo ba ng sample ng isa sa mga nagagawa ko kapag lasing?
sa pusod ng lasing
Ito ang isa sa mga panahon na nagkaroon kame ng basagan ng ulirat. Kasamahan ito nung nangyare sa litrato na may titulong "2 Gin Bilog + 1 Emperador Long Neck = very painful jaw". Hindi tinta ng pulang bolpen ang ginamit ko diyan.
May sasakyan ang kaibigan namin at dahil sa lasing na kame, ayaw na niya kaming isabay dahil mukhang magsusuka lang kame sa kotse niya (na nangyare na din naman, pero sa labas lang). Mukhang seryoso siyang hindi niya kame isasabay kaya naman nagpumilit akong pahangain siya sa kakayanan kong magsulat ng mga mensaheng hindi mo maintindihan.
Nakita ko ang cutter sa lamesa at daglian naman akong sumulat ng mensahe.
PA3Z.
Ano ba ang pa3z? Dahil nga sa nanginginig na ang aking kamay sa kalasingan ay hindi na din nila ipinatuloy ang mensahe.
PASABAY.
Ganun pala dapat ang isusulat ko. Balak ko pa sanang i-cross out ang salitang pa3z pero pinigilan na nila ako. Baka daw makapag-dinuguang lamanloob sila ng wala sa oras.
Sa ngayon, wala na ang peklat kaya't ipinapangako kong aayusin ko na ang pagsusulat sa susunod na pagkakataon para naman magkaintindihan kame.
Ako si Mariano Juancho. Pwede mo akong tawaging M.
Minsan, kapag masama ang loob ko, galit ako sa tao, o di kaya'y may nagawa akong kasalanan ay dito ako nagpupunta.
Dito ako nagbabahagi ng mga bagay na sana'y ginawa ko, sana'y sinabi ko, ko mga bagay na hindi mo maiintindihan kasi pinaiikot-ikot ko ang mga kwento mula sa kabilang bahagi ng buhay ko.
Dati, nung uso pa sa mga blog-blog na yan yung mga badge, ito yung pinamimigay ko para imbis na link lang ang ilagay nila, itong badge na ito because I am paimportante like that.
Medyo nagkulay yellow na yung sentro niya. Pinisil ko at napalabas ko naman yung "mata", or bituka, o cellular membrane, depende sa paniniwala mo nung bata ka pa.
Medyo nagkulay yellow na yung sentro niya. Pinisil ko at napalabas ko naman yung "mata", or bituka, o cellular membrane, depende sa paniniwala mo nung bata ka pa.
