Everyone has their own little secret. May it be dark, savage, dirty, sweet or tingling, we all have the desire to keep it to ourselves, and probably with someone who doesn't know who you are.
Putanginang yan, Ingles-ingles pa. Akala mo naman may kredibilidad para magsalita ng ganun.
Hindi naman niya ginustong maging loser, o kaya eh corny, o kaya naman eh walang kahahantungan ang buhay. Nagkataon lang siguro na minalas ang balasa ng buhay niya kaya siya nagkakaganito...
At hindi sa lahat ng oras, nakakatawa si Mariano. Aminin na natin ang katotohanan na gawa sa mais ang dugo niya at mukha siyang ugat nito. Isama mo na ang buhok niyang amoy toasted corn.
Kaya't sana'y magtagal pa ang sikreto ni Mariano. Makahagilap sana siya ng mga aral mula sa sarili niyang pagsisikreto at mamatay sana siya ng nag-iisa at dilat ang mata.
Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling pagbigyan ang inuman at kantahan. Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling sabayan ang duyan at kantahan.
posted last lifetime. = = = = = = = = = = =
Magkula ka ng damit, magbuhos ka ng toilet, magsampay ka ng nilabhan, magtiklop ka ng banig, magwalis ka ng bubong, magluto ka ng bato, magkalikot ka ng pusod, at maghukay ka ng masigasig at eksklusibo posted last lifetime. = = = = = = = = = = = Di ko kayang namnamin, ang lahat ng aking dapat aralin. Napakasakit sa medulla oblongata, na ayaw ko siyang aralin. Hapdi at kirot, ang dulot sa king cerebrum. Di ko na kayang basahin pa ito, kung magwawala laaahaaang, ang isip ko!!! posted right about now. = = = = = = = = = = = Happy Birthday Noime, happy birthday Noime, happy birthday, happy birthday, let's fucking go and kill Barney! posted right about now. = = = = = = = = = = =
Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Lasang amag ang tinapay, ang puwit niya ay basa. posted right about now. = = = = = = = = = = =
Oh it's office time again, I am so lazyyyy. You can see it in the way, I close my eeeeyes. You can tell by the way I hold the PC. Oh it's lazy time again, you maderpakeeeer... posted right now. = = = = = = = = = = =
Testing testing testing... Tuwititter is now up and running... posted right now.
Haaay, ang hirap simulan ang minsan nang nakalimutan. Mahirap balikan ang minsan nang naiwanan.
At mahirap pag-aralan ang math. Pati programming.
Gusto ko ang magsulat. Pero higit pa doon, gusto ko ang pinapansin at nagpapapansin sa mga chicks. Tao, tao ang ibig kong sabihin. Pero tao din naman ang mga chickazoids.
Ewan. Madami akong alam. Madaming laman ang utak kong puro palaman lang naman sa gusto ko talagang sabihin. Which is wala.
That's the point of this post. Dahil nga pwersado siya, at masabi lang na kailangan kong magsulat, alang-alang sa pangako ko sa sarili kong dapat na akong magbalik sa tunay na ugali ko bilang taga-bahagi ng latak ng buhay ko.
Nilamon ako ng Tumblr. Nakakilala ako ng maraming tao at maraming mga batang babaeng gustong-gusto kong kantutin isa-isa pero hindi ko naman magawa dahil:
1. Hindi ko ugali yun. 2. Hindi ko sila kayang pagsabay-sabayin kapag pumayag sila. 3. Hindi ako selfish. Ayaw kong i-hoard ang mga batang yun para sa aking sarili. 4. May gelpren na ako.
Maliban sa ika-apat na item, ang isa pang "nakakagulat" na bagay na pwede kong maibahagi sa inyo eh yung may trabaho na ako.
Yehehes bichez, I iz a workin' fool.
Saka na yung office chronicles natin. Mahirap magsulat sa tipo ng trabahong napasukan ko ngayon eh. Masyadong maraming "ginagawa", tulad ng nakaraan kong trabaho eh ayaw kong gawin.
So, yun lang. Salamat sa pag-aaksaya ng oras. Tatapusin ko muna ito dahil meron pa akong "trabahong" dapat ayusin.
Oo nga pala. Kada yata magla-login na ako dito sa Blogspot na ito eh kailangan kong mag-rekober ng password. Kailangan ko na yata ng sekretarya.
Hindi nga? Holy fuck, wala akong pakialam. Kahit buong buhay akong matulog, hindi na kakapal ang buhok ko. Mukha ko na lang ang kumakapal, at walang magandang dulot ito sa personalidad ko bilang isang anak ng Diyos.
Maganda nga itong puyat ako at naguumapaw ang isip ko sa mga bagay na dapat kong ipinagdadadakdak dito. Isa pa eh ngayon lang talaga nababakante ang mga PC dito sa bahay. Naka-HP Mini ako ngayon. OHA OHA! FUCK YOU ALL! BWAHAHAHAHAHA! Kasi nasira ko nanaman yung laptop ni ate. Kaya eto, sinisira ko naman ito ngayong kay ate panganay ngayon. "Ano ba? Ayawan na ba? Bakit hindi ka naga-update?" Sabi saken ng blog ko. Pero dahil inanimate ang blog at wala siyang kapasidad para makapag-express ng thoughts, aaminin ko na lang na ako lang din ang nagsabi niyan. Sa sarili ko. Ng walang suot na brip.
Ano, may nagbago ba? Ganun pa din ako. Wala pa din akong brip.
At para saan naman ang impormasyon na yon? Wala. Kung gusto mo lang magbilang ng blogger na hindi nagbibrip tuwing nagsusulat, pwes plus one na ako don.
Kamusta na ba si Mariano Juancho? Ano na ang pinagkakaabalahan niya sa buhay? San na siya nagtatrabaho ngayon? Nagtatae pa din ba siya tuwing umaga habang nasa biyahe papasok ng opisina?
Wag na akong maraming tanong. Masyado nang lumang pakana na sisingitan mo ng tanong ang sulatin mo para magkaron ng paguusapan. Pero sige na nga, nagtatanong lang naman eh.
1. Okay lang ako. Namayat daw ako sabi ng ilan. Ganun talaga ang buhay ng tao. Mabuti pa nga ang mga pulubi sa tulay ng Quiapo, kapag naabutan ko silang tumatae sa bangketa, ang lalaki ng tae nila. Para silang naka-buffet gabi-gabi. Naiinggit ako sa tae nila hindi dahil malaki ito pero dahil alam kong marami silang nakakain araw-araw. Di tulad ko. Agahan ko taho. Tanghalian ko, taho na nilusaw ng bituka ko. Hapunan ko eh medyo disente naman, wag kang mangamba.
Pero bakit ba ako naiinggit sa ga-brasong tae ng mga pulubi? Wala silang bahay. Nakatira sa bangketa at natutulog sa karton. Malay ko ba kung isang linggo nilang hindi itinae yung tae nila para lang hindi sila magutom. Pilit nila itong iniuurong sa pamamagitan ng pwersa ng pwet pabalik sa tiyan nila para lusawin ulit at hithitin ang nutrients para sila mabuhay. Gumagamit sila ng kahoy para maitulak pabalik ang tae sa tiyan nila.
"Tay, nagugutom na po ako. Hindi ko na kayang pigilan ang tae ko." "Anak! Kaya mo yan! Wala pang laman ang basurahan! Heto ang magic wood naten, ipasak mo yan sa pwet mo at isuksok mo hanggang kung saan aabot! Makakatulong yan sa gutom!"
Malungkot diba. Di tulad nila, maginhawa pa din ang buhay ko kahit hindi ako nakakakain ng kumpleto sa isang araw. Pero syempre drama ko lang yun. Sinungaling ako eh. Hindi lang talaga ako kumakain ng normal sa araw-araw kasi nahihiya naman ako sa mga pamangkin ko. Yung baon nila ng isang linggo, nilalantakan ko na, tapos pati ba naman agahan at tanghalian sasaluhan ko pa? Di na siguro masama kung iinom na lang ako ng tubig sa tanghali.
Pero joke lang yun. Nagpapaawa lang ako. Kumakain naman ako, pero hindi lang marami kasi gusto kong magka-abs ako. Alam mo yun diba, abs, yung bukol sa tiyan.
Mali, cyst yung naiisip mo. Abs, yung gawa sa matigas na laman ng katawan na nakakapagpalaway sa mga chicks kapag nakita nila ito.
Tite? Abs nga eh.
Oo, gusto ko nun. Ng tite? Ahaaaaaaaaay.
Putangina, kung tite ni Johnny Depp yan, sino bang aayaw dyan?
Kahit yung karpintero abs lang pwede na. Beggars can't be choosy ika nga ni Ayzprincess. Kaya para maatim ko ang piraso ng matigas na laman na yun sa aking tiyan, kailangan ko munang magpapayat. Thus, di ako kumakain.
2. Ang haba no? Kamusta lang ang tinanong, nagbanggit na ng tae ng pulubi. Ano ang pinagkakaabalahan ko? Wala naman. Plurk lang saka tunganga.
3. O, sobrang ikli naman ng sagot ngayon. Gago talaga neto. Tsk. Oo nga pala, may plurk account ako na huwantso ang username. Kapag gusto mong sumali sa plurk, punta ka sa page ko at dun ka mag-sign up para magka-star naman ako. May trabaho na ba ako? Utin ng unggoy. Si Mariano magtatrabaho? HAH!
Oo naman syempre. Lahat tayo, dun ang punta ng buhay. Sa totoo niyan, ang bait ng boss ko ngayon. Maganda ang benepisyo. Ayos naman ang sahod, sakto lang sa gimik ko. Magaan ang trabaho, wala masyadong tasks di tulad ng sa nakaraang trabaho ko. At maasikaso pa ang boss! Pinaglalaba ka ng pantalon kapag may lakad ka. Pinaglalatag ka ng higaan kapag ayaw mong magpuyat. Binibigyan ka ng baon kapag may gimik ka. Pinagluluto ka ng hapunan para hindi ka gutumin.
O diba! Ang bait ng boss Aling Maring ko! Tutunganga ka lang at magpapaka-katuga eh buhay ka na! Salamat Aling Maring, you're the best boss in the world!
Pero seryoso, gusto ko nang magkaroon ng totoong trabaho, hindi yung make-believe.
Yung kapag napagalitan ka ng boss mo eh hindi mo mapapahupa ang galit niya sa pamamagitan ng pagpupog mo ng halik na malaway sa kanyang pisngi ko kapag pinagloload mo siya ng 25 pesos sa tindahan tapos ikaw ang magreregister ng 20 para sa unlitxt o aabutan mo ng isang basong tubig kapag pinagpapawisan. Yung totoong boss na ngangaratin ka hanggang sa malusaw ang buo mong pagkatao at isuka mo lahat ng kaalaman na natutunan mo since preschool. Pero wag mong isusuka yun sa harap niya, baka lalo siyang magalit at malaman niyang alam mo ang Open The Basket game o di kaya eh mas magandang pamato si Mighty Thor kesa sa pamato niyang si Hulk sa tatsing.
4. May dalawang linggo na yata akong nagtatae. Hindi ko alam ang rason at hindi ko alam ang paraan para tumigil siya. Stress siguro. WTF? Stress? Saan ako kukuha ng stress diba? Haha. Ewan ko sa inyo kung san kayo kumukuha ng stress pero ako, nagtatae ako nang hindi ko alam ang dahilan. Dalawang linggo na. Dinadaan ko na lang sa panalangin na sana wag bumulwak kapag bagong palit ako ng boxers dahil pihadong pagagalitan nanaman ako ng boss ko.
Akshuli ang punto naman ng sulatin ko eh ang pagpapasalamat. Salamat sa pagtangkilik sa blog na ito at marami pa ding bagong mga napapadpad kahit wala na siyang activity for the past 5 months or so. May mga napapadpad at nagkokomento. May mga bumabalik-balik para sa update. Pwes eto na yon. Matuwa kayo mga lintek! Puyat na puyat na ako nagsulat pa ako para sa iyo! Tse! Manlibre naman kayo dyan!
Joke. Nagjakol ako... nagsulat ako para sa sarili ko kaya sana na-enjoy niyo din kahit papaano.
Sa mga bagong nagsisimula pa lang dyan na may balak na umagaw ng trono ng pagkaloser mula saken, pwes, PUTANGINA NIYO! WAHAHAHAHA! Wag na kayong magbalak.
Unless kaya niyong panindigan ang matanggihan sa job application ng mahigit sampung beses eh kahit na, ako pa din ang nag-iisang loser dito, bichez!!!
Sinasabi ko sayo, kung nagbabalak kang maging loser, hindi kita hahayaan dahil pota naman pare! Magsumikap ka okay? Hindi habambuhay na mabibigyan ka ng nanay mo ng pamasahe kapag gusto mong gumimik! Hindi sa lahat ng oras hindi ka magbabayad ng bills sa bahay dahil wala kang trabaho. Hindi sa lahat ng oras mabaho ang pantalon mo dahil hindi na 'to nalabhan ng mahigit kalahating taon.
Sa mga nagbabalak na maging loser at tularan ako, this I tell you. Para kayong bumangga sa pader ng tinapay na may amag tapos may ketsap kayo sa mukha.
Pointless. Dahil hindi ito ang buhay na gusto niyo, kei? Yung araw-araw kayong gigising para lang isipin na mali ka sa ginawa mo na sana ganito, sana ganyan, sana kinantot ko si Maria Ozawa nung may pagkakataon ako at sana eh ipinutok na lang ako ng tatay ko sa labas para walang problema. At sana naging anak sa labas na lang ako dahil don.
Wag ganun! Hindi ganun ang buhay! Lumaban ka at magsikap!
Think positive! Wag kang aayaw! May liwanag ang buhay! Ilabas ang kulit! Di lang pampamilya, pang-sports pa! Panalo sa presyo, panalo pag BEAM! Lamowk seygooreydong teypowk!
Yun lang. Again, salamat sa lahat ng napadpad. Isang down-to-earth at sincere na pasasalamat sa lahat ng online/real-life friends ko, ka-plurk, make-up artists, at sa iyo na naligaw dito, salamat.
At sa isa pang sayo. Umasa ka, babawiin kita - M
Putangina. As usual, kadiri to death ang haba. Fuck this shit.
Makakaasa nanaman ako ng "nice post" dito na komento.
Putanginang yan, Pebrero na nga pala ngayon ano? Pinakahihintay ng mga panatiko ng Santo Balentino.
Buti na lang pala hindi naging babae si Valentine kasi baka lamunin tayo ng mga ahas niya.
Valentina, ang ma-ahas na pag-ibig. Pero ayos din siguro no? May kinalaman pa din ang babaeng naka snake-dreads sa tema ng maraming tao ngayong balentayms.
Ahasan.
= = = = =
O, anong tinitingin-tingin mo diyan? Wala akong date sa balentayms!!! Leche yan.
"Aanhin mo naman si Mariano kung wala siyang pera"
mula sa hirit kong:
"Aanhin mo ang gwapo, kung hindi naman ako."
O diba? Mahal na mahal talaga ko netong mga kaibigan kong to eh, feeling ko ako na ang pinakamahalagang tao sa damdamin ng bawat isang babae sa mundo (annoyed).
= = = = =
Tulad ng pagdating ng basurero sa village namen, ganun din ang pagdating ng pagmamahal sa buhay ko. Mabaho. Makalat. Tumatagas ang katas ng nabubulok na gulay, lata ng Century Tuna, at balat ng itlog.
Tama na nga, yari nanaman ako sa kadramahan kong ito, hindi naman ito ang pink blog.
= = = = =
Anyway, mukhang ang mas malungkot pa sa pagkakataon na ito eh hindi na ako makakapagbabad sa internet.
1. Nasunog na ang monitor ng computer ko, may ilang siglo na ang nakakaraan. 2. Nagalit na si ate sa akin, napuno na ang salop, sumabog na ang bulkan, nabiyak na ang kepyas (hindi sa ate ko ha), napisa na ang nana, at naputol na ang pisi. Ano ang ibig kong sabihin? Wala naman, itinago na ni ate ang saksakan ng kanyang laptop. Sa totoo lang, salamat at nakargahan ko ng mga 91 percent yung baterya niya bago ko kinalas at nagkaroon pa ako ng moment na makapagkwento ng ganito. 3. Kanina eh nasa 50 percent na ang beteri ng laptop kaya naman paspasan na ang pagtatayp ko na parang magliliyab na ang mga daliri ko sa sobrang bilis. 4. Ang problema lang eh masyadong mabagal ang utak ko para makasunod sa mga dapat kong ikwento, tulad na nga nitong pagtatago ni ate ng saksakan. 5. Ito na ata ang pinakamalungkot kong pebrero dahil nailayo pa sa akin ang tunay kong mahal sa buwan na ito, ang Internet. 6. Hindi ko alam kung kailan ko ulit magagamit ang laptop ni ate pero kasi kasalanan ko naman talaga. Kumbaga eh pinanindigan na lang niya ang karapatan niya bilang tunay na nagmamay-ari ng laptop na yon. 7. Na parang isang hari sa makalumang pelikula na nirere-claim lang ang trono niya mula sa kontra bida niyang kapatid. 8. Kaya naman heto ako, malapit na sa kamatayan ng laptop at pilit nagkukwento na parang rapper sa bilis. 9. Pero tulad ng ibang rapper, mabilis lang pero wala naman talagang saysay. Basta makapagdaldal lang. Eh ano pa nga ba, susulitin ko na ito kesa naman sa umabot ba sa hindi ko kayo mabati. 10. Ng Happy Valentines!
= = = = =
Syempre umabot pa naman kahit papaano. Pero hanggang dito na lang. Masyado kasi akong dismayado na hindi na ata ako makakainternet sa loob ng mahabang panahon dahil sa nangyare. Iteks niyo na lang ako kung gusto ninyong kwentuhan ko kayo ng tungkol kay Aling Maring, kay Andie, at sa mga tao dito sa bahay.
Wag na lang tungkol kay Jerome sa trabaho dahil automatic na wala akong load kapag ganun ang usapan.
= = = = =
Balik telebisyon nanaman ang pampalubog ko ng araw ngayon. Ubod ng bagal nanaman ng araw na ito kumpara sa nakababad ka lang sa Plurk maghapon at nakikipagdaldalan sa mga kakilala mo sa internet.
Sabi nga ni Saminella, baka daw maging paborito ko ng di oras ang pukinginang Daisy Siete yan kapag nagkataon.
Mukhang kailangan ko na ata ulit kilalanin ang mga karakter ng La Tracion, kabisaduhin ang 3 O'clock Habit, at pag-aralan ang matulog on command.
Salamat, mahal ko kayong lahat.
Happy Valentines!
= = = =
Oo nga pala, bisitahin niyo nga pala ang mga ito ha? Tatanawin kong utang na loob at pagmamahal kung mapupuntahan niyo ang mga ito. Baka nga ipagdasal pa kita na sana eh magkaron ka ng mainit na gabi sa Valetines Day! Yihee! Pump that shit up and let the fluids collide!
Ano ang isa sa magagandang eksena sa loob ng jeepney?
Sige, ganito ha. Isipin mo, umuwi ka ng madaling-araw. Medyo iritable ka na dahil may halos kwarenta minutos ka nang nag-aabang ng jeepney at may pagkaaga-aga pang trapik patrol na nambubuwaya sa mga jeep kaya napalayo ang sakayan.
Pagkatapos mong mabulok sa kakahintay, nagpasya kang sumakay na ng byaheng malayo sa dapat mo talagang bababaan.
Pagsakay mo't umakma ka ng mainam na upo sa jeep para mangulangot nang masigasig eh biglang may tatalsik sayong malamig na likido galing sa katabi mong babae sabay halinghing ng "Ayyy!"
Aakalain mong sipon ang tumalsik dahil kita mo sa gilid ng mata mo na parang may pinupunas siya. Bahagya mo at medyo pasimpleng ipupunas sa pantalon mo ang tumalsik na likido sa iyong braso.
Ah, buti na lang at suka lang pala ng lumpia yung tumalsik sayo. Ang husay kase netong babaeng to eh, humaharurot sa singkwenta kilometro kada oras ang jeepney eh kakain ng lumpiang binabaran ng suka sa plastik.
Pero okay lang, the cycle of bad morning goes on kasi yung katabi ko naman eh nangangain na ng tuyot at patay na buhok galing sa ulo ko.
Pwede nyo akong akusahan na ni-reyp ko ang katulong, kinain ko ang huling Fudgee barr sa ref na sana babaunin na nila Mico para sa kinabukasan, ang hindi pagdidilig ng halaman, ang hindi pagpapatay ng laptop sa oras na kailangang magtipid ng kuryente, at ang hindi paghahanap ng trabaho... Pero utang na loob, wag ninyo akong aakusahan ng hindi pagpa-flush ng tae sa inyodoro dahil please lang, kahit hindi ko tae pina-flush ko yun!
Aling Maring: "Isarado mo nga yang pintuan ng CR! Hindi ka nanaman nagbuhos ano?!"
Sosme, kahit yung ga-braso na jebs ng mga apo ninyo nakukuha kong palubugin kahit hindi naman talaga ako tumae at nagsepilyo lang ako ng bibig ko lang ang ginamit ko para huminga tapos nakita kong may floaters sa toilet tapos ginamit ko ng buong lakas ko ang pambomba para lang magkapira-piraso ang jebs na halos 30 hours ang ni-gugol para madigest at miski inconsiderate sila't isinasabay na nila ang pagpapalubog ng sarili nilang jebs sa ibang tao eh inaako ko na at pinapasan ko, parang awa na ninyo Aling Maring wag ninyo akong aakusahan na hindi nagpapalubog ng sarili kong jebs!!!
Nakaisang taon na din pala tong blog na to. Marami akong naging kaibigan, mga ka-blog at mga tropang minahal ko na din at naging parte na ng pulso ng buhay ko. Isa ito sa malaking porsyento na bumubuo ng pagkatao ko.
Blogger ako. Proud ako dyan.
Dito na din ako nakatagpo ng katauhan kung saan ako magaling - ang maging loser.
Pero maraming may ayaw nito para saken. Masyado na daw akong kinakain ng titulo ko. Masyado kong pinanindigan ang identity na ito. Hindi na nakakatuwa.
Marami silang nadidismaya sa ugali ko. Ako kasi ang tipo ng tao na hindi mo gugustuhing pagsabihan dahil kung ang sa normal na taong walang pakialam, pag sinabihan mo sa kaliwang tenga eh lalabas sa kabila, ako sa lahat ng butas ko sa katawan lumalabas ang mga paalala at pagbibilin tungkol sa buhay. Parang balakubak lang na pinapagpag ko mula sa balikat ko ang mga aral na hirap nilang pinagtuunan ng tamang salita para lang maturuan ako at magabayan.
Malaki ang problema ko sa sarili ko.
Darating ang panahon magsasawa lahat ng nagmamahal sa akin at maiiwan akong namamaluktot sa lamig ng pag-iisa. Aaminin kong takot akong mag-isa. At aaminin ko din ang pagkakamali ko bilang kaibigan. Lahat ng nakikita nilang potensyal sa akin, tinatapon ko lang na parang pabalat ng nougat.
Patawad sa mga mga mahal kong kaibigan.
Nakakademoralize ang ganitong klase ng ugali para sa akin at para sa iba.
At pinagbayaran ko ito ng ubod ng laki. Winasak ko ang isa sa mga bagay na pinangangalagaan ko sa buhay ko - ang pagkakaibigan. Dahil sa titulo kong ito, nangyare ang isang masaklap na bagay at hindi na ito maiibalik. Sa panahon ko na iniaatas ang paghihilom ng sugat na sanhi ko.
Sa ngayon, hindi ko din alam kung san ako pupunta. May panahon na nababagot ako sa sarili kong buhay kapag napapaisip ako tuwing nag-iisa. Dala na din siguro ng wala akong trabaho, at umabot sa higit na inaasahan ang pagiging bum ko at tambay sa bahay. Kinakain ako ng pagkabagot at nararamdaman ko ang pagkamiserable ko sa mga ganitong pagkakataon. Parang gusto ko na nga lang talagang magkaron ng cubicle at task sa mga panahon na yon.
Nakakapagod maging loser. Palagay ko sa susunod na pagkakataon na mapasabit ulit ako sa dito sa mundo naten, iba na ang pananaw ko sa buhay. Iba na ang pagkatao ko, at siyempre, iba na din ang balat ng Lucky Me Pancit Canton. New Look, Same Taste, ika nga.
Lumilipas ang lahat ng bagay. Ewan ko lang tong blog na to. Baka mamamatay na lang ako iisipin ko pa kung matino ba ang traffic nito o kung anong PR at kung sino ang nasa sibaks, mga masugid na nagkomento kahit di ako nagrereply, at mga nakikipagExlinks. At sa kung nadagdagan ba o bumaba ang numero ng sabskrayber ko ng feeds.
Sa ngayon wala namang hater tong blog na to. Kapag kasi nagkaron pa ng hater to, puta kawawa naman sya. Loser na nga lang pinatulan pa niya.
At kahit sa huling hininga, pilit ko pa ding aalalahanin ang mga masasayang alaala na naidulot saken ng mga kataga ni Eddie Garcia.
Dramatic much?
Hahaha. What a loser.
Nabasa ko lang sa comics ng Bazooka Joe ang lahat nang yan. Wag kang maniwala.
At oo, tama ang nabasa mo. Wala na akong trabaho.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Office Chronicles : T-Day
Nabanggit ko bang wala na akong trabaho? Oo, wala na.
Kelan pa? Matagal na din.
Nagtataka siguro kayo kung bakit wala na ang Office Chronicles na inaabangan ng mga nagbabasa mula sa ibayong-dagat (salamat po sa inyo at hi din po!)
Opo, wala na akong trabaho. Last day ko na nung August 26, 2008. 11 months ako sa opisina. Di man lang ako nakaisang taon. Supot.
At mahigit dalawang buwan na akong walang tarbahow.
Wala na ang halimuyak ni Jerome at ang pisngi ng kanyang makikinis na babies. Ang yosi moments namen maging ang mga katarandaduhang boy antics niya kapag magkakasama kame. Wala nang munchkins, wala nang pingpangs. Wala nang freebies, at wala nang kasiyahan tuwing tanghalian.
Wala na ding task na nakakapressure at mga pandudustang personal ni bossing.
At higit sa lahat, wala na akong pera.
Ang huling balita ko naman sa mga naiwan eh may pait na nalalabi sa kanilang mga damdamin dahil feeling nila naisahan sila ni Big Brother. Pagkatapos silang bigyan ng mababang marka sa evaluation, bigla daw itong nagresign. Ewan ko kung anong nangyare, pero hindi na ata sila ganun kasaya yun.
At sinasabi ko lang yan para hindi ko panghinayangan ang lahat.
Eto nga pala, share ko sa inyo.
August 22, 2008
MARIANO JUANCHO
Dear Mr. Juancho
Persuant to the guidelines of This Office That You Work For Inc., a probationary employee is evaluated prior to regularization to determine if the employee satisfactorily meets the requirements and standards of the company. As you know, one critical requirement for you is to pass the TOTYWFU Java Scholarship Program is to pass the SCJP exam.
Here's the summary of your scores: (*AKA the slap-in-the-face YOU'RE A FAILURE scores*)
Date of Examination----------Scores---------------Status
January 23, 2008-------------23%-----------------FAIL May 6, 2008--------------------44%-----------------FAIL August 20, 2008--------------48%-----------------FAIL
As indicated above, you failed to meet (*don't you think I know already?*) the passing score of 65% in the SCJP Certification exam in spite of the several chances that you were given to meet the expected score.
As stated in the Training Contract, failure to pass any tests/assessments shall be valid and sufficient cause for the termination of the training contract.
It is with deep regret (*this I'm sure of*), then, that we advise you (*to go find a new job?*) that your employment as a Java Trainee in the TOTYWFU Java Scholarship Program is terminated effective August 26, 2008.
We appreciate all the contributions you have made to TOTYWF Inc.
Attached is the clearance form of your completion. Please forward the completed and signed form on your last day, August 26, 2008 (*inulit pa talaga*).
Sincerely,
HR Manager (*Succubus*)
Received by:
Mariano Juancho
Date: August 22, 2008
Higit pa sa lisensyang tatlong beses kong itinapon, ang panghihinayang ko na makasama pa ng mas matagal si Jerome. Joke. Para saan pang magyosi ako kung hindi lang din siya ang makikisindi? Wala na. Wala nang halaga tong pagsusunog ko ng baga ngayon. Pero seryoso, ang laki kong pabaya at irresponsableng tao no? Para ibagsak mo ng tatlong beses ang exam na pare-parehas naman ang tanong, wala na sigurong mas hihigit pa sa pagkapabaya ko.
Long weekend kasi yun matapos ang August 22. Martes na ako pumasok pero matapos akong kausapin ni HR Manager nung hapon, wala akong pinagsabihan kahit kanino ng pag-alis ko. Tahimik lang akong nagpapirma sa mga boss ng clearance at wala silang kaalam-alam sa nangyare. Akala nila inaalila ako dahil libot ako nang libot sa opisina kakahanap sa mga boss na nagkalat lang sa normal na araw tapos pag kailangan mo eh nawawala bigla.
Ganun ata talaga ang estilo nila ng pagpapalayas. Meron ka lang isang buong maghapon para iuwi ang lahat ng basurang inipon mo sa desk mo. Meron ka na lang isang maghapon para gawin at tapusin ang mga trabahong iiwan mo sa iba. Isang maghapon lang ang meron ka para makasama ang mga mahal mong kaopisina. "Last day mo na ngayon". Ganun lang kasimple.
Nagulantang na lang sila nung nagmessage ako mula sa bahay at sinabi kong last day ko na kahapon. Ewan ko kung nagalit ba sila o nalungkot. Isa lang ang sinang-ayunan kong sinabi nila saken, at yun eh wala na daw maingay tuwing lunch.
So long pingpangs, so long munchkins, so long free coffee, so long Jerome.
Goodbye.
*Siyempre hindi ito ang wakas ng Office Chronicles natin. Ganun pa din ito, lilipat pa din sa ibang opisina. Hindi na nga lang kasing-saya nitong adventure ko dito. Sana masamahan nyo ako sa susunod na opisina ko. Akshuli madami pa akong gustong sentimiyentong gawin, pero hindi ako pwedeng manatili sa ganung damdamin na lang. Makapaghanap na nga ulit ng trabaho, sosme.*
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Necessity is the Mother of a Deadly Microphone and Atomic House Resizer
Piyesta sa amin dito ngayon. December 01. Wag na ninyong itaga sa kalendaryo ninyo dahil wala naman kameng kwentang mamamayan at hindi kame naghahanda sa piyesta. Mapuwera na lang kung katanggap-tanggap ba sa inyo ang Yakisoba Chicken at hiniwa-hiwang carrots bilang handang-piyesta para sa bisita.
May inuman sa kapitbahay. Kakambal ng inuman ang bidyoke masin. Sa mga ganitong pagkakataon, gusto kong magtrabaho sa pagawaan ng mikropono at bidyoke masin na kung saan magiging employee of the month ako.
Ako ang magpapanukala ng mikroponong may lumalabas na bala ng Garand Rifle o di kaya eh kahit .45 caliber hollow point sa tuwing may magkakamali ng tono. Kakabitan ko din ng aparato yung mikropono na kung saan may lalabas na boltahe ng kuryente. Ang iskor na lalabas ay multiplied by 10,000 volts. Kung nagawa ko lang ng maaga to hindi ko na sana narinig yung All By Myself Tsunami version nung kapit-bahay namen. Gangga-building yung pagkasintunado-islas-alon ng boses. Hindi ako pintasero, at lalong hindi ako magaling kumanta, at wala din ako sa tono madalas kapag kumakanta. Marunong lang akong makaappreciate ng tahimik na paligid.
*Impormasyon: Hindi boltahe ang nakakamatay. Kuryente o Current (in Amperes) ang nakakamatay.
V=IR, where V is the Volts, I is the Current, R is the resistance, o ang tinawag ding Ohm's Law.
Ayon sa chart na ito, maaaring mamatay ang isang tao sa current na 0.1 hanggang 0.2 A ng kuryente, or should I say Dagitab.
Panakot lang sa tao yung value ng 10,000 volts or 50,000 volts sa mga riles ng tren at mga bakod ng Meralco o strap ng bra ng gelpren mo. Pero hindi ibig sabihin na kapag hindi mataas ang boltahe, hindi ka na mamamatay. Ganun na din yun, at wag kang umasang may sapat kang value ng R sa katawan para labanan ang pagdaloy ng ultra-electro-kilig sa katawan mo.*
Nagkafireworks display din kanina sa munisipyo. Nilundag ko ng mas mataas sa normal na lundag yung hagdan para abutan. Para lang sa ano? Para makita ang usok sa langit at ang mga fireworks na natatakluban ng pagkatayog-tayog na bahay ng kapitbahay. Dito naman papasok yung Atomic House Resizer. Alam mo yung aparato na itututok mo lang sa isang bagay tapos kaya mo nang baguhin ang size nito by a drastic proportion? Yun ang Atomic Resizer. Nilagyan ko lang ng House para mas specifically designed sa mga bahay at hindi sa tite, ambisyoso. Pero sige, gagawan kita ng Atomic Penis Resizer. Ang problema lang dito sa aparatong ito eh baka magyabang ka't gawin mong parang baril na nakasukbit sa bewang mo't nakaset sa times1,000,000 units DeAtomization. Baka magjakol ka gamit ang tiyane at microscope kapag nagkataon.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Rescue Me : The Final Part, Which Was Third to Rescue Me : The Part Two Of Rescue Me : The Beginning, Which Is In Turn, Second To The First One
Hindi ako mahilig magyabang. Ako yata ang taong napakagwapo, matalino, at ubod ng lakas ng karisma sa chicks na hindi marunong magyabang.
Hindi naman sa down-to-earth ako pero ang totoo niyan, wala naman talaga kasi akong maiipagmayabang. O sige, marunong akong magpagalaw ng nguso at ilong. Satisfied? Good.
Ang natatandaan kong pinakamatinding pagyayabang na pinakamatindi kong ginawa eh na napakatindi eh nung nagmayabang ako kung gaano kakapal ang koleksyon ko ng teks ng Dragon ball nung bata ako.
Hindi na rin masama no? Kahit siguro nasa isang pormal akong meeting kasama ang mga kababata at kaklase kong mga bigtime na, matapos lumipas ang dalawampung taon eh maaari kong isampal ang katotohanang yan sa pagmumukha nila kasama ng koleksyon ko ng Mask Rider Black plastic toys na nakokolekta kasama ang pagkaasim-asim na candy.
Kaklaseng big time: "Pare, ang hirap mag-manage ng malakihang business sa panahon ngayon, dapat talaga marunong kang magbasa ng takbo ng economy para you can play your cards right."
Ako: "Cards ba kamo? Heto, meron ako. Street fighter #0876 na dinidisplay yung Hapekpek hadouken ni Ryu laban kay Pacquito Diaz. Trade?"
= = = =
Sa pagitan ng September 24 hanggang 26 (Pasensya ka na, hindi ko na matandaan, hindi ko kasi pinagmamayabang ang matindi kong memorya eh) nang mapagpasyahan kong tuluyan nang gawan ng paraan ang nakakarinding pagingaw-ingaw ni Kumukuti.
Bago ang lahat, nais ko nga palang ibahagi sa inyo ang lokasyon na kung saan matatagpuan si Kumukuti sa mga nagdaang panahon.
Galing sa WikiMapia. At oo naitanong ko din sa sarili ko kung sino si Rhon Batuigas.
Ay, oh I'm sorry? Is that too expanded? Well bless my buttocks and juggle my scrotum! Reklamador!
Eto na nga, ilapit na natin. Pft.
Si Kumukuti yung kulay itim na bola ng balahibo na may parte ng puti. Kasama niya yung chicken nuggets sa microwavable na lalagyan. At mangilan-ngilang dahon ng puno ng bayabas na ipinangunguya sa mga batang gustong magpatuli.
Malabo ba kung asan siya? Sa susunod ikaw na ang kumuha ng litrato, ingrate!
Ikalawang kasayangan: Chicken nuggets
Hindi naman talaga siya kasayangan kasi tinda yun ng ate ko na binili lang sa isang di-kilalang factory dun sa tapat ng Makro. Wala siyang tatak na sikat pero masarap naman kung iisipin mo lang.
At gusto mong makasiguradong masarap, kontakin mo lang ako sa blog na ito para umorder ng isang pakete at ikaw na mismo ang humusga.
So ayun, pinainan ko siya ng tira-tirang chicken nuggets na galing sa refrigerator namen. Iniuwi ng mga pamangkin ko galing iskul. Ayaw daw nila, hindi nakain.
Sinubukan kong painan ng mas matinding artillery si Kumukuti. Nung una, hotdog lang, ngayon chicken nuggets na.
Kaso puta, wala din. Tatanga-tanga kasi itong pusang ito. Hindi marunong magkamay kapag kumakain. Kapag kinakagat niya, nalalaglag lang dun sa siwang ng mga tambak ng silya. Gusto kong parusahan ang sarili ko sa katangahan ko. Hindi ko kasi nilagyan ng tinidor yung pinain kong nuggets. Hindi niya tuloy na-gets ang sarap ng nuggets. Malay ko ba kung sosyalin din pala yung pussy na yun at tinidor ang ginagamit imbes na bibig lang.
(Napaisip tuloy ako sa kuneksyon ng tinidor at pussy. Makapag-email nga sa production staff ng porn film)
Wala, bigo ako. Hindi ko siya makuha. Ginawan ko pa man din ng paraan para mapalapit siya dun sa maliit na siwang para makuha.
Para sa kaalaman ng lahat, merong maliit na siwang dun rehas ng bakod. Kasyang-kasya ang kamay ko dun pati na din si Kumukuti kung gagawan ko lang ng paraan na mapalapit ko siya dun.
Pero bigo ako. Hindi ko siya nakuha. Akshuli nakuha ko siya eh. Nahawakan ko na nga at nadama ko ang kanyang balahibumpusa. Nahimas ko siya ng bahagya, pero anong silbi ng kaligayahang ito kung panadalian din lamang ang ligaya?
Mailap si kumukuti. Hindi siya ang inaasahan kong malamya at maamong pussy na nais kong iligtas. Maliksi siya at hindi sanay sa himas ng tao. Maikukumpara siya sa isang pusang hindi sanay sa tao. Na mailap.
Naisagawa ko naman ang plano kong mapainan siya gamit ang...
Ikatlong kasayangan: More chicken nuggets
Napalapit ko na siya dun sa siwang sa pamamagitan ng pagpapain sa tamang lugar. Nahuli ko na. Pero ako lang ang nasaktan. Nakalmot ako at nakagat. Sino ba kasi ang mag-aakalang ganun siya kabangis? Si Mike Enriquez? Hindi siguro.
Pinagmukha niya pa akong tanga. Kasyang-kasya pala siya dun sa maliliit na siwang ng bakod. Pukingpusa yan, nagiinarte lang ata kaya nagngangangyawngyaw dun sa likod ng bakod.
Pero hindi ako pinanghinaan ng loob. Itinuloy ko ang plano ko sa kabila ng pagiging mailap niya. Di ko man siya mahuli, alam ko sa sarili kong natulungan ko siya at hindi ako nagkulang sa tungkulin ko bilang pussy lover.
Anyway, ito pa ang isang litrato niya. Para wala nang sali-salita kung anong ginawa ko para maibsan ko ang paghihirap niya. Oo, chicken nuggets pa din yan.
Pinagprepare ko pa din siya ng pagkain kahit alam kong walang kapalit na sex yan.
O diba ang sweet ko? Ginawan ko pa siya ng pakainan! Bale ang ginawa ko, kumuha ako ng microwavable na container, binutasan ko at itinali ko para hindi na malaglag ang kung ano mang pagkaing inayawan na ng mga pamangkin ko. Oo, sinamahan ko ng pagmamahal ang pagtatali ko diyan at binudburan ko din ng makataong damdamin at kalahating takal ng awa ang chicken nuggets na inihain ko sa kanya.
Pagkatapos ko siyang paghandaang pakainin, kinuhanan ko siya ng bidyo.
Sa ngayon, hindi ko na alam kung ano ang nangyare kay Kumukuti. Nawala na lang siya isang beses. Nanahimik na lang bigla. Bago yung mga gabing tumigil siyang magngyaw-ngyaw, maingay yung mga aso dun sa pwesto niya. Parang nagbabangayang mag-asawa sa ingay. Baka sila na ang gumawa ng paraan para hindi na ako marindi sa ingay ni Kumukuti. Sad ending no?
Rules: 1. Copy paste from {Start Copy Here} to {End Copy Here} 2. Please link back to the person who tagged you and PASS this tag to many of your friends 3. If you have more than one blog, please post this to all of your blogs, the more the merrier. 4. The use of NO FOLLOW on links is not allowed, Let’s all be fair! 5. Remember to come back here at JENNY TALKS(pls. don’t change this link)and leave the exact post url so I can add you to the master list to help increase our rankings and improve our Technorati Authority. 6. Spread the virus.. oooopps I mean the VIRAL LINKING and happy blogging!
At dahil galante ako, bahala na kayong magtag sa mga sarili ninyo.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Tag 08 from LethalVerses
Itong tag na ito ay nagmula kay LethalVerses ukol sa mga NDE.
A very long time ago, when I was still a young boy and everything is in black and white...
Namatay ang lola ko. Nanay ng tatay ko. Bata pa ako nun, siguro mga less than 5 years old or so. Maikokonsiderang ako ang pinakabatang miyembro sa aming angkan.
Kung hindi ako nagkakamali, tama ako.
At kung mali nga ako, pakitama ako sa paniniwala sa aming lugar na mayroong mga supernatural na pangyayari ukol sa namatay na kamag-anak at ang "pagsundo" sa pinakabatang miyembro ng pamilya.
Ang cute ko pa man din nung bata ako at hindi ko na naabutan ang lola ko nun. Malamang gusto niya akong makasama noon, kasi nga cute ako at guwapong-gwapo. Pero siguro kahit ipagpilitan ko pa ang sarili ko sa kanya ngayon eh baka tawanan na lang niya ako.
Lamay ni Lola nun. Gabi. Normal sa mga bata ang matulog ng maaga, at normal din sa probinsya na matulog ang lahat ng magkakamag-anak sa iisang lugar ng bahay. At iyon ang 2nd floor ng bahay.
Luma na ang bahay. Ancestral house. Malalaki ang bintana nito at yung sliding wooden door pa ang gamit. Kung tatayo ang isang grown-up na tao sa tapat ng bintana, hanggang bewang niya ang pasamano. Yung tipong malalaglag ka na kapag yumuko ka sa tapat ng bintana dahil hindi din naman ganun kalapad ang pasamano ng bintana. Di naman ganun kataas ang sekan plor ng bahay. Kayang lundagin ng walang matatamong bali at lupa naman ang babagsakan. May kalambutan. Pero para sa isang paslit na tulad ko nung mga panahon na yun, ang pagkalaglag dun ay maaring magdulot ng kamatayan, lalo pa't alanganin ang bagsak. Maaaring mabali ang leeg at pati na din ang pagkabasag ng ulo.
Karamihan sa tao sa sekan plor ay tulog na at magkakatabi.
Walang anu-ano daw eh bigla akong bumangon. Naglakad ng dahan-dahan papunta sa bukas na bintana. Ewan ko kung bakit bukas yun nung mga panahon na yun kahit uso ang aswang. Isang lipad lang ng manananggal sa ganun kalaking bintana, limas lahat ng lamang-loob namen eh. At wala ding railings dahil wala namang ibang nakatira dun kundi ang tita ko lang.
Mabuti na lang daw eh nahawakan ako ng ninong/tito ko nung malapit na akong makasampa sa bintana. Nahagip lang daw yung paa ko pero nakaangat na ako sa pasamano ng bintana. Umiiyak daw ako na parang tumatawa pero tulog. Sleepwalking kumbaga.
Wala naman akong malinaw na eksplanasyon sa nangyare pero marahil eh muntik ko na nga itong ikamatay. Sorry naman kung hindi natuloy. Kung may reklamo kayo't hindi natuloy, pakisabi na lang kay lola.
Matapos ng nangyare, bilang bahagi ng pamahiin, itinawid ako sa ibabaw ng kabaong ng pinaglalamayan kong lola ng walang sumasayad na parte ng katawan ko o kahit damit. Para daw makawala ako sa kagustuhan niya ng "pagsundo" sa akin.
Some summer in Antipolo...
Eto simple lang. Antipolo, matarik ang daan, isang traysikel.
Paakyat sa matarik na traysikel ang daan... wait, teka ulit.
Paakyat sa matarik na daan ang traysikel na may lulan na tatlong babae, isa lang ang payat, tatlong lalake, isa lang ang gwapo (ako ba yon ha? ha? sige na nga).
Pinuwersa ni mamang drayber ang traysikel niya sa kambyong hindi primera. Natural hindi kakayanin ng makina ang bigat namin sa matarik na daan at mahinang kambyo.
Umatras si traysikel. Mabagal pa nung una. Tapos bumilis. Wala pa sa isip ko na pwede kameng mamatay. Si isang lalake, tumalon sa traysikel. Di man lang kame inisip. Pero at least kung titilapon kame may pupulot sa mga katawan namen.
Iniliko ni mamang drayber ang manibela. Pumusisyon yung traysikel sa isang anggulo na pwede itong tumilapon, gumulong-gulong, at rumagasa ng tuloy-tuloy sa matarik na kalsada. Mabuti na lang naisalba din siguro kame ng sarili nameng bigat at lalagyan lang ng kanin ang tumapon.
Nung mga oras na yun eh naisip ko kung ako ang tumapon at hindi yung bigas. Malayo pa man din ang pagkakatalsik nung tupperware na yun. Sino ba naman kase ang nakakaalam kung paano ka babagsak, kung una ba ang paa mo o ang leeg mo ang tutukod sa sahig. Kahit gaano pa kababa ang talsik mo kung panahon na para mahimlay ka ng tuluyan, wala kang magagawa.
Marami pa akong NDE na hindi ko maikakategorize na NDE nga ba o hindi. Madami din kasing beses na nakita ko nang nag-flash ang buong buhay ko sa harap ng mga mata ko. Nangyare ata nun nung nakaangkas ako sa kaibigan kong babae. Paakyat kame ng flyover at hindi siya nagmenor tapos may jeep sa unahan. Napakabilis ng paglapit namin sa jeep. Sumisigaw na ako ng AAAAAH, samantalang hagikhik pa ang naririnig ko sa babaeng drayber na kaibigan ko. Hindi ko alam kung buhay ko nga ba yung nagflash sa harap ko o yung stainless lang na body ng jeep.
Ipinagpapasalamat ko na lang sa langit at sa Diyos ang lahat ng mga pagkakataon na sana na-deads ako pero hindi natuloy.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Langhap Sarap by M
O kay saya ng bawat linggo Noong panahon ng kabataan ko Dito'y laging bumibisita Matapos magsimba ng pamilya
"Langhap Sarap" ang titulo Maligayang bubuyog naman ang mascot nito Kapag ngiti mo'y nasisilayan Kaligayahan ang aking nakakamtan
Langhap Sarap, o kay ligaya Pinapangarap kong kumain dito sa tuwina Kaibigan kong bubuyog sana ay ikaw na ang maging kusinero namin hangga't ako'y humihinga
Ang Yumburger mo na nakakapagpasigla Kapag ako'y may sakit, ito ang meryenda Sa tuwing may okasyon, Jolly Spaghetti ang karamay Walang sawang kakainin, sa bawat araw ng aking buhay
Jolly Fries ang pinagsasaluhan Kapag magkakasama ang magkakaibigan Kasama ang kwentuhang walang humpay At kasiyahang puno ng kulay
Ang masayahing hotdog nila Malinamnam at malasa At palagay ko'y kukulangin Ang Champ ninyo para sa akin
Naiinitan ka ba kamo? Aba'y Frost Blends ang para sayo Matamis ba ang hanap ng dila mo? Peach mango pie ang kainin mo
Halina at sumama sa ligaya Ng pamilya ni Charlene at Aga Sa pag-indak ni Kim at Gerald At sa pagkanta ni Sarah at Mark
Nawa'y ako'y makabalik Noon sa kabataan ko At maranasan kong muli Ang Jollibee, linggo-linggo
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Hereditary
Nasa dugo yata ang pagkapintasero ko.
Nanonood ako ng Wowowee. Hindi, mali. Napatingin ako sa telebisyon nung Wowowee ang palabas at nakita ko si RR. Si RR na hindi ko alam ang apelyido o kung mabuti ba siyang kapatid sa mga kapitbahay niya.
Ako: "Si RR po ba yan? Bat parang ampangit yata niya ngayon." Aling Maring: "Eh pangit naman talaga yan dati pa eh."
Okay po, magulang kayo at ginagalang ang mga opinyon nyo. Salamat po.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Matagal din pala akong nabakante dito, sorry naman, busy lang.
Oo nga pala, maraming-maraming salamat kay Boss Badoodles ng KwentongBarbero sa pagpili sa akin bilang Humor Blogger for the month of December! Maraming salamat po bossing! Hindi ko kayo bibiguin at papanindigan kong mgalaing galata aq s spiling!
"Puwedi bah, kung wala kang magawa, magdukit ka na lang ng puki moh!"
-Marie, dating househelp
Yan ang bungad ni Marie dun sa dating manloloko sa telepono namen. May sakit ata sa utak yun.
Yung manloloko ha, hindi si Marie. Pero pwede na din. Ikaw ba naman ang katulong ng bahay na naatasang magbantay ng kapayapaan at kaayusan sa buong sangkapamahayan eh sasamahan mo ang anak ng amo mo at barkada niya sa panonood ng traypuleks na bidyo.
Malabo na sa memorya ko kaya kung basa ba ang upuang tinayuan niya matapos ang naturang palabas eh hindi ko na talaga maaalala. Baka sa sobrang pilit ko pang alalahanin eh makalikha pa ng di-makatarungang imahe ang isipan ko't magamit ko pa sa pagpapatiwakal. At oo, kame yun ng mga barkada namen na tawa kame ng tawa sa reaksiyon ni Marie na parang nakanood ng 2girls1cup na palabas.
Ang bersyon na napanood niya eh 1guy1girl, The Barurot Cup.
= = = = = =
Wala pa pong kasunod. Matutulog na po muna ako. Goodnight!
Sorry kung bitin. Pinaglihi ata sa sexual performance ko ang mga blog ko ngayong nakaraang araw kaya ganito na lang.
Aaah, ano kasi di naman ako sanay ng nanalo eh. Parang naoberkam naman ang titulo ko at titulo ng blog na ito ng pagkakalagay ko sa TOP FIVE ng PHILIPPINE TOP TEN HUMOR BLOGS in the PHILIPPINES. Oh yeah, bragging rights. Sweet. Dude. Sweet. Dude.
Kinse mil ang boto ko mula sa mga mahal kong tao, ang karamihan mga ginamitan ko ng hipnotismo at swabeng hubog ng katawan na hinaluan ko na din ng kaunting kagat ng labi at tambok ng puwit para mapagsulat ko ng entry-islas-boto. Mga estrangherong hindi man lang nagbasa ng blog ko eh ibinoto na ako. Joke lang. Mahal ko ang daliri nyong nagsipag-gawa ng mga blog entry ng wala sa panahon para lang sa ikasasangkot ko sa krimeng ito. Ang krimen na maging hindi loser.
Mahal na mahal ko kayong lahat. Walang stir yan, walang kyeme, at lalong-lalo na eh wala ding brip. Ano ba to, hindi naman nakakatawa ang blog na to, ganun lang talaga kasi ako magkwento, parang ano lang ahhhh, parang kalahati lang ng utak ang laman ng panot kong kukote.
Popularity kontes nga, ika ni Rens. Nadaan lang sa paninindak at pananakot. Kung di nyo naitatanong, saken nanggaling ang titulo ng pelikula ni Juday ngayon na tiyak kong panonoorin nyo.
Oo, ako ang nagpauso nun. "Matakot Ka Sa Ulam". Ulam yung orig kaso hindi nila makita yung katatakutan dun kaya pinalitan nila ng kulam. Duh, ikaw ba hindi ka ba natatakot sa ulam kung ako ang magluluto? Mas gugustuhin mo pa sigurog magpatuklaw kay cobra kumpara sa kumain ng ulam na luto ko. Puta, kabaliwan pang baguhin nila yan.
Yan talaga ang sinasabi ko sa mga napilitang bumoto saken kaya ako na ata ang naging isa sa pinamataas na lumundag. Halos parang David Blaine lang ang pag-angat ko sa lupa mula sa naunang round na hindi ako kilala, tapos napapunta sa 29-33rd place, tapos sa third round na pangtrese kamalas tapos eto, nakarating sa pang-apat.
Akalain mong meron palang kakayahang mangiliti ng tinggle ng katatawanan ng tao ang blog na to. Ako nga galit sa may-ari nito, gusto kong paagusin ang mainit niyang dugo mula sa leeg niya [EMO]
Tama na nga to. Napakahabang intro, napakabakla.
Unang-una, gusto kong pasalamatan si Boss Badoodles ng Kwentong Barbero sa pagpapatimpalak ng tulad nito. Nakakilala ako ng mga mahilig sa kakornihan at nalaman kong meron palang mga nagbabasa ng basurang tulad ng mga sinasabi ko sa internet. Oo na sige na, masyado akong humble kaya hindi bagay. Pero salamat talaga sa pagpapakontes ni Badoodles ng tulad nito at nakapagpamalas naman ako ng kakarampot na kaalaman sa paghahayag ng damdaming pinagtatawanan lang ng iba.
Ikalawa siyempre ay ang walang-habas na pagmamahal at pagtangkilik na ibinigay saken ng mga kapwa ko manunulat sa pinilakang-tabing. Mga nagtitiyagang magdadalaw at magtagal ng mga kahit 20 seconds lang dito, mahal ko na kayo. So lalo na ngayon sa mga bumoto saken na sila...
[Teka lang, saka ko na ia-update, hindi pa ako tapos maghanap ng mga tumangkilik sa akin eh, hehe.]
Ikatlo, siyempre special mention diyan ang ating campaign manager na totoong nagboost ng boto ko dahil siya naman talaga ang may kapangyarihang makapanindak. Sa iyo na nagtulak saken sa bangin ng ikaapat, maraming-maraming muchas gracias na pasasalamat at magbra ka naman.
Siyempre, ang aking pamilya ng GreenPinoy people in the neighborhood na madalas kong kakulitan, salamat di kayo nagsawa sa kakornihan ko. Ang lakas ko sa inyo, ahihi. Congrats din sa numero dos nating si GP himself.
Sa mahal na mahal ko ding tropang Chiksilog, salamat sa suporta nyo. Sana makatikim naman ng ambon ng alak ang nanunuyo kong lalamunan mula dun sa namberwan ng patimpalak na ito.
Kay Boss Papa Umleo23 para sa isang matinik at hubad na Vlog presentation ng Awarding para sa pakontes na ito, pinatulo mo ang luha ko at pinakilig mo ang damdamin ko sa pamamagitan ng iyong matinik na vlog! I heartz Umleo23 na!
Sa lahat ng bumati sa blog na ito, sa mga dumalaw at sumilip, sa sumuporta, sa mga ngiti, sa mga pinagjakulan at pinagpinggeran ang mga litrato ko, sa lahat ng nakinabang sa kaalindugan ko,
Nakakalungkot para sa isang taong walang kapansanan ang pagdudahan ang kanyang kakayahan. Pagdudahan na tila ba mangmang ka sa mundo at walang alam para maging daan sa ikabubuhay mo. Kulang na lang hamakin ang pagkatao mo at sabihing hindi ka dapat mabuhay.
Para kang sinabihang hindi ka marunong huminga at kailangan mo ng respirator.
Pero hindi ba mas masakit sa kalooban kung sasabihan ka ng mahal mo sa buhay, ang mga bagay na alam nilang hindi mo kayang gawin.
Tulad ni Aling Maring. Nakita niya akong naglalabas ng hotdog mula sa freezer, at itinatanong ko kung nasaan ang tinapay.
Aling Maring: "Bakit mo inilalabas yang hotdog? Marunong ka bang magluto niyan?" Ako: "... "
Kung sa normal na pamamahay magaganap ang ganitong klase ng pag-uusap, malamang naglayas na ako. Pero dahil pinalaki ako ng matino ni aling Maring, tatanggapin ko ng buong-tapang at buong lakas ng loob ang mga sinambit niyang kataga.
Hi, hello sayo. Magandang araw at sana naman ay nasa mabuti kang kalagayan.
Alam mo bayaw, malaki ang respeto ko sayo. Ikaw ang isa sa hinahangaan kong tao dahil sa antas ng kakayahan mo at lalong-lalo na sa kagalingan na dulot mo sa iyong pamilya. Alam ko mapagmahal kang asawa dahil kahit kailan wala naman akong narinig sa aking ate tungkol sa kaso ng kabit, panlalake, o kaya rape. Alam kong responsable kang tao at isang tunay na disiplinadong indibiduwal dahil ang galing mong mag-flush ng toilet. Mabuti kang ama sa iyong mga anak at pinipilit mong maglaan ng panahon para sa kanila. Mapagmahal ka sa pamamagitan ng pagpapakita mo ng lambing sa kanila tuwing sabado at linggo, maging sa paraan mo ng pagtitimpla ng gatas nila. Hinahangaan ko din ang iyong dedikasyon sa trabaho sapagkat base sa kwento ng aking kapatid, ikaw na daw ang gumagawa ng trabaho kung wala ang iyong mga kasama. Siguro pati lahat ng pagtatamad nila sa opisina ikaw na din ang gumagawa.
Taglay mo ang katauhan ng isang tahimik na tao. Bihirang nagsasalita at laging pangiti-ngiti lamang. Ang hirap tuloy malaman kung napaparami na ba ang kuha ko ng ulam sa mesa o di kaya eh kung kailangan ko na bang abutin ang kabilang dulo ng mesa na buhat-buhat mo. Madalas ay lagi ka lamang nanunuod ng telebisyon at hindi mo hilig ang makipag-usap sa mga kasama mo dito sa bahay. Siguro close talaga kayo ni Grissom kaya kayo na lang ang nagkakausap.
Nahihiya na din ako sayo sapagkat isa ako sa malakas umubos ng mga pambaon ng anak mo. Sa mga oras na itong nagsusulat ako dito eh kinakain ko ang dalawang Nissin Chocolate Wafer at isang Skyflakes. Kapag nagutom pa ako mamaya eh kakainin ko naman yung Lemon Square Stuffin's Twin Choco.
Sana sabihan mo si ate na bumili naman ng iba minsan. Kahit man lang Fudgee Bar Caramel o di kaya eh Voice Combo Sandwich. Puro kasi ganun na lang. Nakakasawa, paulit-ulit.
Mahal kita bayaw, ata alam kong kahit kailan hindi mo malalaman yun. Pero sana man lang, kung may balak kang gumanti sa mga pagkakasala ko sayo, wag mong ilalagay ang pinagpakuluan mo ng ugat ng Lagundi, ugat ng Pechay, o kung ano man tong herbal drink sa Nestea Iced Tea Shaker Bottle. Mahirap malaman ang pinagkaiba nila sa normal na paningin.
Alam mo namang nakakasamid ang Nissin Choco Wafer, at masarap katuwang nito ang iced tea.
Ang isa sa mga maaaring pinakaembarassing moment para sa akin ay ganito:
Sobrang natatae na ako at 3 hours ko nang pinipigil ang pagbuka ng puwit ko dahil sa sobrang katakawan ko.
Naglalakad pa lang ako papunta sa bahay eh nararamdaman ko na ang unti-unting pagsirit ng katas unmanaged bowel movements.
Tapos narerelaks ka na dahil andyan na ang banyo.
Naghubo ka na ng pantalon, shorts, at brief, sabay upo sa toilet. Sayo ang mundo at walang kang pakialam sa lahat ng bagay sa paligid mo.
Maliban lang sa nakita mong ipis sa pader sa kanan mo.
Nakaangat ang ulo ng ipis na nagpapahiwatig na malapit na itong lumipad. Lumipad patungo sa nag-iisang taong nasa loob ng silid at sa nag-iisang taong takot na takot sa kanyang paglipad.
Ngayon, hindi ko alam kung mas nakakahiya ba ang matakot ako sa ipis na lumilipad ko tumakbo ako palabas ng CR na hindi naghuhugas ng puwet.
Shet, bungisngis siguro yung ipis nun kung nagkataon.
Okay, since hindi din naman ako nag-aaral, magpapakagago na lang ako dito.
= = = = = =
Tinanong ni father Ali dati nung Grade 4 kame: "Sino dito ang hindi takot mamatay?"
Taas agad ako ng kamay ng buong puso at walang pag-aalinlangan. Di man lamang sumagi sa isip ko na: "What the fucking fucky-fuck am I thinking about?"
Parang ipinahihiwatig ko sa lahat ng mga elementong nakakasaksi na tinatanggalan ko ng karapatan ang sarili kong maging extravagant at maging isang magaling na katauhan sa kahit saang larangan.
Kaya naman nasabi na lang ng tatay ko, "Babae ba si father Ali?"
= = = = = =
Maraming takot mamatay. Maraming hindi takot mamatay. Maraming nagpapakamatay, at maraming gustong mamatay.
Hindi naman porke hindi ka takot mamatay, gusto mo nang mamatay. Magkaibang bagay yung dalawa. Kumbaga, kapag hindi ka takot mamatay, tinatanggap mo ang katotohanan ng buhay na maaari itong magwakas anomang oras... teka... ugh... ang sakit ng dibdib ko... ugh... patawad sa lahat... ugh...
Praktis lang. Kever skabeche lang.
Gaano ba kabuo ang loob natin upang tanggapin ang katotohanang ito? Lahat naman tayo hahantong sa ganito, magkakaiba lang ng time frame, magkakaiba ng paraan, at magkakaiba ng bakas na naiwan.
Ano ba ang maganda sa kamatayan para tanggapin mo? Depende na rin siguro sa naging papel mo sa buhay. Kung may naging epekto ka ba sa iba o kung ano mang tuktok ng tagumpay ang narating mo.
= = = = = =
Ako, mababaw akong tao. Hindi ako komplikadong mag-isip pero may gusto din akong marating. Masaya na ako at natuto na akong magbisikleta o di kaya eh nagka-dengue na ako bago ako ma-deads, nakakain ng hotel food, at nakainom ng mamahaling alak.
Pero dahil sa normal akong tao na naghahangad din ng mga bagay at pangarap na matupad sa buhay ko eh gusto kong bigyan ng rason yung pagtataas ko ng kamay nung grade 4 ako.
Dahil bata pa ako nung ginawa ko yun, hindi ko pa naisip na pwede pa pala akong matutong mag-gitara o di kaya eh mag-tour sa Pilipinas.
Lord, nagtaas po ako ng kamay kasi di ako takot pero baka po pwedeng sa mga bandang 100s nyo na ako sunduin please?
Ang kapal ko, tumawad pa ako.
= = = = = =
Napagusapan sa klase namen nung 3rd year kung ano ba ang dapat gawin sa oras ng wakas. Kung halimbawang magkaroon na ng wakas ang sanlibutan ora mismo. Walang time first, walang wait lang, walang saling ketket. Lahat made-deads. Ano ang gagawin mo?
Sayang no? Andami mong pinagsisisihan siguro kung ganun. Marami ka agad gustong gawin sa buhay mo sa mga oras na yun. Gusto mo na ding mag-artista biglaan at gusto mo na ding magscuba diving, sky diving, pussy diving, at kung ano-anong mga bagay na gusto mong gawin sa buhay.
Ako siguro magsasalsal na lang ako at susulutin ko hanggang sa mamatay ako. Balita ko masarap daw ang feeling ng lalabasan ka tapos mamamatay ka. Baka maresurrect pa ako sa pagkakataon na yun. Orgasm at death makes you a god.
Eh ano nga bang gagawin mo kung maging ganun? Wala, wala kang magagawa. Wag ka nang mataranta. Ipagpatuloy mo na lang kung ano man ang ginagawa mo sa oras ng paghuhukom. Kung naghuhugas ka man ng pinggan o naglalaro ng teks. Swerte kung nakikipag-sex ka, malamang paspasan mo pa yon bago ka abutan ng kamatayan.
Bakit? Ano ba dapat gagawin mo? Hihingi ka ng sorry sa mga naagrabyado mo dati? Sa mga pagkukulang mo sa mga tao? Gagawin mo ang mga di mo nagawa?
Eh sos, isang malaking pagkakamali na lang at pahirap sayo yon. Para kang nagcram sa exam na yung tatlong buwan na itinuturo ng propesor mo eh isisiksik mo sa utak mo ng five minutes. Para kang naghintay na sagutin ng babaeng gustong-gusto mo tapos malalaman mong mas malaki pa pala ang titi niya sa titi mo.
Gawin mo lang ang kasalukuyan mong ginagawa. Kasi ang katapusan ng buhay, hindi predictable. Well unless siguro kung abusado ka sa katawan at sa pamumuhay mo, dapat mapredict mo na agad yon.
Kung hihingi ka ng tawad, magpapakita ng pagmamahal, magsisipag, magpapakatino all in the world, gawin mo NGAYON at ipagpatuloy mo hanggang sa katapusan ng buhay mo. Ipakita mo sa magulang mong mahal mo sila.
Ipakita mo sa kaibigan mo na marunong kang magpatawad. Ipakita mo sa boss mo na kaya mo siyang sapakin at sabay sabi ng PUTANGINA MO I RESIGN. Ipakita mo sa asawa mo na kahit may kabit ka, may panahon ka sa kanya.
Wala na akong pakialam kung pati ang titi at puke mo gusto mong ipakita, basta wag kang magdalawang-isip na gumawa ng mga bagay na hindi mo pagsisisihang hindi mo nagawa kapag umalis ka na at tumira sa ethereal realm.
Para naman masabi mo sa sarili mo sa harap ng kamatayan na may narating ka at hindi ka kagaya ko na gumagawa lang ng post imbes na nag-aaral.
= = = = = =
Base sa pag-aaral ko, kung hindi ako titino sa paraan ng pamumuhay ko ngayon, sa mga edad na 30+ pwede na akong mamatay.
Yosi Alak Matatabang pagkain at maalat na pagkain (which means lahat ng masarap) Puyat Walang eksersays
Yan ang mga vital ingredients na ikamamatay ko. Sa edad kong 22, nakakagulat para sa mga medical people na malaman na 150/110 ang blood pressure ko. Di naman normal yan. Ang normal ko eh nasa 130/110 ata.
Masyado akong bata para dito. Dapat na ata akong magkaanak.
Kailangan ko na ata ng lahat ng kinokomersyal na supplements. Liveraide, Gatorade, My Marvel Taheebo, Abs Bitter Herbs, Charantia, Juice of Youth, Pamparegla, Pito-pito, Shabu, Lechong kawali, lahat na. Pati Rhino.
Kaya kung ayaw mong magaya saken, magtino ka sa buhay mo. Makinig ka sa payo ng duktor at wag kang jakol ng jakol.
May maintenance meds na ako ngayon. Parang tanga. Sayang ang healthy lifestyle ko nung mga panahong naglalakad pa ako dahil wala akong pamasahe. Ngayon kahit taxi nakakasakay ako wag lang maglakad.
May gamot na ako. Buti na lang mura lang. P3.95 pesos isa. Sayang, sana pambili ko na lang ng chichirya ito o kaya pangkain ng Pancake Sandwich sa Jollibee.
3.95 x 30 days = 118.50 ang gastos ko sa isang buwan para sa gamot.
Sa 118.50 meron na akong 5.925 na malalaking chichirya ng Nova, Piattos o Tostillos, o di kaya eh 2.418367347 piraso ng Jollibee Pancake Sandwich (without drinks)
O di kaya eh X amount ng condoms. Sorry, di ko alam ang presyo ng condoms.
O kaya eh bahay at lupa para sa mga langgam.
Pwera pa sa 820 pesos na test para malaman na wala sa dugo ang problema ko. Plus 200 pa para basahin ni doc ang resulta ng tests na kahit grade 1 malalaman na normal ang values. Sa 200 pesos kasama na ang konting himas, titig, inhale exhale instructions, at isang piraso ng papel na pharmacists lang ang makakabasa. Di na rin masama, pwede na.
Kaya kung ako ikaw, pilitin mo munang wag mamatay. Pakatino ka nga you asshole! Sayang ang buhay mo! Magbasa ka ng blog ko!
That last statement is a fucking useless suggestion.
Fuck you exam Fuck you SCJP Fuck you questions Fuck you answers Fuck you wrong answers Fuck me correct answers
Fuck you exam voucher Fuck you credentials Fuck you registration Fuck you reservation form Fuck you studying Fuck you programming codes Fuck you choices Fuck you none of the above Fuck you a b c d e
Fuck you "choose all that applies" Fuck you survey Fuck you drag and drop Fuck you 72 items Fuck you 59% Fuck you 3 hours Fuck you responsibilities Fuck you salary
Fuck you Java Fuck me Angel Locsin Fuck you Mariano, mag-aral kang mag-isa mo
From: Huwantso To: Ms. HR aka Satan's Agent Cc: Big Brother Boss Subject: FW: SCJP REtake[Scanned]
Hola,Succubus!
I spit on your dopey questionnaire, you corporate ass-kissing maggot. I hope you froze from paralyzing brain aneurysm, you bureaucratic freak. I'll dance on your tomb and hope you grow old and die a fucking virgin.
See you at your funeral.
All the best!
Huwantso
Thanks to LoudCloud for that wonderful sample e-mail. Brilliant yet I have not excavated any form of courage to event think of delivering this type of message.
From: Ms. Exam Coordinator Sent: Friday, August 01, 2008 8:53 AM To: Ma'am Front Desk Subject: RE: SCJP REtake[Scanned]
Hi Ma’am,
For how many participants?
From: Ma'am Frontdesk Sent: Monday, August 04, 2008 8:38 AM To: Ma'am Exam Coordinator Subject: RE: SCJP REtake[Scanned]
1 lang po..for Mariano Juancho, the one who failed last retake..thanks
Ms. Front Desk
HR & Admin. Associate
You really had to emphasize the failure... And your font is purple! It's so eye-catching that it almost pierced my retina!
Ugh, this is agonizingly destructive to my senseless vial of remaining ego.
I can't believe this type of transaction is happening underneath my nose! Without me even smelling it! If you told me about this plan months ago then perhaps my nostrils would not gain so much soot inhaling all the bad air around me after I read the e-mail (prior to this post).
Alas, 'tis my own vestibular error that led me to this ghastly demise. Had I not taken my time and shoved it into my procrastinating crappy asshole, then perhaps I've had more lethal armaments from behind my brain to extirpate this bloody hell of a mess called SCJP.
Fuck this crappy sander-oogly-clusterated-circumflamiazoidic exam Gosling, why did you have to make it so hard?
Fuck this shit, I'll just have to do it. Go for the fucking gold and let baygons be raid.
For soon my sun will shine and light it's very rays upon the smiling faces of plankton among the deep blue see. Granted that this shall forever be blue, thanks to yooohoooooo.
From: Ms. HR To: Mariano Juancho Cc: Big Brother Boss Subject: FW: SCJP REtake[Scanned] Date: Thu, 7 Aug 2008 17:06:35 +0800
Hi Huwantso,
Please be advised that you are scheduled for a retake of the SCJP exam on August 20. The following time slots are still open – 9am, 11am and 1pm. You may coordinate with Ms. Front Desk regarding your preferred time slot.
Let me know if you have questions.
Good luck in the exam!
Regards,
Ms. HR
Nagbabadyang wakas para sa kagaguhan ko dito sa opisina. For the Nth time. Magi-isang taon na nga pala ako ngayong September.
Ako na lang sa batch namin ang hindi pasado. Kahit hindi ko nagugustuhan ang gawain dito 85% of the time, gusto ko pa ding manatili at bunuin ang 2 taon na bond kasama ng mga ka-batch kong mga napamahal na sa akin.
Kailangan ko munang MULI nanamang magpanggap na nag-aaral at nagpapakabihasa. Sistemang estudyante nanaman ako nito. Sa pagkakataong ito, sagad na sa tinggle ang palugit na ibinigay sa akin.
Kapag minalas nanaman ang tamad kong kokote ngayon pangkakataon na ito, sa kariton nanaman ako titira. I hate effing roaches pa naman. So I guess I have to make it big this time to not live in a barong-barong enimoar.
Magpapakaermitanyo muna ako hanggang matapos ang August. Babalik na lang ako dala ang good or bad news na ako lang din naman ang apektado. Sana good na ngayon. Ayoko ng magpost ng pagka-loser ko pagdating sa opisina, baka mamaya maging boss ko pa ang reader ko eh mawalan na ng tiwala saken.
Alas Diyes ng umaga. Oras ng trabaho. Lahat sila busy. Lahat sila puro mga trabaho ang tinititigan.
Lahat halos sila gumagana ang logical part ng kaisipan. Nag-iisip, nagpoproseso ng data, nagpaplano ng mga dapat gawin para sa ikaayos ng trabaho.
Pero ako? Eto ang nasa screen ko sa alas diyes ng umaga. Ayan. College Humor. Panalo yan. Sa oras ng trabaho, yan ang kaibigan ko. Yan ang boss ko. Sa kanya ako nagrereport.
Eto ang banner, i-click nyo na lang para bisitahin. Mukhang hindi naman yan nakablock sa office kaya dyan ako naglalagi. Hindi alam ng IT yan. SA NGAYON. At sana hindi na malaman kahit kailan 'til they take my heart away.
Bakit kamo? Kasi ako ay isa sa mga self-proclaimed office trash/leecher/bottom member of the office hierarchy. Mas mataas pa ata sa akin ang percentage ng work completion nung resident janitor ng opis namen.
I am BumBoy. Kahit pangit pakinggan, tatanggapin ko yan. Eto ang magiging logo ng aking kumpanya. Kung magkakaroon man. Kung magkakaroon man ako ng perang pangtaguyod. At lalong-lalo na kung merong gustong magkamit ng serbisyo ko.
Hindi madaling maging bum. Sa mga oras na ito, mga alas medya ng hapon, ako lang ang walang importanteng ginagawa. Lumilingon ako sa paligid ko at napapalibutan ako ng mga masisipag na tao na magpapahiya sa akin sa oras ng performance evaluation.
Pero naisip ko, aba! May isip pala ako.
Ulit... ulit.
Pero naisip ko, ABA! Bakit ba, hindi naman madali ang ginagawa ko. Nakaka-stress din ang magpaka-bum. Hindi madali ang magcheck ng blog ko araw-araw, tapos magbloghop (kunwari) at magbasa ng entries ng mga bloggers (mas lalong kunwari), at magpipindot ng F5 buong araw sa local e-mail system ng kumpanya.
Di biro ang mag-surf ng mga kung ano-anong website at maghanap ng bagong uri ng kalokohan mula sa WWW. Magbasa ng mga articles sa Wikipedia at mga kwento ng buhay at pakikipagsapalaran sa Pantasya.com, at mag-research ng mga bagong technological issues sa TheHub.
At ang maidlip. Ilang beses na din akong tumakas sa pwesto ko para umidlip ng mga dalawang oras. Joke. Mga 15 minutes lang naman. Kung di man ako makatakas, sa pwesto ko na lang ako nagpapaka-daredevil para matulog. At syempre tinawagan pa ako ng boss ko para lang sabihin na wag daw akong matulog kasi si President nadaanan ako.
Mahirap din ang pumasok ng maaga para mag-Plurk. Gaano kaaga? Mga alas otso, late na kung tutuusin para magbulakbol. Dapat mga 7 andito na ako. Oo nga pala, alas diyes pa ang simula ng trabaho ko. Hanggang 7 yun. Tapos uuwi ako ng mga 10PM para iwas trapik-slash-manood ng videos.
Mahirap ang ganitong klase ng trabaho. Pure dedication at for the love of what you are doing ang iiral sayo dito. Eto yung tipo ng bagay na ginagawa mo sa opisina at parang di mo na siya talaga pinapaghirapang gawin kasi gusto mo talaga. Gusto ko ang ginagawa ko at hindi ako nahihiya! Belat sa masisipag!
Mahirap din kapag libre ang pagkain. May libre kasing treats dito tuwing umaga. Para mga pumapasok ng medyo maaga (syempre isa na ako dun). Early bird treat kumbaga. Pero hindi bulate ang pagkain ha? Pandesal lang siyempre. Minsan Munchkins, at nitong nagdaang araw eh bago ang treat dahil biskwit ang nakahain. Nissin wafer at Rebisco Peanut Butter Sandwich. Saka Prima Toast. Lahat yan tig tatlo ang kinukuha ko.
Alam mong kahit mahirap at labag sa loob mo, at kahit ayaw mo ng pagkain, kakain ka para masulit ang libre. Malaking pagsubok ito sa pihikan na tulad ko. Hindi lahat ng libre masarap. Hindi totoo ang sabi ng barkada mo at ng matatanda. At ng mga matatanda mong barkada. Hindi lahat ng libre masarap. Hindi lahat ng libre masarap. One more time, all together now, HINDI LAHAT NG LIBRE MASARAP. Repeat x3 then fade.
Pero dahil libre, kailangan kong sulitin para sa ikagaganda ng kumpanya at ng mga kasama kong late. Kung hindi ako kakain nito, mawawalan ng saysay ang sistema ng libre at mawawala sa balanse ang harmony na maaaring ikasira ng ekonomiya at ng lahi ng buong taong nag-oopisina. Kaya ayun, kumukuha ako kasi libre na, nailigtas ko pa ang mundo.
Hindi talaga madali maging isang bum sa opisina. Ang pagiging office slacker, may mga intensity of stress levels yan. Kung ano man yun, wala akong pakialam. Maii-stress lang akong isipin pa yan.
Isipin mo, sa isang kumpanya na matagumpay at maayos, lahat ng tao produktibo. Pero kung iuukol mo ang kasabihang "All work and no fuck, makes Juan tigang"...
Ulit... ulit.
"All work and no play makes Juan a dull boy"
Kung bakla si Juan, all work and no play makes Juan a doll boy naman. Nyeh.
Kung lahat ng tao sa opisina panay trabaho, at focused na focused sila dun at wala na silang ibang iniisip kundi ang trabaho at mas marami pang trabaho, at konting trabaho, dadating ang panahon mawawalan na ng trabahador kasi hindi na sila dadami. Bakit? Dahil mawawalan na ng panahon para sa pagsasaya ang mga tao. Mamatay lahat ng office people at higit sa lahat, mamamatay silang tigang dahil wala na din silang panahon sa sex. At dahil wala silang panahon sa kahit sa anong mga bagay tulad ng sex eh hindi na dadami ang office people. Kokonti ang populasyon ng mga tao. Tulad sa Singapore. Nawawalan na ng workforce kasi work-oriented ang mga tao at walang panahon sa bengbangan.
Ano ang kinalaman ng pagiging bum dun?
Isipin mo, ako ang official bum sa opisina. Ako ang in-charge sa lahat ng kabulastugan at lahat ng ubos-oras na gawain ng mga tao. Pati ang pagpaparami ng lahi ng tao, ako na din ang in-charge.
"Mariano, could you please check my Friendster/Facebook/Multiply/Myspace/ account for me. I need to approve friends, blah blah blah, upload photos, shit shit shit, etc.”
"Mariano, could you watch the latest series of (insert some American TV series here)for me this lunch? Please, it's the season-ender!"
"Mariano, could you please listen to Carlo Agassi's latest album, I want to have a good inducer for my suicide later tonight."
"Mariano, could you please surf and look out for the latest music video of N’Sync! Please, please, please! I need to know if they’re really back together again!”
"Mariano could you please roll this piece of paper and throw it over to (insert officemate's name) head. I want to start a really big office paper fight."
Isipin mo lahat ng request na ito at mga kung ano-ano pang bumming-related activities eh sabay-sabay na iuutos sa akin bilang ang official na bum ng opisina. O diba, sige ikaw na ang mag-aral ng human cloning o kaya eh magsa-aswang at mahati ang katawan para matugunan ang mga requests na ito, sige nga. Isipin mong napakahirap nito kung ang lahat ng tao walang panahon para magbulakbol sa trabaho at para saken lang lahat iaasa.
Dito nakikita na ang isang bagay ay tunay na may halaga kapag nakita mo na kung gaano kaseryoso ang mga gawain sa kabila nito.
Kaya nga ba't sabi ng Tagapagbiro, kung magaling ka sa isang bagay, hindi mo ito gagawin para sa iba sa libreng halaga.
Kaya sa lahat ng may kakilalang aarkila ng Opisina Bum diyan, halina't tignan nyo ang aking calling card.
Na saka ko na gagawin kapag wala na akong ginagawa.
Napansin ko na malago na pala ang balbas ko sa aking baba(chin) at medyo magaspang ang buhok dahil matagal ko na siyang hindi naahit. Samakatuwid, mula nung tumubo siya at kumapal, hindi ko pa din siya naahit hanggang ngayon. Napuna na ito ng HR personnel na naginterbyu saken nung minsang mag-apply ako sa trabaho kung willing daw ba akong ahitin ito. Syempre tumanggi ako ng nanlilisik ang mata sabay buga ng apoy sa mukha ng babae.
At napansin ko din na pareho sila ng texture kapag nagkakamot ako sa area ng etits ko. Mula kasi ng tubuan ako ng bulbol, di ko pa din inaahit. Pero di naman yun napuna ng HR nung minsang nag-apply ako. Buti naman kasi hindi ko balak ahitin ito. Bahala na silang magtanggal ng mga piraso nito sa ngipin nila, kung sino man sila.
Kaya naman minsan hindi ko lubos na maisip kapag nagkakamot ako ng balbas eh kung parehas nga ba ng klase ng buhok meron ang baba(chin) at ang baba(crotch area). At kung sabihan man akong mukha akong bayag, dapat ba akong ma-offend?
Kung kailangan ninyo ng pruweba, hindi na ako kailangan pang kontakin. Dumukot lang kayo sa mga pantalon ninyo at kamutin ang balbas at bigote.
Para naman sa babae, sa kili-kili ang comparison form.
Ito ang kwento sa likod nung "seryoso" kong mga pahayag.
= = = = = = =
"You either die pumping or you live long enough to see yourself aged and still flushing."
Problema talaga. Totoong problema at walang halong pekeng problema.
Wala nang paligoy-ligoy pa.
Barado ang toilet namen.
Hindi madaling palubugin kahit sabaw ang tae mo. Masakit sa damdamin na kahit pilitin mong magkakain ng halo-halong eklavu para magtae, walang patutunguhan kasi aapaw lang siya sa brim ng toilet bago mo mapalubog. Pero positively thinking, maganda ang sabaw na tae dahil hindi ka magpupulot ng mga tubol o pira-piraso ng jebs sa sahig ng CR kapag nagkamali ka ng tantya sa ibubuhos mong tubig.
At oo, walang flush ang toilet. Barado nga kasi. May dalawang taon nang walang laman ang tangke ng toilet. Ikaw na ang magflush ng baradong toilet, ewan ko lang kung paano mo pipigilan ang umaapaw na tae. Baka kumaripas ka na lng ng takbo palabas ng banyo. Buti sana kung parang wine lang ang toilet namin, pwedeng pasakan ng cork. O di kaya parang softdrinks na pwedeng higupin ang aapaw na sabaw kapag nasobrahan ka ng buhos.
Nakakatakot na lang maimagine na nagdadampot ka ng kangkong, pechay, carrots, malunggay, o tissue paper mula sa sahig ng banyo. O kaya eh bubuhusan mo papuntang drainage yung katas pagtatae mo at doon mo piliting palubugin.
Pero seryoso, napakahirap ng ganitong sitwasyon.
Ilan nga ba kame dito sa bahay? Teka bilangin natin.
Bayaw Ate Ate Pamangkin Pamangkin Pamangkin Nanay Househelp Gwapo at uber hot na si ako
Ayan, lahat yan gumagamit ng toilet. Yung dalawang pamangkin kong lalake, mas malalaki pa sa braso nila yung jebs nila. Ang papayat naman. Tapos ang hihina kumain pero pare, putangina talaga, mas madali pang tapusin ang Takeshi's Castle, sundin ang utos ni Big Brother, o di kaya umiwas ng bala kumpara naman sa pagpapalubog ng mga tae nung dalawa. Ang laki talaga. Kahit dalawang piraso lang, parang kahoy -- lulutang-lutang at matigas. Ayaw lumubog. Hindi lang McArthur eh. Isipin mo ang McArthur na parang buni at an-an, tapos parang embutido. Sinasabi ko sayo, kung ikaw ang susunod na gagamit pagkatapos nila, sa McDo ka na lang din tumae.
Actually, apat ang pamangkin ko. Yung isang babae, maliit-liit pa ang jebs, di pa masyadong nakakaapekto sa pagpapalubog. Maliliit lang kasi, parang kambing. Yung isa namang babae, bata pa tapos nakadiaper pa. Malambot lang ang tae tapos minsan tinatapon na lang.
Yung mga regular adults, responsableng shitters naman sila at talagang gagawin ang lahat mapalubog lang ang mga sagabal sa imburnal. Lalo na yung bayaw ko na inaabot na ng maghapon para lang maging malinaw ang tubig sa bowl at wala miski isang piraso ng jebs. Pasado nga ata sa drinking standards ang tubig ng toilet kapag siya ang nagpalubog.
Hindi ko na matandaan kung kailan pa ito nagsimula. Basta ang alam ko lang bata pa ako nung nagkaproblema kame sa toilet. Actually nasolusyunan na ito. Ilang bote ata ng Liquid Soza. Bumalik lang dahil ni kuya. Di niya alam na may Scotch Brite pala sa timba na ginagamit na pambuhos. Ayun, pinambuhos kasama ang Scotch Brite tapos pinalubog pa. Yun ngang malalaking jebs, umaangal na ang toilet, yun pa kayang di natutunaw na skatsbrayt.
Nung hindi pa naiipaayos ang bahay, pinapasok kame ng baha. Ang hirap ng tumae sa toilet na nakalubog sa baha, dahil una, kapag umupo ka sa toilet, sasayad sa tubig baha ang iyong etits. Ang hirap pa man din ng ganun. Ang lamig kaya ng tubig baha. Pangalawa, kapag jumebs ka, asahan mo ng yung itinae mo sa banyo, lulutang-lutang na sa salas niyo mamaya.
May flush pa dati ang toilet namin. Yun nga lang, konektado siya sa drainage ng banyo. Kapag nagflush ka, lulubog ang toilet, pero aapaw ng kulay itim at mainit na singaw ang drainage na katabi nito. Hindi nga tae mo ang lumutang, pero malamang tae ito ng mga kapatid mo nung isang taon pa.
Ewan ko kung kuripot lang ang mga magulang ko dahil di nila pinalitan ang toilet nung nagpagawa na sila ng bahay. At kahit kailan hindi ko pa nalaman na binisita kame ni Malabanan. Kaya naman eto na nga ang pinakamalaking household problem sunod sa ipis at daga. Pero syempre pinakamabigat na problema pa din ang pagiging tamad ko dito sa babay.
Mahirap ang may sirang toilet sa totoo lang. Reputasyon mo ang nakasalalay dito. Sa pagkakaroon ng matinong toilet nasusukat ang kakayanan mo para makilala bilang isang responsableng mamamayan ng bansa. Hindi lang toilet kundi pati na din ang kabuuan ng banyo (pero major subject ang toilet). Lahat ng bisita (unless wala silang pantog o di kaya eh bahay-tae) eh kailangang gumamit ng toilet at any point na darating sila sa bahay ninyo. Swerte ka na lang kung hari o reyna ng namamahay ang bibisita na kahit isang linggo nang nasa inyo eh di pa din tumatae at mas gugustuhin pang magbiyahe pauwi kesa sa gumamit ng toilet mo.
Kung galing sa mahabang byahe ang bisita, si-ar ang unang pupuntahan. Okay lang ang ihi para sa toilet namen. Manageable pa siya at dalawang tabo lang ng tubig solb na. Kung matagal ang stay ng bisita sa bahay, toilet pa din ang mahalaga. Kung may inuman, toilet din ang mahalaga. Manageable din naman ang suka kahit paano dahil minsan naman o kadalasan eh hindi sa toilet napapapunta ang suka kundi sa paso, bakuran, o kaya eh sa sahig lang.
Natataranta na ang ate ko sa tuwing magkakaroon ng okasyon sa bahay. Kulang na lang umarkila siya ng Porta-Let sa sobrang taranta niya at problemado sa toilet. Tarantada na ata siya. Lalo na kung mga boss at old classmates. Kung kamag-anak lang naman, wala nang dapat ikahiya dahil pwede naman nilang intindihin ang sitwasyon na malalaki nga ang tae ng mga bata. Pero kapag bisita, nakakahiya nga namang magkakaroon na ng pila sa labas ng toilet dahil lang sa hindi makakapagpalubog si visitor.
Ang pangit pa nito eh kung may matuklasan si inay sa isa sa baklang bisita ni ate.
Inay: "Hoy, ano ba naman yang mga kaibigan mong bakla! Hindi man lang magbigay ng respeto sa sarili at itapon na lang ang kalat sa basurahan imbes na sa toilet! Alam mo namang hirap na ngang magpalubog ng tissue diyan sa inyodoro tapos yung kaibigan mong bakla tatae pa ng condom tapos hindi naman bubuhusan? Paano na lang kung may mabuo dito sa inyodoro? Aampunin mo ba yon?!"
Magastos din kame sa tubig. Sa normal na hindi baradong toilet, dalawa o tatlong tabo lang lubog na kahit ga-troso pa. Samen mga tatlong timba ng tubig. At siyempre may technique na kame diyan.
= = = = = = =
Techniques for the Baradong Toilet nila Mariano by Mariano
1. Lagyan ng sabon ang tubig para mas mabilis lumubog. Use Heno De Pravia para mabango. 2. Gamitin ang pambomba. Depende sa intensity ng pagbomba, mas mabilis na mapapalubog ang jerbaks. Pabor ang move na ito para sa mga jakulerong tulad ko na sabak na sabak ang braso para sa rapid succession. 3. Ibalot ang tae sa supot at itapon sa basurahan na katabi ng toilet. 4. Gamitin ang pambomba bilang pandurog ng malalaki at matitigas na jebs. Praktisin ito pagkatapos tumae nila pamangkin. 5. Ibintang sa iba ang hindi lumubog na jebs. 6. Kung bisita ka naman bayaran ako para palubugin ko ang tae. $10 per pump ng plunger.
= = = = = = = =
Ayoko ng ganitong life, ang hirap. Ang gastos sa tubig at pambomba. Minsan nga nakakaapat o limang pambomba in one month. Para kameng Quality Control ng mga ginagawang pambomba. Iba't-ibang kulay na ang nakikita ko sa banyo. Puro naman palpak, laging nasisira palibhasa makunat na ang goma. Minsan imbes na maging pambomba, nagiging sandok na lang siya ng tae kasi bumabaligtad sa sobrang paggamit. Kung makakabili lang kame ng vacuum cleaner para sa inyodoro ginawa na namen eh.
Hindi naman sa itinataboy ko kayo na wag nang magpunta sa bahay namen. Binabalaan ko lang kayo para hindi kayo masorpresa sa mga pangyayareng nagpatibay na ng aming kalooban. Hindi naman din kame nambibintang kung kanino mang ang hindi napalubog na tae. Ang mahalaga, kung may floaters, magtulungan ang bawat miyembro para mapalubog ito.
Kung pera lang ang tae, di na maghihirap ang Pilipinas.
Ako si Mariano Juancho. Pwede mo akong tawaging M.
Minsan, kapag masama ang loob ko, galit ako sa tao, o di kaya'y may nagawa akong kasalanan ay dito ako nagpupunta.
Dito ako nagbabahagi ng mga bagay na sana'y ginawa ko, sana'y sinabi ko, ko mga bagay na hindi mo maiintindihan kasi pinaiikot-ikot ko ang mga kwento mula sa kabilang bahagi ng buhay ko.
Dati, nung uso pa sa mga blog-blog na yan yung mga badge, ito yung pinamimigay ko para imbis na link lang ang ilagay nila, itong badge na ito because I am paimportante like that.
