Everyone has their own little secret. May it be dark, savage, dirty, sweet or tingling, we all have the desire to keep it to ourselves, and probably with someone who doesn't know who you are.
Putanginang yan, Ingles-ingles pa. Akala mo naman may kredibilidad para magsalita ng ganun.
Hindi naman niya ginustong maging loser, o kaya eh corny, o kaya naman eh walang kahahantungan ang buhay. Nagkataon lang siguro na minalas ang balasa ng buhay niya kaya siya nagkakaganito...
At hindi sa lahat ng oras, nakakatawa si Mariano. Aminin na natin ang katotohanan na gawa sa mais ang dugo niya at mukha siyang ugat nito. Isama mo na ang buhok niyang amoy toasted corn.
Kaya't sana'y magtagal pa ang sikreto ni Mariano. Makahagilap sana siya ng mga aral mula sa sarili niyang pagsisikreto at mamatay sana siya ng nag-iisa at dilat ang mata.
Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling pagbigyan ang inuman at kantahan. Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling sabayan ang duyan at kantahan.
posted last lifetime. = = = = = = = = = = =
Magkula ka ng damit, magbuhos ka ng toilet, magsampay ka ng nilabhan, magtiklop ka ng banig, magwalis ka ng bubong, magluto ka ng bato, magkalikot ka ng pusod, at maghukay ka ng masigasig at eksklusibo posted last lifetime. = = = = = = = = = = = Di ko kayang namnamin, ang lahat ng aking dapat aralin. Napakasakit sa medulla oblongata, na ayaw ko siyang aralin. Hapdi at kirot, ang dulot sa king cerebrum. Di ko na kayang basahin pa ito, kung magwawala laaahaaang, ang isip ko!!! posted right about now. = = = = = = = = = = = Happy Birthday Noime, happy birthday Noime, happy birthday, happy birthday, let's fucking go and kill Barney! posted right about now. = = = = = = = = = = =
Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Lasang amag ang tinapay, ang puwit niya ay basa. posted right about now. = = = = = = = = = = =
Oh it's office time again, I am so lazyyyy. You can see it in the way, I close my eeeeyes. You can tell by the way I hold the PC. Oh it's lazy time again, you maderpakeeeer... posted right now. = = = = = = = = = = =
Testing testing testing... Tuwititter is now up and running... posted right now.
Hello! Merry Christmas sa mga butihin kong mambabasa! (which is wala). Alam niyo ba, dalawang pasko na akong nakakaranas ng masamang panaginip.
Yung una, some years ago, nanaginip ako tungkol sa The Grudge. Yung babaeng multo sa The Grudge, yung nakakasabog ng betlog kapag nakaharap mo sa tuwing nagsisipilyo ka ng ngipin. Nanood kasi kami ng mga pinsan ko nun (bad move, boy). At hayun, nung gabing tulog ako at nasa ilalim ng lamesa (sama-sama kameng matulog sa iisang ancestral house), eh naalimpungatan ako't nakita kong gumagapang na siya papunta sa akin habang ang katawan ko naman ay naninigas. Hindi ako makakilos at hindi ko matandaan kung paanong hindi ako namatay nung gabing yun dahil busog ako sa noche buena at ginagapang ako ng The Grudge. Nitong nagdaang pasko naman ay masasabi kong mas malala pa sa The Grudge ang napanaginipan ko dahil PUTANGINA KINANOT KO YUNG GELPREN NG KAIBIGAN KO PUTA! Hindi siya masama in a sense na tinira ko yung chicks ng tropa ko. Nag-sorry pa nga ako sa kanya habang umiiyak ako tapos parehas na kameng umiiyak. Paano kasi (hindi sa panlalait pero ganun na nga), yung gelpren niya eh parang grade 6 student na kulang sa nutrisyon at sari-saring protina. Yun yung tipo ng babae na umaakyat sa jeep para mamigay ng envelop o kaya magpunas ng sapatos ng mga pasahero. Yun ang tipo ng tao na hindi ka magse-second look at baka nga miski isang look pa eh hindi mo siya bibigyan. Sadya lang sigurong maganda ang ugali niya kaya siya minahal ng kaibigan ko or wala siyang choice. Tangina, nagsixty nine pa kame nung babae tapos kung ano ano pang shit na hindi ko maiisip gawin TAMA NA NGA PUTANGINA.
Kailangan ko lang ikwento para ma-lessen ang burden sa dibdib ko.
Sa opisina namin, may pagtitipon tuwing ikatlong buwan ng taon (quarterly meeting). Dati, buwan-buwan ito pero dahil naghihirap na ang kumpanya namin, hindi na kami buwan-buwan pinalalamon ng opisina (sa ibang kwento na yun).
Anyway, merong libreng mug na personalized! Excited ako kasi akala ko yung pangalang pang-opisina ang nakalagay! (Clue: Hindi Mariano Juancho yun).
Pagtingin ko, kulang ng isang letra at naasiwa ako ng wala sa lugar! Nainggit ako dun sa mga kaopisina ko. Yung isa Cute ang nakalagay, at dun sa isa eh Pogi! Putangina, pagdating sa akin pangalan ko lang na kulang pa ng isang letter! Un-fucking-acceptable! Para akong tinanggalan ng dangal, at hinubaran sa harap ng maraming taong hindi naman maappreciate ang katawan ko! Para akong paper mache - isang project na pinagagawa lang sa mga bata kapag wala nang maisip ang mga teacher! Nasira ang mundo ko nung makita ko ang pangalan sa mug.
It turned out na wala pala akong pasok nung naganap ang hingian ng pangalan, at yung HR na lang namin ang naglagay. So, dahil dito, nabuo na sa isip kong walang puso ang HR namin at walang pagpapahalaga sa welfare ng mga emplyado nila.
Kaya naman ginawan ko agad ng aksyon ang naturang pagkakamali.
YEHEY! Ito ang matinding sigaw ng puso ko, ganun na din ng puwit ko. After more than 10 years of battling the war against mahirap na pagpapalubog ng tae, finally ay maaari na kaming mabuhay nang hindi na umaasa sa pambomba ng toilet! God is good!
Maraming salamat pala sa tatay kong si Mang Lucio, sa kuya kong si Dennis, at sa pamangkin naming si Sandy. Kung hindi dahil sa kanila, hindi maiisakatuparan ang pangarap naming magkaroon ng maginhawang buhay-pagtae.
Kung nagbabasa ka ng blog na ito noon pa, alam mo na siguro kung anong klaseng hirap ang dinadanas namin tuwing tumatae kame. Maging ang mga kaibigan kong nakapunta na sa bahay, pinipilit na lamang na ipawis ang tae nila kaysa sa ilaglag sa inodoro dahil sa hirap na pagpapalubog.
Anyway, pictures:
This is what you call luxury! Anong sinabi ng mga putanginang mayayaman dito? DALAWANG TOILET, MUTHAFUCKA!
Thank you for more than 30 years of your service. You may rest now, valiant toilet.
Not a toilet-related picture pero ang cool ng metal-to-metal action kaya inilagay ko na din.
Semi-finished product. Tabingi dahil may pagka-OC ako pero natataihan naman.
Salamat at hindi na mahihirapan ang mga taong magpalubog ng tae. Bagong toilet, bagong buhay ika nga.
Magdulot sana ito ng ningning sa aming mga puso at swerte sa aming buhay.
Pero hindi hawak ng mga toilet ang kapalaran natin, gabay lamang sila. Mayroon tayong free will, gamitin natin ito.
Well fuck my cunt and slap mah pusseh, may nagtatangka pa palang bumisita dito! Kunsabagay, once every blue mens na lang ako nagpopost dito. Karamihan, galing pa sa Tumblr (kagaya ng print screen na ito).
Salamat at may isang tao pa din ang nagka-interes na bisitahin ang Hachipatuchi. Alay ko sa iyo ang aking tagumpay (kung meron man).
Busy ako sa pagtanda, paglalaro ng Diablo 3 at DOTA 2, at panonood ng Fliptop.
Utang ko sa iyo, anonymous, ang post na ito. Dahil kung hindi ka nagtanong, wala akong bagong post.
Testingin natin ang 24-hour Customer Support ng Unionbank.
Tatawagan ko na sila matapos ang isang linggo kong paghihintay.
Hindi ko alam kung nagwalis ng kamalasan nung araw na yun at sa basurahan ko pa itinambak.
Nag-withdraw ako ng pera, na-debit pero walang na-dispense.
Pumapalakpak pa ang tenga ko nun at kumikinang ang mga mata ko habang nag-aabang ng perang iluluwa ng ATM Machine (redundant) na maaari kong ipampaligaya ng malungkot kong bulsa.
“Your transaction has been cancelled. Please try again later.”
Fuck. Ano ‘to?
Nag-check ako ng balance. P68.95.
Pu. Tang. Ina. Ang malas ko. Minsan hindi din maganda yung gahaman ka’t wi-withdraw-hin mo lahat ng laman eh. Dapat kung magkano lang yung kailangan mo sa araw na yun ang kunin mo.
So 30 minutos akong nagpapaikot-ikot sa makinang yun nang walang laman ang isipan.
Bumalik sa machine, umaligid ng konti. Nag-abang ng ibang taong gagamit at baka nga naman kasi biglang sangkaterbang lilibuhin ang lumabas sa na-withdraw nilang P500 pesos. Oo, sinilip ko talaga kung magkano ang na-withdraw nung manong.
Pagkatapos, nagtanong ako sa guard kung san pwedeng mag-report. Eh san pa nga ba, eh di diretso sa bangko. Kinuha ko agad yung number ni ATM.
Mainam naman at walking distance lang ang bangko na may-ari ng ATM. Starts with a letter M, and ends with the letters etrobank.
Nai-report ko naman agad with a heavy heart at umaasang ipagwi-withdraw na lang ako nung magandang aleng mukhang masungit dun sa kaha-de-yero nilang dambuhala at ipa-pamper niya ako with all the apologies and “sorry for the inconvenience”. Sinampal lang ako ng katotohanan ng mga katagang “5 to 7 days bago ma-confirm.”
“Paki-report mo na din sa bank mo.” Ugh, okay. First time ko ‘to eh.
Lakad ako sa Unionbank para mag-report. Tawag ako sa may hawak ng account number ko para ma-check. Nailaglag ko pa yung telepono nila sa sobrang aborido ko. Reason number 1 para ma-delay ang transaksyon.
“Ah, okay na. Na-debit nga. Na-check na namin. So paki-abangan na lang kung papasok na sa account mo yung pera.”
Gaano katagal?
“Mga one week. Kasi ibang machine eh. Pag Unionbank din yung machine, 3 days lang.”
Okay, fair enough.
Paglabas ko, tinulak ko pa yung pinto at pinuwersang buksan mag-isa. Ruling nga pala ng bangko na palaging naka-lock at gwardya ang magbubukas. Reason number 2 para ma-delay ang transaksyon.
Lumipas ang mga araw. Pulubi mode. Ikinunsidera ko pa na 5 to 7 business days yun kasi walang office sa weekends.
So eto na, lampas na ng 7 business days.
Handa na akong magpaulan ng sama ng loob at reklamo, at luha, at hinanakit, at kawalan ng tiwala sa sistema, at sa pagpaasa na isang linggo lang ang itatagal.
Parang babae ang Unionbank.
Pinatawag ko sila ermats at erpats. Ayaw. Espesyal daw ako at ako lang ang pwede nilang makausap. Pricks. Okay, naintindihan ko.
Alam mo, may sasabihin ako sa iyo. May sira ang Blogspot. Bigla akong nagkaroon ng entry. At oo nga pala. Hindi ako inaantok sa mga oras na ito.
Well akshuli, nakatulog na ako ng bahagya kanina. Pinalipat lang ako ni Aling Maring ng higaan kaya ako naalimpungatan at nagising. Ayun. Kaya sinubukan kong magpaantok sa pamamagitan ng panonood ng Dirty Latina Maids sa Spankwire.
Hindi pa din ako inantok. Palagay ko kulang ang isang putok para dalawin ka ng antok.
Wow! Rhyme yun ah!
Antok = Putok by M O antok na mapusok, bakit ayaw mong kumatok Sa katawan ko'y pasukin mo, iyan ang aking alok Ginawa ko na ang lahat, upang ikaw saki'y matapilok Hindi ko akalain, higit pa sa isang putok Ang kailangan ko, upang ako'y dalawin ng antok
Ahm, teka. Paano ba ito? Teka ha. Hindi ko kasi alam kung ano pa bang dapat kong ikwento, so palagay ko kailangan ko munang itigil ang kalokohang ito at babalik na lang ako para magkwento ng mga bagay na dati ko nang ikinukwento sa'yo. Tulad ng tutuli.
Ang tutuli, parang problema lang yan. Mabaho.
Okay, sobrang pinilit ko na lang yan. Pagpasensyahan mo na, hindi ko din alam ang rason kung bakit ako nandito ngayon, sa ganitong oras, at nagpipipindot ng mga letrang wala namang nabubuong matinong pahayag.
Hindi na yata ako marunong magkwento.
Tulad na lang nung isang araw na nakasakay ako sa jeep. Masaya pa akong umupo malapit sa estribo para presko. Ang hindi ko alam eh mayroong nagaabang na panganib sa akin doon.
Tawagin natin itong BAKTOL.
Hindi ko pa alam at hindi ko pa napapansin nung una pero nung sumimoy na yung hangin papaloob sa jeep, naramdaman ko na ang pait at pighati ng isang tao na masayang sumakay ng jeep pero bababang duguan ang wasak ang pangarap.
Bakit? Dahil lang sa baktol? Oo. Eksaherado? Oo.
Lalo na kapag may katabi ka pang bakla na ginawang White Flower yung kili-kili mo para magsilbing pananggalang sa amoy ng katabi niya. Ginawa ka na nga niyang shield sa baho ng ibang tao, nagmukha pang jowa niya. Perfect.
Oo nga pala, ang mga barker ng DV ang pinakamagalang sa lahat, sa pagkakaalam ko.
Putanginang yan, Pebrero na nga pala ngayon ano? Pinakahihintay ng mga panatiko ng Santo Balentino.
Buti na lang pala hindi naging babae si Valentine kasi baka lamunin tayo ng mga ahas niya.
Valentina, ang ma-ahas na pag-ibig. Pero ayos din siguro no? May kinalaman pa din ang babaeng naka snake-dreads sa tema ng maraming tao ngayong balentayms.
Ahasan.
= = = = =
O, anong tinitingin-tingin mo diyan? Wala akong date sa balentayms!!! Leche yan.
"Aanhin mo naman si Mariano kung wala siyang pera"
mula sa hirit kong:
"Aanhin mo ang gwapo, kung hindi naman ako."
O diba? Mahal na mahal talaga ko netong mga kaibigan kong to eh, feeling ko ako na ang pinakamahalagang tao sa damdamin ng bawat isang babae sa mundo (annoyed).
= = = = =
Tulad ng pagdating ng basurero sa village namen, ganun din ang pagdating ng pagmamahal sa buhay ko. Mabaho. Makalat. Tumatagas ang katas ng nabubulok na gulay, lata ng Century Tuna, at balat ng itlog.
Tama na nga, yari nanaman ako sa kadramahan kong ito, hindi naman ito ang pink blog.
= = = = =
Anyway, mukhang ang mas malungkot pa sa pagkakataon na ito eh hindi na ako makakapagbabad sa internet.
1. Nasunog na ang monitor ng computer ko, may ilang siglo na ang nakakaraan. 2. Nagalit na si ate sa akin, napuno na ang salop, sumabog na ang bulkan, nabiyak na ang kepyas (hindi sa ate ko ha), napisa na ang nana, at naputol na ang pisi. Ano ang ibig kong sabihin? Wala naman, itinago na ni ate ang saksakan ng kanyang laptop. Sa totoo lang, salamat at nakargahan ko ng mga 91 percent yung baterya niya bago ko kinalas at nagkaroon pa ako ng moment na makapagkwento ng ganito. 3. Kanina eh nasa 50 percent na ang beteri ng laptop kaya naman paspasan na ang pagtatayp ko na parang magliliyab na ang mga daliri ko sa sobrang bilis. 4. Ang problema lang eh masyadong mabagal ang utak ko para makasunod sa mga dapat kong ikwento, tulad na nga nitong pagtatago ni ate ng saksakan. 5. Ito na ata ang pinakamalungkot kong pebrero dahil nailayo pa sa akin ang tunay kong mahal sa buwan na ito, ang Internet. 6. Hindi ko alam kung kailan ko ulit magagamit ang laptop ni ate pero kasi kasalanan ko naman talaga. Kumbaga eh pinanindigan na lang niya ang karapatan niya bilang tunay na nagmamay-ari ng laptop na yon. 7. Na parang isang hari sa makalumang pelikula na nirere-claim lang ang trono niya mula sa kontra bida niyang kapatid. 8. Kaya naman heto ako, malapit na sa kamatayan ng laptop at pilit nagkukwento na parang rapper sa bilis. 9. Pero tulad ng ibang rapper, mabilis lang pero wala naman talagang saysay. Basta makapagdaldal lang. Eh ano pa nga ba, susulitin ko na ito kesa naman sa umabot ba sa hindi ko kayo mabati. 10. Ng Happy Valentines!
= = = = =
Syempre umabot pa naman kahit papaano. Pero hanggang dito na lang. Masyado kasi akong dismayado na hindi na ata ako makakainternet sa loob ng mahabang panahon dahil sa nangyare. Iteks niyo na lang ako kung gusto ninyong kwentuhan ko kayo ng tungkol kay Aling Maring, kay Andie, at sa mga tao dito sa bahay.
Wag na lang tungkol kay Jerome sa trabaho dahil automatic na wala akong load kapag ganun ang usapan.
= = = = =
Balik telebisyon nanaman ang pampalubog ko ng araw ngayon. Ubod ng bagal nanaman ng araw na ito kumpara sa nakababad ka lang sa Plurk maghapon at nakikipagdaldalan sa mga kakilala mo sa internet.
Sabi nga ni Saminella, baka daw maging paborito ko ng di oras ang pukinginang Daisy Siete yan kapag nagkataon.
Mukhang kailangan ko na ata ulit kilalanin ang mga karakter ng La Tracion, kabisaduhin ang 3 O'clock Habit, at pag-aralan ang matulog on command.
Salamat, mahal ko kayong lahat.
Happy Valentines!
= = = =
Oo nga pala, bisitahin niyo nga pala ang mga ito ha? Tatanawin kong utang na loob at pagmamahal kung mapupuntahan niyo ang mga ito. Baka nga ipagdasal pa kita na sana eh magkaron ka ng mainit na gabi sa Valetines Day! Yihee! Pump that shit up and let the fluids collide!
Para sa akin, ang mga nanay ang pinakamakapangyarihang nilalang sa mundo. Kaya nilang sakupin ang sangkatauhan sa tindi ng kanilang talino, angas, kakayahan, at ang uber-mega-ultra-electro-magnetic-chenes-everything. Naikwento sa akin ng kaibigan kong si Tintotz na minsan na daw nagkaroon ng tila ba epidemya sa kanilang sabdibisyon at ang mga nanay lamang ang hindi tinablan ng sakit.
Aba naniniwala ako diyan dahil sapagkat datapwat because ako mismo eh magpapatunay sa pagiging ultimate human being ng mga mothers (not the likes of Ricky Reyes).
Invincible ang mga nanay sa sakit, yan ang paniniwala ko kay Aling Maring. May anting-anting yata tong pinamana pa ng Lola Lilang ko sa kanya eh.
Aba'y mantakin mo yun, aba'y lahat kami'y may sakit na dito sa bahay, ay siya lamang ang walang kaano-anong tinatawanan kameng lahat! Ay oo, tunay na tunay yan kabayan!
Nangyare yata yun nung nag-uwi ako ng itim na pusa sa bahay. Lahat kame tinamaan ng sumpa at nagkasakit. Trangkaso, ubo, sipon, halo-halo na, si Aling Maring lang ang wala at pakape-kape lang sa umaga tapos kame balot na balot ng kumot.
Pati sore eyes, lahat kame dito sa bahay nagsimula sa isang tao at sa isang mata, tapos dalawang mata, tapos lahat na kame may sore eyes, si Aling Maring lang ang namumukod-tanging nakakakurap sa umaga at nakakabangon sa kama ng hindi nakakandado ng muta ang mga mata niya.
Gumaling naman kameng lahat sa kabila ng mga ganitong klase ng sakit dahil siyempre, siya ang nagaasikaso sa amin.
Nasa mga nanay ang kakayahang maging supreme ruler of the entire everything. Mother knows best, the worst, the good, the bad, and the ugly at kung ano pa mang drama meron ka dyan sa kuyukot mo alam nila yan. Life decisions at mga diskarte, alam nila yan. Budgeting and finance, alam nila yan. Chismis at Wowowee, alam ni Aling Maring yan.
Kanina nga nanonood siya ng Wowowee, napanood niya si Saicy. Nagtataka kung bakit daw di matambok ang puke eh. Napayuko na lang ako sa nasabi niya. Ang lagay ba dapat eh matambok yun? Enlighten me please.
= = = = =
Nung kausap ko naman si Saminella eh gusto pa yatang magpunta dito at ipaghanda ko siya gamit ang 300 pesos kong nalalabing salapi. Aba naman ang swerte mo hija kung ganun ang kaso!
Sana pala iniregalo ko na lang tong shades mong naiwan dito sa bahay, o di kaya isinanla ko para may pampapizza naman ako sayo diba?! Ahihi.
Semenelle: "Dapat pinapaglaba mo ng panty ang nanay mo, birthday naman niya eh!" Ako: "Gumalang ka ah, panty ng nanay ko ang pinaguusapan dito..."
Aba nung nasa taas ako eh nakita kong nagsasampay ng panty si Aling Maring.
Ako: "Sabi po ng kaibigan ko dahil birthday nyo eh ipaglaba ko daw kayo ng panty..." Aling Maring: "Aba kamo eh hindi ako nagpapanty at katsa lang ng ang ginagamit ko, yung sa sako ng harina kamo. Sabihin mo sa kanya eh kaya dahan-dahan ang pag-akyat niya eh baka mahulog yung katsa."
Hindi ko alam kung para saan ang impormasyon na yun pero eto na nga't naiibahagi ko na sa inyo dito sa Loser's Realm with a Winner Mother.
= = = = =
Sa nakaraang mga taon ng pagiging Wonder Woman ni Aling Maring at sa pagyayabang niya palagi siya lang ang namumukod-tanging nilalang na hindi nagkakasakit sa bahay eh minarapat kong basagin ang kanyang angas at sabihin sa kanya na...
"Eh paano, kapag nagkakasakit kayo, ospital na agad. Sa dalawang beses na nagkasakit kayo, ayun, na-confine kayo agad"
Totoo nga naman na di nagkakasakit ang nanay pero parang hamon naman ng tadhana na matindi ang ibinibigay sa kanilang sakit. Accumulated ba kumbaga. Salamat sa Diyos at sa mga pagkakataong ito, di pa din nawawala ang pagka-imbinsibol ni Aling Maring.
Nung unang beses kasing nagkasakit siya eh nadulas pa siya sa banyo at nauntog sa sahig. Hayblad kasi siya nung mga panahon na yun kaya naman kasabay ng pagkakadulas niya eh ang hilo mula sa altapresyon.
Nung ikalawang beses na nagkasakit siya, ibinibintang pa niya na nakulam siya nung kapit-bahay nameng nakaaway niya dito sa hindi ko malamang dahilan. Naospital naman siya dahil sa matinding kaso ng ulcer, di kasi nagkakakain, palaging kape at palaging busog. Eh lumang sakit na niya yung ulcer. Ayun, ospital nanaman.
= = = = =
Anyway, sa lahat naman ng dapat kong ipagpasalamat sa mundo eh wala nang iba pang mas hihigit pa sa biyaya ng langit na isinasakatawan ni Aling Maring.
Salamat sa iyo Aling Maring, sa pagluluwal ng isang taong tulad ko. Kayo na din naman ang nagsabi eh...
"Salamat at may anak akong kagaya mo. Siguro madalas akong napapanisan ng laway kung walang anak na tulad mong kailangan kong laging pinagsasabihan dahil hindi naman nakikinig!"
O diba ang drama.
Iba pa din kapag nasa paligid kayo. Nakakaramdam ako ng ibang klase ng okayness ng mga bagay. Sa totoo lang napakalaking kayabangan ang sabihin naming kaya nameng magpalakad ng bahay kapag wala kayo samantalang puking-inang yan parang tanga lang ako na walang alam lutuin na hindi instant.
Nung naiwan kameng dalawa ni ate dito at tamaan siya ng stress-related na sakit na pangmayaman kahit di naman tayo mayaman, wala akong alam gawin kundi magkompyuter lang at mag-astang mayaman na akala mo eh may dadating na duktor para kay ate kahit wala naman. Di ko maasistehan si ate nun. Tapos nung dumating kayo nabanggit ko na lang sa sarili ko na "haaaay, salamat at andiyan na din siya." Kahit sampung doktor pa ang dumating, mas mura pa din ang singil nyo kasi libre at may pagmamahal at mother's touch of pink and warmness.
Marami pong salamat sa pagmamahal. Kulang ang buong buhay ko para masuklian ko yun sa inyo kaya kapag nagkapera ako eh saka ko na kayo susuklian, may interes pa.
Para sa'yo, pinakamamahal kong inay, Maligayang Happy Birthday sayo! 26 ka lang sana kung di ko na inedit itong sinulat ko diba!
Happy Siksti-toot Birthday to the one of the most prominent and powerful force in our house! Aling Maring!
Caption # 1: "SINABI NANG MAGDILIG KA NA NG HALAMAN EH!" Caption # 2 by JimG: "HUDAS KA MARIANO, SAN MO TINAGO ANG CONTRACEPTIVES KO?!"
Gusto ko lang pasalamatan ang mga minamahal kong mga pemilees sa mundo ng Internets dahil sa kanilang pagmamahal sa akin at naisipan nila akong regaluhan-islas-limusan ng mga mumunting bagay na magpapatibok sa aking bayag.
Puso pala, sa puso.
Hindi ko lubos na maipaliwanag ang ligayang nadama ko nung inabutan nila ako ng tanda ng kanilang mapagbigay na puso.
Para sa inyong mga mahal kong kaibigan, iaalay ko ang post na ito sa mga kabutihang-loob nyo sa isang refugee na tulad ko.
Isang thermal mug na pwede kong gawing tagayan tuwing may inuman o di kaya eh paglagyan ko ng patis! Shet, it's so thermal it makes me hotttt like that! Salamat lowla at hindi na ako makakahigop ng malamig na kape evar!
Isang bote ng patis para kay Aling Maring (na pinaghirapan daw pigain ni Lowla mula sa kanyang mga pores para lang sa amin! How sweet naman lowla and how salty naman the patis!)
Dahil sa nawalang naunang regalo ni Damdam para sa akin eh pinalitan na lang niya nito! Isang bonggang-bonggang tisiert na isusuot ko tuwing gabi para madama ko ang kanyang yakap! Yiheeee! Pero sa totoo niyan parang kapatid ko lang din ang yayakap saken dahil magkasing-taray ang ate ko at si Damdam. Aylabsyu Damdam! Ahihi!
Pero look do we have here! Nakita ni Damdam ang nawawalang regalo! At dahil nainspire si Damdam sa remark kong masarap magtanggal ng tutuli gamit ang metal ear cleaner o ang cerumen spoon, minarapat niyang ihandog sa akin ang isang kumpletong grooming kit! Kulang na lang bikini wax eh patok na ang kagandahang-lalake ko nito! May kasamang pantanggal ng tutsang na gusto palaging makiusyoso sa mga nginingitian kong bagay at litaw nang litaw.
Pero parang bakit ganun ang naibigay ni Damdam, pang kabayo lang ang dating. Puro brush ang laman! Dibale bagay pa din yan sa sobrang cute na mane ko dito sa aking bumbunan. Wish ko lang lumakad yang brush na yan sa buhok ko at hindi ma-tangle to the max.
Aba akalain mo nga namang ang isang piraso ng papel ay magdudulot ng ubod ng ligaya at tigas sa aking mga kalamnan sa panahon ng kapaskuhan!
Hindi ko lamang mailagay ang mensaheng nakapaloob sa card dahil masyado itong personal at makakapaglagay ng ubod ng tinding isyu sa amin ni Goddess. Ayaw kong sabihin na isang indecent proposal ang nakalagay sa loob dahil alam kong marami ang magagalit at magaaklas sa naturang mensahe.
Isang makabagbag-daming produkto ng teknolohiya! Ang male vibrator!!!
Pero syempre each sold separately yan at batteries not included. Mini Racer na talaga namang mapapapadyak ang paa mo kakapaandar sa kanya. Wag mo lang ipadyak ang paa mo kapag dumadaan na siya sa pagitan ng paa mo dahil baka maging 1000 piece puzzle racer yan.
Sino ba naman ang hindi maantig sa ganitong klase at kainit na regalo sa malamig na pasko? Isang bunsen burner!
Yan ang makabagong bunsen burner equipped with dual illuminating rocket propulsion system na talaga namang magagamit ng kahit na sinong mahilig magsigarilyo. Kahit isang milya pa ang layo ng lighter na ito sa sigarilyo, tiyak masisindihan yun.
Sa totoo niyan, maligaya na ako at masaya na makapiling kayo sa nagdaang taon ng buhay ko. Masaya ako sa samahan natin kahit ganito lamang akong hampas-lupang amoy lupa na hindi naliligo.
Pero syempre mas maganda pa din ang may gift! Ahahaha! Salamat guys! I heartz you all! Mwuah!
*Ang naturang mga litrato ay hindi ang tunay na litrato ng mga regalo bagkus nakuha lamang sa internet sa kadahilanang hindi naregaluhan ng digicam ang may-ari ng blog nito.*
Nakaisang taon na din pala tong blog na to. Marami akong naging kaibigan, mga ka-blog at mga tropang minahal ko na din at naging parte na ng pulso ng buhay ko. Isa ito sa malaking porsyento na bumubuo ng pagkatao ko.
Blogger ako. Proud ako dyan.
Dito na din ako nakatagpo ng katauhan kung saan ako magaling - ang maging loser.
Pero maraming may ayaw nito para saken. Masyado na daw akong kinakain ng titulo ko. Masyado kong pinanindigan ang identity na ito. Hindi na nakakatuwa.
Marami silang nadidismaya sa ugali ko. Ako kasi ang tipo ng tao na hindi mo gugustuhing pagsabihan dahil kung ang sa normal na taong walang pakialam, pag sinabihan mo sa kaliwang tenga eh lalabas sa kabila, ako sa lahat ng butas ko sa katawan lumalabas ang mga paalala at pagbibilin tungkol sa buhay. Parang balakubak lang na pinapagpag ko mula sa balikat ko ang mga aral na hirap nilang pinagtuunan ng tamang salita para lang maturuan ako at magabayan.
Malaki ang problema ko sa sarili ko.
Darating ang panahon magsasawa lahat ng nagmamahal sa akin at maiiwan akong namamaluktot sa lamig ng pag-iisa. Aaminin kong takot akong mag-isa. At aaminin ko din ang pagkakamali ko bilang kaibigan. Lahat ng nakikita nilang potensyal sa akin, tinatapon ko lang na parang pabalat ng nougat.
Patawad sa mga mga mahal kong kaibigan.
Nakakademoralize ang ganitong klase ng ugali para sa akin at para sa iba.
At pinagbayaran ko ito ng ubod ng laki. Winasak ko ang isa sa mga bagay na pinangangalagaan ko sa buhay ko - ang pagkakaibigan. Dahil sa titulo kong ito, nangyare ang isang masaklap na bagay at hindi na ito maiibalik. Sa panahon ko na iniaatas ang paghihilom ng sugat na sanhi ko.
Sa ngayon, hindi ko din alam kung san ako pupunta. May panahon na nababagot ako sa sarili kong buhay kapag napapaisip ako tuwing nag-iisa. Dala na din siguro ng wala akong trabaho, at umabot sa higit na inaasahan ang pagiging bum ko at tambay sa bahay. Kinakain ako ng pagkabagot at nararamdaman ko ang pagkamiserable ko sa mga ganitong pagkakataon. Parang gusto ko na nga lang talagang magkaron ng cubicle at task sa mga panahon na yon.
Nakakapagod maging loser. Palagay ko sa susunod na pagkakataon na mapasabit ulit ako sa dito sa mundo naten, iba na ang pananaw ko sa buhay. Iba na ang pagkatao ko, at siyempre, iba na din ang balat ng Lucky Me Pancit Canton. New Look, Same Taste, ika nga.
Lumilipas ang lahat ng bagay. Ewan ko lang tong blog na to. Baka mamamatay na lang ako iisipin ko pa kung matino ba ang traffic nito o kung anong PR at kung sino ang nasa sibaks, mga masugid na nagkomento kahit di ako nagrereply, at mga nakikipagExlinks. At sa kung nadagdagan ba o bumaba ang numero ng sabskrayber ko ng feeds.
Sa ngayon wala namang hater tong blog na to. Kapag kasi nagkaron pa ng hater to, puta kawawa naman sya. Loser na nga lang pinatulan pa niya.
At kahit sa huling hininga, pilit ko pa ding aalalahanin ang mga masasayang alaala na naidulot saken ng mga kataga ni Eddie Garcia.
Dramatic much?
Hahaha. What a loser.
Nabasa ko lang sa comics ng Bazooka Joe ang lahat nang yan. Wag kang maniwala.
At oo, tama ang nabasa mo. Wala na akong trabaho.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Office Chronicles : T-Day
Nabanggit ko bang wala na akong trabaho? Oo, wala na.
Kelan pa? Matagal na din.
Nagtataka siguro kayo kung bakit wala na ang Office Chronicles na inaabangan ng mga nagbabasa mula sa ibayong-dagat (salamat po sa inyo at hi din po!)
Opo, wala na akong trabaho. Last day ko na nung August 26, 2008. 11 months ako sa opisina. Di man lang ako nakaisang taon. Supot.
At mahigit dalawang buwan na akong walang tarbahow.
Wala na ang halimuyak ni Jerome at ang pisngi ng kanyang makikinis na babies. Ang yosi moments namen maging ang mga katarandaduhang boy antics niya kapag magkakasama kame. Wala nang munchkins, wala nang pingpangs. Wala nang freebies, at wala nang kasiyahan tuwing tanghalian.
Wala na ding task na nakakapressure at mga pandudustang personal ni bossing.
At higit sa lahat, wala na akong pera.
Ang huling balita ko naman sa mga naiwan eh may pait na nalalabi sa kanilang mga damdamin dahil feeling nila naisahan sila ni Big Brother. Pagkatapos silang bigyan ng mababang marka sa evaluation, bigla daw itong nagresign. Ewan ko kung anong nangyare, pero hindi na ata sila ganun kasaya yun.
At sinasabi ko lang yan para hindi ko panghinayangan ang lahat.
Eto nga pala, share ko sa inyo.
August 22, 2008
MARIANO JUANCHO
Dear Mr. Juancho
Persuant to the guidelines of This Office That You Work For Inc., a probationary employee is evaluated prior to regularization to determine if the employee satisfactorily meets the requirements and standards of the company. As you know, one critical requirement for you is to pass the TOTYWFU Java Scholarship Program is to pass the SCJP exam.
Here's the summary of your scores: (*AKA the slap-in-the-face YOU'RE A FAILURE scores*)
Date of Examination----------Scores---------------Status
January 23, 2008-------------23%-----------------FAIL May 6, 2008--------------------44%-----------------FAIL August 20, 2008--------------48%-----------------FAIL
As indicated above, you failed to meet (*don't you think I know already?*) the passing score of 65% in the SCJP Certification exam in spite of the several chances that you were given to meet the expected score.
As stated in the Training Contract, failure to pass any tests/assessments shall be valid and sufficient cause for the termination of the training contract.
It is with deep regret (*this I'm sure of*), then, that we advise you (*to go find a new job?*) that your employment as a Java Trainee in the TOTYWFU Java Scholarship Program is terminated effective August 26, 2008.
We appreciate all the contributions you have made to TOTYWF Inc.
Attached is the clearance form of your completion. Please forward the completed and signed form on your last day, August 26, 2008 (*inulit pa talaga*).
Sincerely,
HR Manager (*Succubus*)
Received by:
Mariano Juancho
Date: August 22, 2008
Higit pa sa lisensyang tatlong beses kong itinapon, ang panghihinayang ko na makasama pa ng mas matagal si Jerome. Joke. Para saan pang magyosi ako kung hindi lang din siya ang makikisindi? Wala na. Wala nang halaga tong pagsusunog ko ng baga ngayon. Pero seryoso, ang laki kong pabaya at irresponsableng tao no? Para ibagsak mo ng tatlong beses ang exam na pare-parehas naman ang tanong, wala na sigurong mas hihigit pa sa pagkapabaya ko.
Long weekend kasi yun matapos ang August 22. Martes na ako pumasok pero matapos akong kausapin ni HR Manager nung hapon, wala akong pinagsabihan kahit kanino ng pag-alis ko. Tahimik lang akong nagpapirma sa mga boss ng clearance at wala silang kaalam-alam sa nangyare. Akala nila inaalila ako dahil libot ako nang libot sa opisina kakahanap sa mga boss na nagkalat lang sa normal na araw tapos pag kailangan mo eh nawawala bigla.
Ganun ata talaga ang estilo nila ng pagpapalayas. Meron ka lang isang buong maghapon para iuwi ang lahat ng basurang inipon mo sa desk mo. Meron ka na lang isang maghapon para gawin at tapusin ang mga trabahong iiwan mo sa iba. Isang maghapon lang ang meron ka para makasama ang mga mahal mong kaopisina. "Last day mo na ngayon". Ganun lang kasimple.
Nagulantang na lang sila nung nagmessage ako mula sa bahay at sinabi kong last day ko na kahapon. Ewan ko kung nagalit ba sila o nalungkot. Isa lang ang sinang-ayunan kong sinabi nila saken, at yun eh wala na daw maingay tuwing lunch.
So long pingpangs, so long munchkins, so long free coffee, so long Jerome.
Goodbye.
*Siyempre hindi ito ang wakas ng Office Chronicles natin. Ganun pa din ito, lilipat pa din sa ibang opisina. Hindi na nga lang kasing-saya nitong adventure ko dito. Sana masamahan nyo ako sa susunod na opisina ko. Akshuli madami pa akong gustong sentimiyentong gawin, pero hindi ako pwedeng manatili sa ganung damdamin na lang. Makapaghanap na nga ulit ng trabaho, sosme.*
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Necessity is the Mother of a Deadly Microphone and Atomic House Resizer
Piyesta sa amin dito ngayon. December 01. Wag na ninyong itaga sa kalendaryo ninyo dahil wala naman kameng kwentang mamamayan at hindi kame naghahanda sa piyesta. Mapuwera na lang kung katanggap-tanggap ba sa inyo ang Yakisoba Chicken at hiniwa-hiwang carrots bilang handang-piyesta para sa bisita.
May inuman sa kapitbahay. Kakambal ng inuman ang bidyoke masin. Sa mga ganitong pagkakataon, gusto kong magtrabaho sa pagawaan ng mikropono at bidyoke masin na kung saan magiging employee of the month ako.
Ako ang magpapanukala ng mikroponong may lumalabas na bala ng Garand Rifle o di kaya eh kahit .45 caliber hollow point sa tuwing may magkakamali ng tono. Kakabitan ko din ng aparato yung mikropono na kung saan may lalabas na boltahe ng kuryente. Ang iskor na lalabas ay multiplied by 10,000 volts. Kung nagawa ko lang ng maaga to hindi ko na sana narinig yung All By Myself Tsunami version nung kapit-bahay namen. Gangga-building yung pagkasintunado-islas-alon ng boses. Hindi ako pintasero, at lalong hindi ako magaling kumanta, at wala din ako sa tono madalas kapag kumakanta. Marunong lang akong makaappreciate ng tahimik na paligid.
*Impormasyon: Hindi boltahe ang nakakamatay. Kuryente o Current (in Amperes) ang nakakamatay.
V=IR, where V is the Volts, I is the Current, R is the resistance, o ang tinawag ding Ohm's Law.
Ayon sa chart na ito, maaaring mamatay ang isang tao sa current na 0.1 hanggang 0.2 A ng kuryente, or should I say Dagitab.
Panakot lang sa tao yung value ng 10,000 volts or 50,000 volts sa mga riles ng tren at mga bakod ng Meralco o strap ng bra ng gelpren mo. Pero hindi ibig sabihin na kapag hindi mataas ang boltahe, hindi ka na mamamatay. Ganun na din yun, at wag kang umasang may sapat kang value ng R sa katawan para labanan ang pagdaloy ng ultra-electro-kilig sa katawan mo.*
Nagkafireworks display din kanina sa munisipyo. Nilundag ko ng mas mataas sa normal na lundag yung hagdan para abutan. Para lang sa ano? Para makita ang usok sa langit at ang mga fireworks na natatakluban ng pagkatayog-tayog na bahay ng kapitbahay. Dito naman papasok yung Atomic House Resizer. Alam mo yung aparato na itututok mo lang sa isang bagay tapos kaya mo nang baguhin ang size nito by a drastic proportion? Yun ang Atomic Resizer. Nilagyan ko lang ng House para mas specifically designed sa mga bahay at hindi sa tite, ambisyoso. Pero sige, gagawan kita ng Atomic Penis Resizer. Ang problema lang dito sa aparatong ito eh baka magyabang ka't gawin mong parang baril na nakasukbit sa bewang mo't nakaset sa times1,000,000 units DeAtomization. Baka magjakol ka gamit ang tiyane at microscope kapag nagkataon.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Rescue Me : The Final Part, Which Was Third to Rescue Me : The Part Two Of Rescue Me : The Beginning, Which Is In Turn, Second To The First One
Hindi ako mahilig magyabang. Ako yata ang taong napakagwapo, matalino, at ubod ng lakas ng karisma sa chicks na hindi marunong magyabang.
Hindi naman sa down-to-earth ako pero ang totoo niyan, wala naman talaga kasi akong maiipagmayabang. O sige, marunong akong magpagalaw ng nguso at ilong. Satisfied? Good.
Ang natatandaan kong pinakamatinding pagyayabang na pinakamatindi kong ginawa eh na napakatindi eh nung nagmayabang ako kung gaano kakapal ang koleksyon ko ng teks ng Dragon ball nung bata ako.
Hindi na rin masama no? Kahit siguro nasa isang pormal akong meeting kasama ang mga kababata at kaklase kong mga bigtime na, matapos lumipas ang dalawampung taon eh maaari kong isampal ang katotohanang yan sa pagmumukha nila kasama ng koleksyon ko ng Mask Rider Black plastic toys na nakokolekta kasama ang pagkaasim-asim na candy.
Kaklaseng big time: "Pare, ang hirap mag-manage ng malakihang business sa panahon ngayon, dapat talaga marunong kang magbasa ng takbo ng economy para you can play your cards right."
Ako: "Cards ba kamo? Heto, meron ako. Street fighter #0876 na dinidisplay yung Hapekpek hadouken ni Ryu laban kay Pacquito Diaz. Trade?"
= = = =
Sa pagitan ng September 24 hanggang 26 (Pasensya ka na, hindi ko na matandaan, hindi ko kasi pinagmamayabang ang matindi kong memorya eh) nang mapagpasyahan kong tuluyan nang gawan ng paraan ang nakakarinding pagingaw-ingaw ni Kumukuti.
Bago ang lahat, nais ko nga palang ibahagi sa inyo ang lokasyon na kung saan matatagpuan si Kumukuti sa mga nagdaang panahon.
Galing sa WikiMapia. At oo naitanong ko din sa sarili ko kung sino si Rhon Batuigas.
Ay, oh I'm sorry? Is that too expanded? Well bless my buttocks and juggle my scrotum! Reklamador!
Eto na nga, ilapit na natin. Pft.
Si Kumukuti yung kulay itim na bola ng balahibo na may parte ng puti. Kasama niya yung chicken nuggets sa microwavable na lalagyan. At mangilan-ngilang dahon ng puno ng bayabas na ipinangunguya sa mga batang gustong magpatuli.
Malabo ba kung asan siya? Sa susunod ikaw na ang kumuha ng litrato, ingrate!
Ikalawang kasayangan: Chicken nuggets
Hindi naman talaga siya kasayangan kasi tinda yun ng ate ko na binili lang sa isang di-kilalang factory dun sa tapat ng Makro. Wala siyang tatak na sikat pero masarap naman kung iisipin mo lang.
At gusto mong makasiguradong masarap, kontakin mo lang ako sa blog na ito para umorder ng isang pakete at ikaw na mismo ang humusga.
So ayun, pinainan ko siya ng tira-tirang chicken nuggets na galing sa refrigerator namen. Iniuwi ng mga pamangkin ko galing iskul. Ayaw daw nila, hindi nakain.
Sinubukan kong painan ng mas matinding artillery si Kumukuti. Nung una, hotdog lang, ngayon chicken nuggets na.
Kaso puta, wala din. Tatanga-tanga kasi itong pusang ito. Hindi marunong magkamay kapag kumakain. Kapag kinakagat niya, nalalaglag lang dun sa siwang ng mga tambak ng silya. Gusto kong parusahan ang sarili ko sa katangahan ko. Hindi ko kasi nilagyan ng tinidor yung pinain kong nuggets. Hindi niya tuloy na-gets ang sarap ng nuggets. Malay ko ba kung sosyalin din pala yung pussy na yun at tinidor ang ginagamit imbes na bibig lang.
(Napaisip tuloy ako sa kuneksyon ng tinidor at pussy. Makapag-email nga sa production staff ng porn film)
Wala, bigo ako. Hindi ko siya makuha. Ginawan ko pa man din ng paraan para mapalapit siya dun sa maliit na siwang para makuha.
Para sa kaalaman ng lahat, merong maliit na siwang dun rehas ng bakod. Kasyang-kasya ang kamay ko dun pati na din si Kumukuti kung gagawan ko lang ng paraan na mapalapit ko siya dun.
Pero bigo ako. Hindi ko siya nakuha. Akshuli nakuha ko siya eh. Nahawakan ko na nga at nadama ko ang kanyang balahibumpusa. Nahimas ko siya ng bahagya, pero anong silbi ng kaligayahang ito kung panadalian din lamang ang ligaya?
Mailap si kumukuti. Hindi siya ang inaasahan kong malamya at maamong pussy na nais kong iligtas. Maliksi siya at hindi sanay sa himas ng tao. Maikukumpara siya sa isang pusang hindi sanay sa tao. Na mailap.
Naisagawa ko naman ang plano kong mapainan siya gamit ang...
Ikatlong kasayangan: More chicken nuggets
Napalapit ko na siya dun sa siwang sa pamamagitan ng pagpapain sa tamang lugar. Nahuli ko na. Pero ako lang ang nasaktan. Nakalmot ako at nakagat. Sino ba kasi ang mag-aakalang ganun siya kabangis? Si Mike Enriquez? Hindi siguro.
Pinagmukha niya pa akong tanga. Kasyang-kasya pala siya dun sa maliliit na siwang ng bakod. Pukingpusa yan, nagiinarte lang ata kaya nagngangangyawngyaw dun sa likod ng bakod.
Pero hindi ako pinanghinaan ng loob. Itinuloy ko ang plano ko sa kabila ng pagiging mailap niya. Di ko man siya mahuli, alam ko sa sarili kong natulungan ko siya at hindi ako nagkulang sa tungkulin ko bilang pussy lover.
Anyway, ito pa ang isang litrato niya. Para wala nang sali-salita kung anong ginawa ko para maibsan ko ang paghihirap niya. Oo, chicken nuggets pa din yan.
Pinagprepare ko pa din siya ng pagkain kahit alam kong walang kapalit na sex yan.
O diba ang sweet ko? Ginawan ko pa siya ng pakainan! Bale ang ginawa ko, kumuha ako ng microwavable na container, binutasan ko at itinali ko para hindi na malaglag ang kung ano mang pagkaing inayawan na ng mga pamangkin ko. Oo, sinamahan ko ng pagmamahal ang pagtatali ko diyan at binudburan ko din ng makataong damdamin at kalahating takal ng awa ang chicken nuggets na inihain ko sa kanya.
Pagkatapos ko siyang paghandaang pakainin, kinuhanan ko siya ng bidyo.
Sa ngayon, hindi ko na alam kung ano ang nangyare kay Kumukuti. Nawala na lang siya isang beses. Nanahimik na lang bigla. Bago yung mga gabing tumigil siyang magngyaw-ngyaw, maingay yung mga aso dun sa pwesto niya. Parang nagbabangayang mag-asawa sa ingay. Baka sila na ang gumawa ng paraan para hindi na ako marindi sa ingay ni Kumukuti. Sad ending no?
Rules: 1. Copy paste from {Start Copy Here} to {End Copy Here} 2. Please link back to the person who tagged you and PASS this tag to many of your friends 3. If you have more than one blog, please post this to all of your blogs, the more the merrier. 4. The use of NO FOLLOW on links is not allowed, Let’s all be fair! 5. Remember to come back here at JENNY TALKS(pls. don’t change this link)and leave the exact post url so I can add you to the master list to help increase our rankings and improve our Technorati Authority. 6. Spread the virus.. oooopps I mean the VIRAL LINKING and happy blogging!
At dahil galante ako, bahala na kayong magtag sa mga sarili ninyo.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Tag 08 from LethalVerses
Itong tag na ito ay nagmula kay LethalVerses ukol sa mga NDE.
A very long time ago, when I was still a young boy and everything is in black and white...
Namatay ang lola ko. Nanay ng tatay ko. Bata pa ako nun, siguro mga less than 5 years old or so. Maikokonsiderang ako ang pinakabatang miyembro sa aming angkan.
Kung hindi ako nagkakamali, tama ako.
At kung mali nga ako, pakitama ako sa paniniwala sa aming lugar na mayroong mga supernatural na pangyayari ukol sa namatay na kamag-anak at ang "pagsundo" sa pinakabatang miyembro ng pamilya.
Ang cute ko pa man din nung bata ako at hindi ko na naabutan ang lola ko nun. Malamang gusto niya akong makasama noon, kasi nga cute ako at guwapong-gwapo. Pero siguro kahit ipagpilitan ko pa ang sarili ko sa kanya ngayon eh baka tawanan na lang niya ako.
Lamay ni Lola nun. Gabi. Normal sa mga bata ang matulog ng maaga, at normal din sa probinsya na matulog ang lahat ng magkakamag-anak sa iisang lugar ng bahay. At iyon ang 2nd floor ng bahay.
Luma na ang bahay. Ancestral house. Malalaki ang bintana nito at yung sliding wooden door pa ang gamit. Kung tatayo ang isang grown-up na tao sa tapat ng bintana, hanggang bewang niya ang pasamano. Yung tipong malalaglag ka na kapag yumuko ka sa tapat ng bintana dahil hindi din naman ganun kalapad ang pasamano ng bintana. Di naman ganun kataas ang sekan plor ng bahay. Kayang lundagin ng walang matatamong bali at lupa naman ang babagsakan. May kalambutan. Pero para sa isang paslit na tulad ko nung mga panahon na yun, ang pagkalaglag dun ay maaring magdulot ng kamatayan, lalo pa't alanganin ang bagsak. Maaaring mabali ang leeg at pati na din ang pagkabasag ng ulo.
Karamihan sa tao sa sekan plor ay tulog na at magkakatabi.
Walang anu-ano daw eh bigla akong bumangon. Naglakad ng dahan-dahan papunta sa bukas na bintana. Ewan ko kung bakit bukas yun nung mga panahon na yun kahit uso ang aswang. Isang lipad lang ng manananggal sa ganun kalaking bintana, limas lahat ng lamang-loob namen eh. At wala ding railings dahil wala namang ibang nakatira dun kundi ang tita ko lang.
Mabuti na lang daw eh nahawakan ako ng ninong/tito ko nung malapit na akong makasampa sa bintana. Nahagip lang daw yung paa ko pero nakaangat na ako sa pasamano ng bintana. Umiiyak daw ako na parang tumatawa pero tulog. Sleepwalking kumbaga.
Wala naman akong malinaw na eksplanasyon sa nangyare pero marahil eh muntik ko na nga itong ikamatay. Sorry naman kung hindi natuloy. Kung may reklamo kayo't hindi natuloy, pakisabi na lang kay lola.
Matapos ng nangyare, bilang bahagi ng pamahiin, itinawid ako sa ibabaw ng kabaong ng pinaglalamayan kong lola ng walang sumasayad na parte ng katawan ko o kahit damit. Para daw makawala ako sa kagustuhan niya ng "pagsundo" sa akin.
Some summer in Antipolo...
Eto simple lang. Antipolo, matarik ang daan, isang traysikel.
Paakyat sa matarik na traysikel ang daan... wait, teka ulit.
Paakyat sa matarik na daan ang traysikel na may lulan na tatlong babae, isa lang ang payat, tatlong lalake, isa lang ang gwapo (ako ba yon ha? ha? sige na nga).
Pinuwersa ni mamang drayber ang traysikel niya sa kambyong hindi primera. Natural hindi kakayanin ng makina ang bigat namin sa matarik na daan at mahinang kambyo.
Umatras si traysikel. Mabagal pa nung una. Tapos bumilis. Wala pa sa isip ko na pwede kameng mamatay. Si isang lalake, tumalon sa traysikel. Di man lang kame inisip. Pero at least kung titilapon kame may pupulot sa mga katawan namen.
Iniliko ni mamang drayber ang manibela. Pumusisyon yung traysikel sa isang anggulo na pwede itong tumilapon, gumulong-gulong, at rumagasa ng tuloy-tuloy sa matarik na kalsada. Mabuti na lang naisalba din siguro kame ng sarili nameng bigat at lalagyan lang ng kanin ang tumapon.
Nung mga oras na yun eh naisip ko kung ako ang tumapon at hindi yung bigas. Malayo pa man din ang pagkakatalsik nung tupperware na yun. Sino ba naman kase ang nakakaalam kung paano ka babagsak, kung una ba ang paa mo o ang leeg mo ang tutukod sa sahig. Kahit gaano pa kababa ang talsik mo kung panahon na para mahimlay ka ng tuluyan, wala kang magagawa.
Marami pa akong NDE na hindi ko maikakategorize na NDE nga ba o hindi. Madami din kasing beses na nakita ko nang nag-flash ang buong buhay ko sa harap ng mga mata ko. Nangyare ata nun nung nakaangkas ako sa kaibigan kong babae. Paakyat kame ng flyover at hindi siya nagmenor tapos may jeep sa unahan. Napakabilis ng paglapit namin sa jeep. Sumisigaw na ako ng AAAAAH, samantalang hagikhik pa ang naririnig ko sa babaeng drayber na kaibigan ko. Hindi ko alam kung buhay ko nga ba yung nagflash sa harap ko o yung stainless lang na body ng jeep.
Ipinagpapasalamat ko na lang sa langit at sa Diyos ang lahat ng mga pagkakataon na sana na-deads ako pero hindi natuloy.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Langhap Sarap by M
O kay saya ng bawat linggo Noong panahon ng kabataan ko Dito'y laging bumibisita Matapos magsimba ng pamilya
"Langhap Sarap" ang titulo Maligayang bubuyog naman ang mascot nito Kapag ngiti mo'y nasisilayan Kaligayahan ang aking nakakamtan
Langhap Sarap, o kay ligaya Pinapangarap kong kumain dito sa tuwina Kaibigan kong bubuyog sana ay ikaw na ang maging kusinero namin hangga't ako'y humihinga
Ang Yumburger mo na nakakapagpasigla Kapag ako'y may sakit, ito ang meryenda Sa tuwing may okasyon, Jolly Spaghetti ang karamay Walang sawang kakainin, sa bawat araw ng aking buhay
Jolly Fries ang pinagsasaluhan Kapag magkakasama ang magkakaibigan Kasama ang kwentuhang walang humpay At kasiyahang puno ng kulay
Ang masayahing hotdog nila Malinamnam at malasa At palagay ko'y kukulangin Ang Champ ninyo para sa akin
Naiinitan ka ba kamo? Aba'y Frost Blends ang para sayo Matamis ba ang hanap ng dila mo? Peach mango pie ang kainin mo
Halina at sumama sa ligaya Ng pamilya ni Charlene at Aga Sa pag-indak ni Kim at Gerald At sa pagkanta ni Sarah at Mark
Nawa'y ako'y makabalik Noon sa kabataan ko At maranasan kong muli Ang Jollibee, linggo-linggo
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Hereditary
Nasa dugo yata ang pagkapintasero ko.
Nanonood ako ng Wowowee. Hindi, mali. Napatingin ako sa telebisyon nung Wowowee ang palabas at nakita ko si RR. Si RR na hindi ko alam ang apelyido o kung mabuti ba siyang kapatid sa mga kapitbahay niya.
Ako: "Si RR po ba yan? Bat parang ampangit yata niya ngayon." Aling Maring: "Eh pangit naman talaga yan dati pa eh."
Okay po, magulang kayo at ginagalang ang mga opinyon nyo. Salamat po.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Matagal din pala akong nabakante dito, sorry naman, busy lang.
Oo nga pala, maraming-maraming salamat kay Boss Badoodles ng KwentongBarbero sa pagpili sa akin bilang Humor Blogger for the month of December! Maraming salamat po bossing! Hindi ko kayo bibiguin at papanindigan kong mgalaing galata aq s spiling!
Galing ako sa super sosyal at eleganteng-eleganteng Ever Gotesco Mall diyan sa may Ortigas upang magdala ng tindang sapatos ng ate ko.
(Kung gusto ninyong mag-retail, kontakin nyo lang ako.)
At dahil meron siyang libreng coupon sa Greenwich Pizza Restaurant eh umorder siya ng mga pagkaing nakalagay sa putanginang mga nakakapasong lalagyan na imbes na matatakam kang kumain eh mas uunahin mo pang dilaan yung braso mong napaso.
Umorder siya nung tinatawag nilang Chicken Ala King.
At aba! Masarap! Pero may kulang. Parang puro kabute ang nakalagay ah. Nawawala ang chicken.
Kaya pala Chicken Ala King ang tawag dahil ALA is acronym for "Apat lang ano?" na patungkol sa bilang ng piraso ng manok na parang pinagtabasan sa Andoks ang size. Kumbaga kapag nagtadtad sila ng manok sa Andoks, yung mga piraso na tumalsik, binibili nila para ihalo sa Chicken Ala King.
Makapal din ang dila ko at ang paligid ng bibig ko dahil sa kung anong klase ng harina ang halo ng Chicken Ala King. Di ko akalaing pagkain lang sa restawran ni John Lloyd ang makakapagpatutbras saken ngayong araw na to.
Nabubuwisit na ako na naawa kasi maingay siya at isa pa, basang-basa sa ulan.
Baka kapag pinatagal ko pa sa tubig yun, magiging catfish na yun.
At sa sobrang tagal pa niya dun eh baka tatlo na lang ang buhay niya. Nabawasan ko na kakahiling kong mamatay na lang siya at bumaho na lang kesa magngangawa nang magngangawa dun.
Sa lahat ng basang pussy na nakita ko, dun lang ako naantig at naawa. Kapag mga sabog at pisat na pussy naman ang nakikita ko, di naman ako ganung naawa. Yung ulo pisat na na parang artwork ng elementary gamit ang water color. Minsan yung bituka nagkalat na at tapi-tapisak na yung tae. Yung mata eh nakakabit na lang sa ulo nyo niya sa pamamagitan ng isang hibla ng laman. Minsan nakakadiri kapag maitim na at lasog na lasog na at sabog. Pero minsan, okay lang kapag medyo pink lang at mabalahibo ng kaunti. Kadalasan ng nakikita ko eh maitim na, at parang ilang ulit nang naglakbay sa maraming lugar. Minsan mas maganda din yung mga Russian.
Oh well, anyway, ang ibig ko lang sabihin eh naiinis na naaawa na talaga ako kasi, basang-basa na siya. Para na siyang mop. Mukha na siyang basahan (quoted from DocMnel). Imbis na magugustuhan mo pang kandungin eh mandiri ka't mabaho na siya. Gusto ko nang hulihin para mapatuyo na sa microwave oven.
Palagay ko ako lang talaga ang may pakialam sa kanya at sugo ako ng Diyos na iligtas siya sa kapahamakan. Ako lang ang may mahal sa kanya sa lahat ng tao sa mundo at ako lang ang may kakayahang gawin yun. Ako lang dapat, wala ng iba. Ako lang ang... putangina andami ko pang sinasabi, stfu to me.
Pasilip-silip ako palagi dun sa area niya. Nagpayong pa ako para malapitan ko siya. Gusto kong mag-salitang pusa para sabihin sa kanya na "Don't worry, it's going to be fine. I'm going to help you, don't worry."
Sige, pakitranslate na lang yan sa pussytalk.
Basta gusto kong i-assure na kaibigan ako at gusto ko syang tulungan. Wala namang nangyare.
Unang kasayangan: Hotdog
Pinainan ko ng hotdog. Hindi sunog, para sa kaalaman ng lahat. Hilaw. Para lang tumahimik. At dahil hindi ako National Geographic para bantayan kung nakain niya ang hotdog, hindi ko alam kung nakain niya o nahulog lang o pinagkakitaan na ng Discovery Channel ang ginawa ko't kinuha nila bilang Best Amateur Wildlife Rescue.
Pero maingay pa din siya. Panay pa din buhos ng malakas na ulan. Tuloy pa din ang pagkabasa niya.
Ngayon, tignan mo to. Alam mo ba ang pamahiin ng matatanda (wala pa akong alam kasi na pamahiin ng kapapanganak pa lang na tao eh) na kapag pinaliguan mo ang pusa, babagyo?
Puwes si Kumukuti ang rason ng napakalas na pag-ulan nitong nakaraang linggo. Kaya bumagyo at patuloy ang pag-ulan nung araw na yun kasi patuloy siyang nababasa.
Kung paano tumigil ang ulan? Ewan ko. Baka kasi nung pinuntahan ko siya at hindi naman ako nakapayong. Nandiri ang mga patak ng ulan na malapatan nila ang balat ko kaya ayun, tumigil.
Habang hindi pa tapos ang pangangalap ko ng impormasyon sa mga magigiting na kaluluwang nagbuwis ng reputasyon ng blog nila para iboto ako, kukwentuhan ko muna kayo mula sa puyat at bagsak kong pag-iisip.
Muli po, lubos akong nagpapasalamat sa lahat ng sumuporta sa akin. Sabihin nyo nang OA, tangina ang sarap malaman na nakakauto ka pala sa pagsusulat tapos magkakaron ka pa ng bonus muse sa proseso ng panloloko mo ng mga bloggers, lalong champion.
= = = = = =
Ang title ng post na ito ay inspired by the fucken pussycat na nasa tapat ng bahay namen.
September 27 nung isinulat ko ito, galing ako sa labas. Alas singko na ako nakarating sa bahay. *Ngyaw* *Ngyaw* *Ngyaw* *Ngyaw* *Ngyarrrrw* *Ngyarrrrw* *Ngyarrrrw* *Ngyarrrrw* *Ewng* *Ewng* *Ewng* *Ewng* *Ngawr* *Ngawr* *Ngawr*
(Uhmn, aaah, ano, kasi yan lang ang text representation ko ng meow ng kuting. So, sorry kung para siyang tunog nagsusuka na sumisirit sa ilong o nandidiring kulehiyala. O kung sa utak na gaya ng sakin, isang sexual mating call ng kapitbahay nameng tigang.)
Yan ang pagkalintik-lintikang tunog nanaman na yan ang sumalubong saken.
*Plasbak muna 3 days ago*
(Uhm, yung may asterisk sa taas, hindi na siya meow ng pusa.)
September 23 nun, Martes ng hapon yata nun. Nagsisimula na ang manaka-nakang rainshowers from the buntot ng cold front (buntot pero front) galing sa bagyong Hagupit.
Wala na akong maalalang iba pang detalye bukod sa bigla ko na lang narinig yung series ng tunog dun sa taas. Ni hindi ko nga maalala kung umuulan na nga ba o hindi. Hindi ko na din maalala kung gwapo ba ako o hindi, so kayo na lang ang magpaalala sa pamamagitan ng pagclick ng link na ito: LINK
Kung hindi mo din maalalang guwapo nga akong nilalang o hindi, magteks ka lang, sabihin mo kung sang lugar mo gustong makaeksperyens ng kamatayan at pupuntahan kita dun. Using only my mind.
Okay, so ganito kasi may na-stranded na pusa dun sa tapat ng bahay. Dun sa pagitan ng eskwelahan at kakarampot na espasyo na tinatambakan ng sirang silya. Andun yung pusa sa pagitan ng mga silyang sira na tadtad ng bandalismo ng mga butihin at matatalinong mag-aaral dun sa eskwelahan.
May nagtapon ata ng pusa dun. Kung sino man ang horizontally-intestined, smash-earth, na lalakeng/babaeng anak ng pira-piraso, eh gusto ko lang sabihing kung nagbabasa ka ng blog ko, yung pagtatapon ng pusa mo ang nagpasakit ng batok ko nitong mga nakaraang araw. Nagpupumutok nanaman ang BP ko dahil isa lamang akong hamak na mapagmahal sa mga pussy.
Cat. Sus, putangina sino ba kasing nagpauso na ang terminong pussy eh ginagamit sa puke.
Puke as in vagina. Vagina as in vajayjay.
Basta, ang gusto ko lang sabihin ginawa mong matinding dagok sa pagiging innate na mabuti kong nilalang sa mga pusa, ang pagtatapon ng kawawang kuting na yon.
Sa ibang araw ko na ikukwento ang iba pang kwentong puke ko. Puke cat, sos.
Sa ngayon, problemahin muna natin itong kuting na tatawagin nating Kumukuti.
Knock knock: Who's there? Kuting Kuting who?
Kumu-KUTING-kutitap, bumubusi-busilak, Ganyan ang indak ng mga bombilya Kikindat-kindat, kukurap-kurap Pinaglalaruan ang iyong mga mata
Merry Christmas!!! Wala akong pera!
Okay, itong si Kumukuti, sa aking teorya eh itinapon ng kung sinong pussy-hater dun sa espasyo na yun. Malamang may ginawa siyang kababalaghan. Siguro nahuli siyang nakikipag-inuman dun sa dagang dapat na hinuhuli niya. Ewan ko, puta basta malamang itinapon siya dun kasi ang tanga naman niya para mastranded lang dun mag-isa.
At makalipas ang ilang araw, ngyaw ngyaw siya ng ngyaw-ngyaw.
Minsan kahit alam kong hindi naman siya umiingaw, naririnig ko na siya sa isipan ko. Parang LSS pero hindi siya song kasi, putangina naman para naman kasing marunong kumanta yung pusa eh no? Pagpikit ko parang nakikita ko sa mga talukap ng mata ko ang salitang "NGYAW" na isinusulat ng 100 times.
Paulit-ulit sa isipan ko hanggang sa hindi ko na matiis at pinuntahan ko na siya.
Pero hindi ko na makita dahil gabi na din. Kulay itim pa yata ang putanginang yon.
Ang pinakamasaklap na sigurong tanggapin para sa akin bilang pussy-lover... Cat, pussy cat lover, eh ang pagbuhos ng ulan.
Sino bang may malambot na puso ang hindi mawiwindang sa sitwasyon nung si Kumukuti? Umuulan, tapos parang nagmamakaawa na siyang kunin siya dun at pakainin ng hasang ng isda o kaya ng Purefoods hotdog na hindi sunog, at balutin ng tuyong tela, at painumin ng gatas, at halikan, at haplusin, at pulbuhan, at ipagburda ng pagkaganda-gandang medyas. Tapos ingaw pa siya ng ingaw tapos siguro ginulpi pa yun ng nagtapon sa kanya o di kaya eh nireyp.
Ewan ko kung sino ang may malambot na puso na yun pero wala sila sa street namen. At lalong hindi ako yun kasi naiirita na lang ako kaya ko siya nilapitan.
At yun na nga, September 24, Miyerkules ng gabi nung una kong pinuntahan ang area niya at sinilip. At dahil napakaprotective ng Felix Memorial National Highschool sa mga mag-aaral nila, napakatayog ng bakod. Hindi ko makukuha ng ganun ka-simple si Kumukuti.
Kung sa ibang bansa sing simple lang ng pagtawag sa bumbero ang ganitong klase ng insidente, dito sa lugar naman hinahayaan na lang mamaho at mabulok ang mga ganitong klase ng insidente. Wala naman kasing potensyal na PeTA member dito kundi ako lang. Lahat puro adik na.
Kaya ayun, nakaisip ako ng paraan at sinubukan ko kung uubra ba para makuha ko si Kumukuti
Aaah, ano kasi di naman ako sanay ng nanalo eh. Parang naoberkam naman ang titulo ko at titulo ng blog na ito ng pagkakalagay ko sa TOP FIVE ng PHILIPPINE TOP TEN HUMOR BLOGS in the PHILIPPINES. Oh yeah, bragging rights. Sweet. Dude. Sweet. Dude.
Kinse mil ang boto ko mula sa mga mahal kong tao, ang karamihan mga ginamitan ko ng hipnotismo at swabeng hubog ng katawan na hinaluan ko na din ng kaunting kagat ng labi at tambok ng puwit para mapagsulat ko ng entry-islas-boto. Mga estrangherong hindi man lang nagbasa ng blog ko eh ibinoto na ako. Joke lang. Mahal ko ang daliri nyong nagsipag-gawa ng mga blog entry ng wala sa panahon para lang sa ikasasangkot ko sa krimeng ito. Ang krimen na maging hindi loser.
Mahal na mahal ko kayong lahat. Walang stir yan, walang kyeme, at lalong-lalo na eh wala ding brip. Ano ba to, hindi naman nakakatawa ang blog na to, ganun lang talaga kasi ako magkwento, parang ano lang ahhhh, parang kalahati lang ng utak ang laman ng panot kong kukote.
Popularity kontes nga, ika ni Rens. Nadaan lang sa paninindak at pananakot. Kung di nyo naitatanong, saken nanggaling ang titulo ng pelikula ni Juday ngayon na tiyak kong panonoorin nyo.
Oo, ako ang nagpauso nun. "Matakot Ka Sa Ulam". Ulam yung orig kaso hindi nila makita yung katatakutan dun kaya pinalitan nila ng kulam. Duh, ikaw ba hindi ka ba natatakot sa ulam kung ako ang magluluto? Mas gugustuhin mo pa sigurog magpatuklaw kay cobra kumpara sa kumain ng ulam na luto ko. Puta, kabaliwan pang baguhin nila yan.
Yan talaga ang sinasabi ko sa mga napilitang bumoto saken kaya ako na ata ang naging isa sa pinamataas na lumundag. Halos parang David Blaine lang ang pag-angat ko sa lupa mula sa naunang round na hindi ako kilala, tapos napapunta sa 29-33rd place, tapos sa third round na pangtrese kamalas tapos eto, nakarating sa pang-apat.
Akalain mong meron palang kakayahang mangiliti ng tinggle ng katatawanan ng tao ang blog na to. Ako nga galit sa may-ari nito, gusto kong paagusin ang mainit niyang dugo mula sa leeg niya [EMO]
Tama na nga to. Napakahabang intro, napakabakla.
Unang-una, gusto kong pasalamatan si Boss Badoodles ng Kwentong Barbero sa pagpapatimpalak ng tulad nito. Nakakilala ako ng mga mahilig sa kakornihan at nalaman kong meron palang mga nagbabasa ng basurang tulad ng mga sinasabi ko sa internet. Oo na sige na, masyado akong humble kaya hindi bagay. Pero salamat talaga sa pagpapakontes ni Badoodles ng tulad nito at nakapagpamalas naman ako ng kakarampot na kaalaman sa paghahayag ng damdaming pinagtatawanan lang ng iba.
Ikalawa siyempre ay ang walang-habas na pagmamahal at pagtangkilik na ibinigay saken ng mga kapwa ko manunulat sa pinilakang-tabing. Mga nagtitiyagang magdadalaw at magtagal ng mga kahit 20 seconds lang dito, mahal ko na kayo. So lalo na ngayon sa mga bumoto saken na sila...
[Teka lang, saka ko na ia-update, hindi pa ako tapos maghanap ng mga tumangkilik sa akin eh, hehe.]
Ikatlo, siyempre special mention diyan ang ating campaign manager na totoong nagboost ng boto ko dahil siya naman talaga ang may kapangyarihang makapanindak. Sa iyo na nagtulak saken sa bangin ng ikaapat, maraming-maraming muchas gracias na pasasalamat at magbra ka naman.
Siyempre, ang aking pamilya ng GreenPinoy people in the neighborhood na madalas kong kakulitan, salamat di kayo nagsawa sa kakornihan ko. Ang lakas ko sa inyo, ahihi. Congrats din sa numero dos nating si GP himself.
Sa mahal na mahal ko ding tropang Chiksilog, salamat sa suporta nyo. Sana makatikim naman ng ambon ng alak ang nanunuyo kong lalamunan mula dun sa namberwan ng patimpalak na ito.
Kay Boss Papa Umleo23 para sa isang matinik at hubad na Vlog presentation ng Awarding para sa pakontes na ito, pinatulo mo ang luha ko at pinakilig mo ang damdamin ko sa pamamagitan ng iyong matinik na vlog! I heartz Umleo23 na!
Sa lahat ng bumati sa blog na ito, sa mga dumalaw at sumilip, sa sumuporta, sa mga ngiti, sa mga pinagjakulan at pinagpinggeran ang mga litrato ko, sa lahat ng nakinabang sa kaalindugan ko,
Nakakalungkot para sa isang taong walang kapansanan ang pagdudahan ang kanyang kakayahan. Pagdudahan na tila ba mangmang ka sa mundo at walang alam para maging daan sa ikabubuhay mo. Kulang na lang hamakin ang pagkatao mo at sabihing hindi ka dapat mabuhay.
Para kang sinabihang hindi ka marunong huminga at kailangan mo ng respirator.
Pero hindi ba mas masakit sa kalooban kung sasabihan ka ng mahal mo sa buhay, ang mga bagay na alam nilang hindi mo kayang gawin.
Tulad ni Aling Maring. Nakita niya akong naglalabas ng hotdog mula sa freezer, at itinatanong ko kung nasaan ang tinapay.
Aling Maring: "Bakit mo inilalabas yang hotdog? Marunong ka bang magluto niyan?" Ako: "... "
Kung sa normal na pamamahay magaganap ang ganitong klase ng pag-uusap, malamang naglayas na ako. Pero dahil pinalaki ako ng matino ni aling Maring, tatanggapin ko ng buong-tapang at buong lakas ng loob ang mga sinambit niyang kataga.
Nagising yung pamangkin ko. Malakas kasi ang ulan, nagulat.
Tapos pinapatulog ko ulit, ayaw na. Eh ayun, tinignan ko, umihi pala kaya di nakatulog.
Inalis ko na siya sa duyan niya para tanggalin ang kanyang shorts ng may madiskubre ako.
KIDDIE SHIT!!!
Oo, I've found shit in her shorts. Jumebs pala si Alex my niece. What a baby, tumatae pa sa duyan, sos.
Actually wala pa ata siyang 2 years old, kaya baby pa nga.
Gustong magpumiglas ng inner-conio ko kasi it's like yah know, it's tae pareh, it's like kadiri to the Nth power pare. Like, eeew, wag mong ita-touch yan pare baka you magka-sickness. Di ba you know, daming bacteria diyan like Anthrax and all, and one more, it's just kadiri the tae of your pamangkin no! Like yuck! Soooooobrang baho dude pare tsong!
Pero na-sustain naman ng totoong self ko ang aking conio self para yah know, mahugasan ang pamangkin ko.
Tangina, aratilis nga na nahuhulog sa bangketang dinaluyan ng langis at plema ng tao, nakakain ko. Yun pa kayang tae lang ng bata? Sus, this is just a walk in the park.
Dinala ko siya sa C.R. at hinugasan. Tapos naisip ko, *Shit, I can really get used to this! PWEDE NA AKONG MAGING BABY SITTER!!!!*
Oh yeah.
Matapos kong hugasan si pamangkin ng isang oras eh nagbalik na ako sa ginagawa ko. BUT WAIT! THERE'S MORE!
Amoy jebs pa ako. Di ko alam kung bakit pero amoy na amoy ko pa din ang distinct odor ng human excretion.
Sabi din ni Aling Maring "Amoy tae ka pa utoy, may tae ka pa sa katawan."
Mother knows best ika nga kaya hinanap ko ang last remaining patterns of shit sa katawan ko. Sa shorts, sa braso, sa hita, at sa paa.
Wala.
Inamoy ko ang kaliwang kamay ko, ang kamay na pinanghugas ko ng pwet. Malabong maging yun kasi sinabon ko yon.
Pag-amoy ko ng kanang kamay ko, bumulusok sa isipan ko ang realidad na ito ang amoy tae at nadikit pa sa ilong ko ang ilang piraso nito.
Napintasan pa tuloy ako ni Aling Maring na hindi ako marunong maghugas ng tumae.
Hinugasan ko na nga, ako pa ang mali. Walang pagmamalasakit sa pait at pighating dinanas ko ng nilunok ko lahat ng inner-conio ko at hinugasan ko ang pwet ni Alex.
Lesson of this story: Masarap ang Fita kapag umuulan.
Hi, hello sayo. Magandang araw at sana naman ay nasa mabuti kang kalagayan.
Alam mo bayaw, malaki ang respeto ko sayo. Ikaw ang isa sa hinahangaan kong tao dahil sa antas ng kakayahan mo at lalong-lalo na sa kagalingan na dulot mo sa iyong pamilya. Alam ko mapagmahal kang asawa dahil kahit kailan wala naman akong narinig sa aking ate tungkol sa kaso ng kabit, panlalake, o kaya rape. Alam kong responsable kang tao at isang tunay na disiplinadong indibiduwal dahil ang galing mong mag-flush ng toilet. Mabuti kang ama sa iyong mga anak at pinipilit mong maglaan ng panahon para sa kanila. Mapagmahal ka sa pamamagitan ng pagpapakita mo ng lambing sa kanila tuwing sabado at linggo, maging sa paraan mo ng pagtitimpla ng gatas nila. Hinahangaan ko din ang iyong dedikasyon sa trabaho sapagkat base sa kwento ng aking kapatid, ikaw na daw ang gumagawa ng trabaho kung wala ang iyong mga kasama. Siguro pati lahat ng pagtatamad nila sa opisina ikaw na din ang gumagawa.
Taglay mo ang katauhan ng isang tahimik na tao. Bihirang nagsasalita at laging pangiti-ngiti lamang. Ang hirap tuloy malaman kung napaparami na ba ang kuha ko ng ulam sa mesa o di kaya eh kung kailangan ko na bang abutin ang kabilang dulo ng mesa na buhat-buhat mo. Madalas ay lagi ka lamang nanunuod ng telebisyon at hindi mo hilig ang makipag-usap sa mga kasama mo dito sa bahay. Siguro close talaga kayo ni Grissom kaya kayo na lang ang nagkakausap.
Nahihiya na din ako sayo sapagkat isa ako sa malakas umubos ng mga pambaon ng anak mo. Sa mga oras na itong nagsusulat ako dito eh kinakain ko ang dalawang Nissin Chocolate Wafer at isang Skyflakes. Kapag nagutom pa ako mamaya eh kakainin ko naman yung Lemon Square Stuffin's Twin Choco.
Sana sabihan mo si ate na bumili naman ng iba minsan. Kahit man lang Fudgee Bar Caramel o di kaya eh Voice Combo Sandwich. Puro kasi ganun na lang. Nakakasawa, paulit-ulit.
Mahal kita bayaw, ata alam kong kahit kailan hindi mo malalaman yun. Pero sana man lang, kung may balak kang gumanti sa mga pagkakasala ko sayo, wag mong ilalagay ang pinagpakuluan mo ng ugat ng Lagundi, ugat ng Pechay, o kung ano man tong herbal drink sa Nestea Iced Tea Shaker Bottle. Mahirap malaman ang pinagkaiba nila sa normal na paningin.
Alam mo namang nakakasamid ang Nissin Choco Wafer, at masarap katuwang nito ang iced tea.
Ako si Mariano Juancho. Pwede mo akong tawaging M.
Minsan, kapag masama ang loob ko, galit ako sa tao, o di kaya'y may nagawa akong kasalanan ay dito ako nagpupunta.
Dito ako nagbabahagi ng mga bagay na sana'y ginawa ko, sana'y sinabi ko, ko mga bagay na hindi mo maiintindihan kasi pinaiikot-ikot ko ang mga kwento mula sa kabilang bahagi ng buhay ko.
Dati, nung uso pa sa mga blog-blog na yan yung mga badge, ito yung pinamimigay ko para imbis na link lang ang ilagay nila, itong badge na ito because I am paimportante like that.
