Everyone has their own little secret. May it be dark, savage, dirty, sweet or tingling, we all have the desire to keep it to ourselves, and probably with someone who doesn't know who you are.
Putanginang yan, Ingles-ingles pa. Akala mo naman may kredibilidad para magsalita ng ganun.
Hindi naman niya ginustong maging loser, o kaya eh corny, o kaya naman eh walang kahahantungan ang buhay. Nagkataon lang siguro na minalas ang balasa ng buhay niya kaya siya nagkakaganito...
At hindi sa lahat ng oras, nakakatawa si Mariano. Aminin na natin ang katotohanan na gawa sa mais ang dugo niya at mukha siyang ugat nito. Isama mo na ang buhok niyang amoy toasted corn.
Kaya't sana'y magtagal pa ang sikreto ni Mariano. Makahagilap sana siya ng mga aral mula sa sarili niyang pagsisikreto at mamatay sana siya ng nag-iisa at dilat ang mata.
Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling pagbigyan ang inuman at kantahan. Muling ibalik ang tamis ng kamatis, muling sabayan ang duyan at kantahan.
posted last lifetime. = = = = = = = = = = =
Magkula ka ng damit, magbuhos ka ng toilet, magsampay ka ng nilabhan, magtiklop ka ng banig, magwalis ka ng bubong, magluto ka ng bato, magkalikot ka ng pusod, at maghukay ka ng masigasig at eksklusibo posted last lifetime. = = = = = = = = = = = Di ko kayang namnamin, ang lahat ng aking dapat aralin. Napakasakit sa medulla oblongata, na ayaw ko siyang aralin. Hapdi at kirot, ang dulot sa king cerebrum. Di ko na kayang basahin pa ito, kung magwawala laaahaaang, ang isip ko!!! posted right about now. = = = = = = = = = = = Happy Birthday Noime, happy birthday Noime, happy birthday, happy birthday, let's fucking go and kill Barney! posted right about now. = = = = = = = = = = =
Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Gusto kong mag-aral pero di ko magawa. Lasang amag ang tinapay, ang puwit niya ay basa. posted right about now. = = = = = = = = = = =
Oh it's office time again, I am so lazyyyy. You can see it in the way, I close my eeeeyes. You can tell by the way I hold the PC. Oh it's lazy time again, you maderpakeeeer... posted right now. = = = = = = = = = = =
Testing testing testing... Tuwititter is now up and running... posted right now.
Ang post na ito ay inihahatid sa inyo ni Mang Lucio.Dahil kung hindi dahil sa kanya, di na ata ulit ako makakahawak ng laptop para makapaginternet.
Hindi ko maisip ang sarili kong tumatanda kasama ang kung sino mang swerte (o ubod ng malas) na babae na makikilala ko sa balat ng lupa ng mundong ibabaw at pati na din sa ilalim.
Siguro kaya hindi ko maimagine eh naapektuhan na ang utak ko ng paniniwalang Benjamin Button. Pero sa palagay ko, bilang isang nagmamahal na tao, karapatan ko din naman ang magmura.
PUTANGINA ANG SARAP NG SOPAS NI ALING MARING!!!
Aling Maring: "Dahil valentines ngayon, ibinuhos ko na lahat ng puso ko sa sopas na yan..." Ako: "Eeeew"
Ganun ata talaga ang epekto ng pagmamahal sa tao. Ebriting pasitib.
Maganda at makinis ang kutis. Blooming. Masayahin. Laging pagod at puyat. Sakang. Buntis.
Yan ang pagmamahal.
Marami pa din ang nagkakamali sa ganitong bagay. Minsan nga may mga taong mas aaminin pa nilang sila ang umutot sa harap ng limpak-limpak na sinungaling kaysa sa ang aminin nilang sila ang nagmamay-ari ng bunga ng pagmamahal nila. At iilan lamang dito ang pinandigan ang pagmamahal nila.
Red. Ang sarap magpakawala ngayon ng patabaing toro na iniangkat mula sa espanya. Sabog lahat ng bulaklak. Butas lahat ng lobo. Basag lahat ng bungo ng matatandang tuluyan pa ding nagpapaswit at dumadakila sa diwa ng Kabalentaymsan.
Pag-ibig. Sintamis ng kalabasang may kaukulang paggalang at walang bahid na malisya.
Pagmamahalan. Sintibay ng bato, sintigas ng semento. Yan ang mga magulang ko. Mahigit na sa N bilang na ng taon sila ikinasal.
Tapos minsan gusto ko na lang pumikit kapag nakikita kong nakahawak ang tatay ko sa dede ng nanay ko.
Pipikit para magpantasya? Salamat sa suhestyon.
Pagsisintahan.
Aling Maring: "Nako, baka maiwanan ko pa itong organ (electronic piano) ko dito. Ito na lang ang natitirang libangan ko sa tanghali (nung wala pang Wowowee). Mang Lucio: "Wag mo talagang iwan yang organ, at ang iwan mo eh ang iyong "organ".
Sweet kung tutuusin para sa mga may edad na tao na kakitaan pa ng pagbibiruan na ganito na parang mga binata't dalaga pa lamang sila sa ilalim ng puno ng mangga.
Minsan din ayaw kong makapanood sa Rated K ni Korina Sanchez ng mga legendary love stories, tried and tested and can totally withstand the test of time and test of mic.
Dahil hindi ko alam kung ako lang yun o talagang kakaiba ang eksena ng dalawang mga ultra lolo at ultra lola na nagsisiping.
Andaming mga blogger ngayon na nahihilig magsulat ng chever ender post kemerluse na naranasan nila buong taon.
Ako eh hindi naman sa hindi ako sentimental o kung masama ang naging takbo ng taon saken pero wala namang pinagkaiba ang pagiisip ko tungkol sa bagay sa buhay ko kahit tumawid na ang taon. Numero lang yan, ganun pa din ang takbo ng buhay ko at hindi pa din ako naliligo Which brings us to my share for this last day of the year.
*Nag-PM ako sa isang kilala, sikat, barumbado, basagulero, maangas, macho, sexy, jologs, at susyal na blogger para batiin siya ng happy new year. Ang mga usapan ay sadyang tinabasan at tinapyas ang ilan sa mga kataga para hindi naman ako mapahiya sa mga tao tungkol sa usapan namin. Pinalitan ko din ang pangalan ng naturang blogger upon rekwes at ang ipapalit na pangalan ay Alex Molina*
Ang kasalukuyang status sa YM ng sikat at pamosong blogger noong maganap ang kamustahan ay ito: "naliligo. at kung aayain mo akong mag word racer... mag isa ka! LOL"
*At dahil hindi nyo alam ang isyu ng word racer, hindi ko na ikukwento*
M: Alex Molina!!!! Alex Molina: ayoko na mag word racer! M: :)) Alex Molina: utang na loob M: tangina sino bang may gusto? M: :)) M: happy new year! Alex Molina: ULUL M: ayaw mong maniwala? M: :)) M: happy new year at kungrats taena yan di kita yayayain ng word racer!!!! Alex Molina: HAHAHA M: putanginang status yan!!! M: maligo ka na nga Alex Molina: hindi! binago lang ang plano mo aayain mo ko! M: huling ligo mo na yan para sa taon na to Alex Molina: hoi maliligo pa ko mamaya bago umalis M: hindi kita yayayain sose ka! M: ah ganun ba M: mauubos ang swerte mo sige M: maligo ka tapos magsabon ka ng kwarta Alex Molina: bawal ba maligo pag bagong taon? Alex Molina: :)) M: sabi ng mga ninuno natin mula sa Makati eh bawal daw yun Alex Molina: langya yan M: mawawala ang swerte sa katawan Alex Molina: kaya pala di na ko nagkaroon ng pera. ligo ako ng ligo. M: tsk M: ayan kasi Alex Molina: eh ikaw?! M: ako M: mayaman ako sa libag Alex Molina: langya M: nagiintay na lang ako ng pagkakataon na papalitan nito ang pera M: kapag dumating yun, wag kang mag-alala di kita kakalimutan Alex Molina: kahapon 3 oras ka nagpapa alam na maliligo na, 11pm na yata di ka pairn naliligo M: naligo ako kahapon M: hindi pa naman bisperas ng new year eh Alex Molina: maligo ka naman mamaya! M: may panahon pa para makapag-impok ako ng libag Alex Molina: seryoso eh no! Alex Molina: :)) M: OO! M: maliligo ako mamaya pero hindi ako maghihilod Alex Molina: tang inang yan M: sayang ang swerte eh Alex Molina: sige. dyan ka masaya. Alex Molina: mag polka dots ka a M: wala nga akong polka dots eh M: miski panyo wala Alex Molina: yung sandong butas butas M: tamang-tama mapopost ko na tong usapan natin M: in a way, naging kasangkapan pa din kita M: :)) M: kahit di tayo naglaro Alex Molina: walang hya ka Alex Molina: anong tungkol dito Alex Molina: sa pagligo? eh di ka nga naliligo! M: tungkol sa pagligo M: YUN NA NGA YUN EH!!! Alex Molina: langya yan. bagong taon ngayon! iblog mo tungkol sa bagong taon ano ba. M: mamaya pa yun eh! M: kaya nga iba-blog ko ang tungkol sa bagong paligo kong look Alex Molina: huwaw! Alex Molina: kablogblog nga yan! minsan lang yan e Alex Molina: isa itong blogging moment! M: oo, ang swerte mo ikaw ang unang nakaalam! Alex Molina: ;))
= = = = =
Yun lang, happy new year! Maligo kayo, bawal dumami ang supply ng libag, magmumura ang value nito.
Sana swertehin kayong lahat at maging winner for all of your fucking miserable lives you whores!!!!
Wag kayong gagaya saken.
Ang payo lang na maiibigay ko eh magtipid kayo at mag-ipon ng pera. Bawal ang shopping lang nang shopping.
Matutong magpundar ng sustainable na business dahil walang yumayaman sa habambuhay na pageempleyado.
Mahal ko kayong lahat kahit alam kong iisipin nyong kaplastikan lang to, mga hunghang!
Sige, saka na ulit yung iba.
= = = = = =
Maraming-maraming salamat sa Greenpinoy at ang pamilya nito, at kay Bossing Badoodles, sa pagpapaunlak ninyo na mapabilang ako sa mga bigatin at mala-halimaw na anino ng inyong kagitingan.
xoxo sa inyo! Mwuah!
Nakalimutan ko kung asan na yung universal hand-written greeting photo for all occasions na ginagamit ko eh, pakihalungkat na lang dyan sa tabi-tabi.
Nakaisang taon na din pala tong blog na to. Marami akong naging kaibigan, mga ka-blog at mga tropang minahal ko na din at naging parte na ng pulso ng buhay ko. Isa ito sa malaking porsyento na bumubuo ng pagkatao ko.
Blogger ako. Proud ako dyan.
Dito na din ako nakatagpo ng katauhan kung saan ako magaling - ang maging loser.
Pero maraming may ayaw nito para saken. Masyado na daw akong kinakain ng titulo ko. Masyado kong pinanindigan ang identity na ito. Hindi na nakakatuwa.
Marami silang nadidismaya sa ugali ko. Ako kasi ang tipo ng tao na hindi mo gugustuhing pagsabihan dahil kung ang sa normal na taong walang pakialam, pag sinabihan mo sa kaliwang tenga eh lalabas sa kabila, ako sa lahat ng butas ko sa katawan lumalabas ang mga paalala at pagbibilin tungkol sa buhay. Parang balakubak lang na pinapagpag ko mula sa balikat ko ang mga aral na hirap nilang pinagtuunan ng tamang salita para lang maturuan ako at magabayan.
Malaki ang problema ko sa sarili ko.
Darating ang panahon magsasawa lahat ng nagmamahal sa akin at maiiwan akong namamaluktot sa lamig ng pag-iisa. Aaminin kong takot akong mag-isa. At aaminin ko din ang pagkakamali ko bilang kaibigan. Lahat ng nakikita nilang potensyal sa akin, tinatapon ko lang na parang pabalat ng nougat.
Patawad sa mga mga mahal kong kaibigan.
Nakakademoralize ang ganitong klase ng ugali para sa akin at para sa iba.
At pinagbayaran ko ito ng ubod ng laki. Winasak ko ang isa sa mga bagay na pinangangalagaan ko sa buhay ko - ang pagkakaibigan. Dahil sa titulo kong ito, nangyare ang isang masaklap na bagay at hindi na ito maiibalik. Sa panahon ko na iniaatas ang paghihilom ng sugat na sanhi ko.
Sa ngayon, hindi ko din alam kung san ako pupunta. May panahon na nababagot ako sa sarili kong buhay kapag napapaisip ako tuwing nag-iisa. Dala na din siguro ng wala akong trabaho, at umabot sa higit na inaasahan ang pagiging bum ko at tambay sa bahay. Kinakain ako ng pagkabagot at nararamdaman ko ang pagkamiserable ko sa mga ganitong pagkakataon. Parang gusto ko na nga lang talagang magkaron ng cubicle at task sa mga panahon na yon.
Nakakapagod maging loser. Palagay ko sa susunod na pagkakataon na mapasabit ulit ako sa dito sa mundo naten, iba na ang pananaw ko sa buhay. Iba na ang pagkatao ko, at siyempre, iba na din ang balat ng Lucky Me Pancit Canton. New Look, Same Taste, ika nga.
Lumilipas ang lahat ng bagay. Ewan ko lang tong blog na to. Baka mamamatay na lang ako iisipin ko pa kung matino ba ang traffic nito o kung anong PR at kung sino ang nasa sibaks, mga masugid na nagkomento kahit di ako nagrereply, at mga nakikipagExlinks. At sa kung nadagdagan ba o bumaba ang numero ng sabskrayber ko ng feeds.
Sa ngayon wala namang hater tong blog na to. Kapag kasi nagkaron pa ng hater to, puta kawawa naman sya. Loser na nga lang pinatulan pa niya.
At kahit sa huling hininga, pilit ko pa ding aalalahanin ang mga masasayang alaala na naidulot saken ng mga kataga ni Eddie Garcia.
Dramatic much?
Hahaha. What a loser.
Nabasa ko lang sa comics ng Bazooka Joe ang lahat nang yan. Wag kang maniwala.
At oo, tama ang nabasa mo. Wala na akong trabaho.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Office Chronicles : T-Day
Nabanggit ko bang wala na akong trabaho? Oo, wala na.
Kelan pa? Matagal na din.
Nagtataka siguro kayo kung bakit wala na ang Office Chronicles na inaabangan ng mga nagbabasa mula sa ibayong-dagat (salamat po sa inyo at hi din po!)
Opo, wala na akong trabaho. Last day ko na nung August 26, 2008. 11 months ako sa opisina. Di man lang ako nakaisang taon. Supot.
At mahigit dalawang buwan na akong walang tarbahow.
Wala na ang halimuyak ni Jerome at ang pisngi ng kanyang makikinis na babies. Ang yosi moments namen maging ang mga katarandaduhang boy antics niya kapag magkakasama kame. Wala nang munchkins, wala nang pingpangs. Wala nang freebies, at wala nang kasiyahan tuwing tanghalian.
Wala na ding task na nakakapressure at mga pandudustang personal ni bossing.
At higit sa lahat, wala na akong pera.
Ang huling balita ko naman sa mga naiwan eh may pait na nalalabi sa kanilang mga damdamin dahil feeling nila naisahan sila ni Big Brother. Pagkatapos silang bigyan ng mababang marka sa evaluation, bigla daw itong nagresign. Ewan ko kung anong nangyare, pero hindi na ata sila ganun kasaya yun.
At sinasabi ko lang yan para hindi ko panghinayangan ang lahat.
Eto nga pala, share ko sa inyo.
August 22, 2008
MARIANO JUANCHO
Dear Mr. Juancho
Persuant to the guidelines of This Office That You Work For Inc., a probationary employee is evaluated prior to regularization to determine if the employee satisfactorily meets the requirements and standards of the company. As you know, one critical requirement for you is to pass the TOTYWFU Java Scholarship Program is to pass the SCJP exam.
Here's the summary of your scores: (*AKA the slap-in-the-face YOU'RE A FAILURE scores*)
Date of Examination----------Scores---------------Status
January 23, 2008-------------23%-----------------FAIL May 6, 2008--------------------44%-----------------FAIL August 20, 2008--------------48%-----------------FAIL
As indicated above, you failed to meet (*don't you think I know already?*) the passing score of 65% in the SCJP Certification exam in spite of the several chances that you were given to meet the expected score.
As stated in the Training Contract, failure to pass any tests/assessments shall be valid and sufficient cause for the termination of the training contract.
It is with deep regret (*this I'm sure of*), then, that we advise you (*to go find a new job?*) that your employment as a Java Trainee in the TOTYWFU Java Scholarship Program is terminated effective August 26, 2008.
We appreciate all the contributions you have made to TOTYWF Inc.
Attached is the clearance form of your completion. Please forward the completed and signed form on your last day, August 26, 2008 (*inulit pa talaga*).
Sincerely,
HR Manager (*Succubus*)
Received by:
Mariano Juancho
Date: August 22, 2008
Higit pa sa lisensyang tatlong beses kong itinapon, ang panghihinayang ko na makasama pa ng mas matagal si Jerome. Joke. Para saan pang magyosi ako kung hindi lang din siya ang makikisindi? Wala na. Wala nang halaga tong pagsusunog ko ng baga ngayon. Pero seryoso, ang laki kong pabaya at irresponsableng tao no? Para ibagsak mo ng tatlong beses ang exam na pare-parehas naman ang tanong, wala na sigurong mas hihigit pa sa pagkapabaya ko.
Long weekend kasi yun matapos ang August 22. Martes na ako pumasok pero matapos akong kausapin ni HR Manager nung hapon, wala akong pinagsabihan kahit kanino ng pag-alis ko. Tahimik lang akong nagpapirma sa mga boss ng clearance at wala silang kaalam-alam sa nangyare. Akala nila inaalila ako dahil libot ako nang libot sa opisina kakahanap sa mga boss na nagkalat lang sa normal na araw tapos pag kailangan mo eh nawawala bigla.
Ganun ata talaga ang estilo nila ng pagpapalayas. Meron ka lang isang buong maghapon para iuwi ang lahat ng basurang inipon mo sa desk mo. Meron ka na lang isang maghapon para gawin at tapusin ang mga trabahong iiwan mo sa iba. Isang maghapon lang ang meron ka para makasama ang mga mahal mong kaopisina. "Last day mo na ngayon". Ganun lang kasimple.
Nagulantang na lang sila nung nagmessage ako mula sa bahay at sinabi kong last day ko na kahapon. Ewan ko kung nagalit ba sila o nalungkot. Isa lang ang sinang-ayunan kong sinabi nila saken, at yun eh wala na daw maingay tuwing lunch.
So long pingpangs, so long munchkins, so long free coffee, so long Jerome.
Goodbye.
*Siyempre hindi ito ang wakas ng Office Chronicles natin. Ganun pa din ito, lilipat pa din sa ibang opisina. Hindi na nga lang kasing-saya nitong adventure ko dito. Sana masamahan nyo ako sa susunod na opisina ko. Akshuli madami pa akong gustong sentimiyentong gawin, pero hindi ako pwedeng manatili sa ganung damdamin na lang. Makapaghanap na nga ulit ng trabaho, sosme.*
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Necessity is the Mother of a Deadly Microphone and Atomic House Resizer
Piyesta sa amin dito ngayon. December 01. Wag na ninyong itaga sa kalendaryo ninyo dahil wala naman kameng kwentang mamamayan at hindi kame naghahanda sa piyesta. Mapuwera na lang kung katanggap-tanggap ba sa inyo ang Yakisoba Chicken at hiniwa-hiwang carrots bilang handang-piyesta para sa bisita.
May inuman sa kapitbahay. Kakambal ng inuman ang bidyoke masin. Sa mga ganitong pagkakataon, gusto kong magtrabaho sa pagawaan ng mikropono at bidyoke masin na kung saan magiging employee of the month ako.
Ako ang magpapanukala ng mikroponong may lumalabas na bala ng Garand Rifle o di kaya eh kahit .45 caliber hollow point sa tuwing may magkakamali ng tono. Kakabitan ko din ng aparato yung mikropono na kung saan may lalabas na boltahe ng kuryente. Ang iskor na lalabas ay multiplied by 10,000 volts. Kung nagawa ko lang ng maaga to hindi ko na sana narinig yung All By Myself Tsunami version nung kapit-bahay namen. Gangga-building yung pagkasintunado-islas-alon ng boses. Hindi ako pintasero, at lalong hindi ako magaling kumanta, at wala din ako sa tono madalas kapag kumakanta. Marunong lang akong makaappreciate ng tahimik na paligid.
*Impormasyon: Hindi boltahe ang nakakamatay. Kuryente o Current (in Amperes) ang nakakamatay.
V=IR, where V is the Volts, I is the Current, R is the resistance, o ang tinawag ding Ohm's Law.
Ayon sa chart na ito, maaaring mamatay ang isang tao sa current na 0.1 hanggang 0.2 A ng kuryente, or should I say Dagitab.
Panakot lang sa tao yung value ng 10,000 volts or 50,000 volts sa mga riles ng tren at mga bakod ng Meralco o strap ng bra ng gelpren mo. Pero hindi ibig sabihin na kapag hindi mataas ang boltahe, hindi ka na mamamatay. Ganun na din yun, at wag kang umasang may sapat kang value ng R sa katawan para labanan ang pagdaloy ng ultra-electro-kilig sa katawan mo.*
Nagkafireworks display din kanina sa munisipyo. Nilundag ko ng mas mataas sa normal na lundag yung hagdan para abutan. Para lang sa ano? Para makita ang usok sa langit at ang mga fireworks na natatakluban ng pagkatayog-tayog na bahay ng kapitbahay. Dito naman papasok yung Atomic House Resizer. Alam mo yung aparato na itututok mo lang sa isang bagay tapos kaya mo nang baguhin ang size nito by a drastic proportion? Yun ang Atomic Resizer. Nilagyan ko lang ng House para mas specifically designed sa mga bahay at hindi sa tite, ambisyoso. Pero sige, gagawan kita ng Atomic Penis Resizer. Ang problema lang dito sa aparatong ito eh baka magyabang ka't gawin mong parang baril na nakasukbit sa bewang mo't nakaset sa times1,000,000 units DeAtomization. Baka magjakol ka gamit ang tiyane at microscope kapag nagkataon.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Rescue Me : The Final Part, Which Was Third to Rescue Me : The Part Two Of Rescue Me : The Beginning, Which Is In Turn, Second To The First One
Hindi ako mahilig magyabang. Ako yata ang taong napakagwapo, matalino, at ubod ng lakas ng karisma sa chicks na hindi marunong magyabang.
Hindi naman sa down-to-earth ako pero ang totoo niyan, wala naman talaga kasi akong maiipagmayabang. O sige, marunong akong magpagalaw ng nguso at ilong. Satisfied? Good.
Ang natatandaan kong pinakamatinding pagyayabang na pinakamatindi kong ginawa eh na napakatindi eh nung nagmayabang ako kung gaano kakapal ang koleksyon ko ng teks ng Dragon ball nung bata ako.
Hindi na rin masama no? Kahit siguro nasa isang pormal akong meeting kasama ang mga kababata at kaklase kong mga bigtime na, matapos lumipas ang dalawampung taon eh maaari kong isampal ang katotohanang yan sa pagmumukha nila kasama ng koleksyon ko ng Mask Rider Black plastic toys na nakokolekta kasama ang pagkaasim-asim na candy.
Kaklaseng big time: "Pare, ang hirap mag-manage ng malakihang business sa panahon ngayon, dapat talaga marunong kang magbasa ng takbo ng economy para you can play your cards right."
Ako: "Cards ba kamo? Heto, meron ako. Street fighter #0876 na dinidisplay yung Hapekpek hadouken ni Ryu laban kay Pacquito Diaz. Trade?"
= = = =
Sa pagitan ng September 24 hanggang 26 (Pasensya ka na, hindi ko na matandaan, hindi ko kasi pinagmamayabang ang matindi kong memorya eh) nang mapagpasyahan kong tuluyan nang gawan ng paraan ang nakakarinding pagingaw-ingaw ni Kumukuti.
Bago ang lahat, nais ko nga palang ibahagi sa inyo ang lokasyon na kung saan matatagpuan si Kumukuti sa mga nagdaang panahon.
Galing sa WikiMapia. At oo naitanong ko din sa sarili ko kung sino si Rhon Batuigas.
Ay, oh I'm sorry? Is that too expanded? Well bless my buttocks and juggle my scrotum! Reklamador!
Eto na nga, ilapit na natin. Pft.
Si Kumukuti yung kulay itim na bola ng balahibo na may parte ng puti. Kasama niya yung chicken nuggets sa microwavable na lalagyan. At mangilan-ngilang dahon ng puno ng bayabas na ipinangunguya sa mga batang gustong magpatuli.
Malabo ba kung asan siya? Sa susunod ikaw na ang kumuha ng litrato, ingrate!
Ikalawang kasayangan: Chicken nuggets
Hindi naman talaga siya kasayangan kasi tinda yun ng ate ko na binili lang sa isang di-kilalang factory dun sa tapat ng Makro. Wala siyang tatak na sikat pero masarap naman kung iisipin mo lang.
At gusto mong makasiguradong masarap, kontakin mo lang ako sa blog na ito para umorder ng isang pakete at ikaw na mismo ang humusga.
So ayun, pinainan ko siya ng tira-tirang chicken nuggets na galing sa refrigerator namen. Iniuwi ng mga pamangkin ko galing iskul. Ayaw daw nila, hindi nakain.
Sinubukan kong painan ng mas matinding artillery si Kumukuti. Nung una, hotdog lang, ngayon chicken nuggets na.
Kaso puta, wala din. Tatanga-tanga kasi itong pusang ito. Hindi marunong magkamay kapag kumakain. Kapag kinakagat niya, nalalaglag lang dun sa siwang ng mga tambak ng silya. Gusto kong parusahan ang sarili ko sa katangahan ko. Hindi ko kasi nilagyan ng tinidor yung pinain kong nuggets. Hindi niya tuloy na-gets ang sarap ng nuggets. Malay ko ba kung sosyalin din pala yung pussy na yun at tinidor ang ginagamit imbes na bibig lang.
(Napaisip tuloy ako sa kuneksyon ng tinidor at pussy. Makapag-email nga sa production staff ng porn film)
Wala, bigo ako. Hindi ko siya makuha. Ginawan ko pa man din ng paraan para mapalapit siya dun sa maliit na siwang para makuha.
Para sa kaalaman ng lahat, merong maliit na siwang dun rehas ng bakod. Kasyang-kasya ang kamay ko dun pati na din si Kumukuti kung gagawan ko lang ng paraan na mapalapit ko siya dun.
Pero bigo ako. Hindi ko siya nakuha. Akshuli nakuha ko siya eh. Nahawakan ko na nga at nadama ko ang kanyang balahibumpusa. Nahimas ko siya ng bahagya, pero anong silbi ng kaligayahang ito kung panadalian din lamang ang ligaya?
Mailap si kumukuti. Hindi siya ang inaasahan kong malamya at maamong pussy na nais kong iligtas. Maliksi siya at hindi sanay sa himas ng tao. Maikukumpara siya sa isang pusang hindi sanay sa tao. Na mailap.
Naisagawa ko naman ang plano kong mapainan siya gamit ang...
Ikatlong kasayangan: More chicken nuggets
Napalapit ko na siya dun sa siwang sa pamamagitan ng pagpapain sa tamang lugar. Nahuli ko na. Pero ako lang ang nasaktan. Nakalmot ako at nakagat. Sino ba kasi ang mag-aakalang ganun siya kabangis? Si Mike Enriquez? Hindi siguro.
Pinagmukha niya pa akong tanga. Kasyang-kasya pala siya dun sa maliliit na siwang ng bakod. Pukingpusa yan, nagiinarte lang ata kaya nagngangangyawngyaw dun sa likod ng bakod.
Pero hindi ako pinanghinaan ng loob. Itinuloy ko ang plano ko sa kabila ng pagiging mailap niya. Di ko man siya mahuli, alam ko sa sarili kong natulungan ko siya at hindi ako nagkulang sa tungkulin ko bilang pussy lover.
Anyway, ito pa ang isang litrato niya. Para wala nang sali-salita kung anong ginawa ko para maibsan ko ang paghihirap niya. Oo, chicken nuggets pa din yan.
Pinagprepare ko pa din siya ng pagkain kahit alam kong walang kapalit na sex yan.
O diba ang sweet ko? Ginawan ko pa siya ng pakainan! Bale ang ginawa ko, kumuha ako ng microwavable na container, binutasan ko at itinali ko para hindi na malaglag ang kung ano mang pagkaing inayawan na ng mga pamangkin ko. Oo, sinamahan ko ng pagmamahal ang pagtatali ko diyan at binudburan ko din ng makataong damdamin at kalahating takal ng awa ang chicken nuggets na inihain ko sa kanya.
Pagkatapos ko siyang paghandaang pakainin, kinuhanan ko siya ng bidyo.
Sa ngayon, hindi ko na alam kung ano ang nangyare kay Kumukuti. Nawala na lang siya isang beses. Nanahimik na lang bigla. Bago yung mga gabing tumigil siyang magngyaw-ngyaw, maingay yung mga aso dun sa pwesto niya. Parang nagbabangayang mag-asawa sa ingay. Baka sila na ang gumawa ng paraan para hindi na ako marindi sa ingay ni Kumukuti. Sad ending no?
Rules: 1. Copy paste from {Start Copy Here} to {End Copy Here} 2. Please link back to the person who tagged you and PASS this tag to many of your friends 3. If you have more than one blog, please post this to all of your blogs, the more the merrier. 4. The use of NO FOLLOW on links is not allowed, Let’s all be fair! 5. Remember to come back here at JENNY TALKS(pls. don’t change this link)and leave the exact post url so I can add you to the master list to help increase our rankings and improve our Technorati Authority. 6. Spread the virus.. oooopps I mean the VIRAL LINKING and happy blogging!
At dahil galante ako, bahala na kayong magtag sa mga sarili ninyo.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Tag 08 from LethalVerses
Itong tag na ito ay nagmula kay LethalVerses ukol sa mga NDE.
A very long time ago, when I was still a young boy and everything is in black and white...
Namatay ang lola ko. Nanay ng tatay ko. Bata pa ako nun, siguro mga less than 5 years old or so. Maikokonsiderang ako ang pinakabatang miyembro sa aming angkan.
Kung hindi ako nagkakamali, tama ako.
At kung mali nga ako, pakitama ako sa paniniwala sa aming lugar na mayroong mga supernatural na pangyayari ukol sa namatay na kamag-anak at ang "pagsundo" sa pinakabatang miyembro ng pamilya.
Ang cute ko pa man din nung bata ako at hindi ko na naabutan ang lola ko nun. Malamang gusto niya akong makasama noon, kasi nga cute ako at guwapong-gwapo. Pero siguro kahit ipagpilitan ko pa ang sarili ko sa kanya ngayon eh baka tawanan na lang niya ako.
Lamay ni Lola nun. Gabi. Normal sa mga bata ang matulog ng maaga, at normal din sa probinsya na matulog ang lahat ng magkakamag-anak sa iisang lugar ng bahay. At iyon ang 2nd floor ng bahay.
Luma na ang bahay. Ancestral house. Malalaki ang bintana nito at yung sliding wooden door pa ang gamit. Kung tatayo ang isang grown-up na tao sa tapat ng bintana, hanggang bewang niya ang pasamano. Yung tipong malalaglag ka na kapag yumuko ka sa tapat ng bintana dahil hindi din naman ganun kalapad ang pasamano ng bintana. Di naman ganun kataas ang sekan plor ng bahay. Kayang lundagin ng walang matatamong bali at lupa naman ang babagsakan. May kalambutan. Pero para sa isang paslit na tulad ko nung mga panahon na yun, ang pagkalaglag dun ay maaring magdulot ng kamatayan, lalo pa't alanganin ang bagsak. Maaaring mabali ang leeg at pati na din ang pagkabasag ng ulo.
Karamihan sa tao sa sekan plor ay tulog na at magkakatabi.
Walang anu-ano daw eh bigla akong bumangon. Naglakad ng dahan-dahan papunta sa bukas na bintana. Ewan ko kung bakit bukas yun nung mga panahon na yun kahit uso ang aswang. Isang lipad lang ng manananggal sa ganun kalaking bintana, limas lahat ng lamang-loob namen eh. At wala ding railings dahil wala namang ibang nakatira dun kundi ang tita ko lang.
Mabuti na lang daw eh nahawakan ako ng ninong/tito ko nung malapit na akong makasampa sa bintana. Nahagip lang daw yung paa ko pero nakaangat na ako sa pasamano ng bintana. Umiiyak daw ako na parang tumatawa pero tulog. Sleepwalking kumbaga.
Wala naman akong malinaw na eksplanasyon sa nangyare pero marahil eh muntik ko na nga itong ikamatay. Sorry naman kung hindi natuloy. Kung may reklamo kayo't hindi natuloy, pakisabi na lang kay lola.
Matapos ng nangyare, bilang bahagi ng pamahiin, itinawid ako sa ibabaw ng kabaong ng pinaglalamayan kong lola ng walang sumasayad na parte ng katawan ko o kahit damit. Para daw makawala ako sa kagustuhan niya ng "pagsundo" sa akin.
Some summer in Antipolo...
Eto simple lang. Antipolo, matarik ang daan, isang traysikel.
Paakyat sa matarik na traysikel ang daan... wait, teka ulit.
Paakyat sa matarik na daan ang traysikel na may lulan na tatlong babae, isa lang ang payat, tatlong lalake, isa lang ang gwapo (ako ba yon ha? ha? sige na nga).
Pinuwersa ni mamang drayber ang traysikel niya sa kambyong hindi primera. Natural hindi kakayanin ng makina ang bigat namin sa matarik na daan at mahinang kambyo.
Umatras si traysikel. Mabagal pa nung una. Tapos bumilis. Wala pa sa isip ko na pwede kameng mamatay. Si isang lalake, tumalon sa traysikel. Di man lang kame inisip. Pero at least kung titilapon kame may pupulot sa mga katawan namen.
Iniliko ni mamang drayber ang manibela. Pumusisyon yung traysikel sa isang anggulo na pwede itong tumilapon, gumulong-gulong, at rumagasa ng tuloy-tuloy sa matarik na kalsada. Mabuti na lang naisalba din siguro kame ng sarili nameng bigat at lalagyan lang ng kanin ang tumapon.
Nung mga oras na yun eh naisip ko kung ako ang tumapon at hindi yung bigas. Malayo pa man din ang pagkakatalsik nung tupperware na yun. Sino ba naman kase ang nakakaalam kung paano ka babagsak, kung una ba ang paa mo o ang leeg mo ang tutukod sa sahig. Kahit gaano pa kababa ang talsik mo kung panahon na para mahimlay ka ng tuluyan, wala kang magagawa.
Marami pa akong NDE na hindi ko maikakategorize na NDE nga ba o hindi. Madami din kasing beses na nakita ko nang nag-flash ang buong buhay ko sa harap ng mga mata ko. Nangyare ata nun nung nakaangkas ako sa kaibigan kong babae. Paakyat kame ng flyover at hindi siya nagmenor tapos may jeep sa unahan. Napakabilis ng paglapit namin sa jeep. Sumisigaw na ako ng AAAAAH, samantalang hagikhik pa ang naririnig ko sa babaeng drayber na kaibigan ko. Hindi ko alam kung buhay ko nga ba yung nagflash sa harap ko o yung stainless lang na body ng jeep.
Ipinagpapasalamat ko na lang sa langit at sa Diyos ang lahat ng mga pagkakataon na sana na-deads ako pero hindi natuloy.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Langhap Sarap by M
O kay saya ng bawat linggo Noong panahon ng kabataan ko Dito'y laging bumibisita Matapos magsimba ng pamilya
"Langhap Sarap" ang titulo Maligayang bubuyog naman ang mascot nito Kapag ngiti mo'y nasisilayan Kaligayahan ang aking nakakamtan
Langhap Sarap, o kay ligaya Pinapangarap kong kumain dito sa tuwina Kaibigan kong bubuyog sana ay ikaw na ang maging kusinero namin hangga't ako'y humihinga
Ang Yumburger mo na nakakapagpasigla Kapag ako'y may sakit, ito ang meryenda Sa tuwing may okasyon, Jolly Spaghetti ang karamay Walang sawang kakainin, sa bawat araw ng aking buhay
Jolly Fries ang pinagsasaluhan Kapag magkakasama ang magkakaibigan Kasama ang kwentuhang walang humpay At kasiyahang puno ng kulay
Ang masayahing hotdog nila Malinamnam at malasa At palagay ko'y kukulangin Ang Champ ninyo para sa akin
Naiinitan ka ba kamo? Aba'y Frost Blends ang para sayo Matamis ba ang hanap ng dila mo? Peach mango pie ang kainin mo
Halina at sumama sa ligaya Ng pamilya ni Charlene at Aga Sa pag-indak ni Kim at Gerald At sa pagkanta ni Sarah at Mark
Nawa'y ako'y makabalik Noon sa kabataan ko At maranasan kong muli Ang Jollibee, linggo-linggo
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Hereditary
Nasa dugo yata ang pagkapintasero ko.
Nanonood ako ng Wowowee. Hindi, mali. Napatingin ako sa telebisyon nung Wowowee ang palabas at nakita ko si RR. Si RR na hindi ko alam ang apelyido o kung mabuti ba siyang kapatid sa mga kapitbahay niya.
Ako: "Si RR po ba yan? Bat parang ampangit yata niya ngayon." Aling Maring: "Eh pangit naman talaga yan dati pa eh."
Okay po, magulang kayo at ginagalang ang mga opinyon nyo. Salamat po.
*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*
Matagal din pala akong nabakante dito, sorry naman, busy lang.
Oo nga pala, maraming-maraming salamat kay Boss Badoodles ng KwentongBarbero sa pagpili sa akin bilang Humor Blogger for the month of December! Maraming salamat po bossing! Hindi ko kayo bibiguin at papanindigan kong mgalaing galata aq s spiling!
Nakakalungkot para sa isang taong walang kapansanan ang pagdudahan ang kanyang kakayahan. Pagdudahan na tila ba mangmang ka sa mundo at walang alam para maging daan sa ikabubuhay mo. Kulang na lang hamakin ang pagkatao mo at sabihing hindi ka dapat mabuhay.
Para kang sinabihang hindi ka marunong huminga at kailangan mo ng respirator.
Pero hindi ba mas masakit sa kalooban kung sasabihan ka ng mahal mo sa buhay, ang mga bagay na alam nilang hindi mo kayang gawin.
Tulad ni Aling Maring. Nakita niya akong naglalabas ng hotdog mula sa freezer, at itinatanong ko kung nasaan ang tinapay.
Aling Maring: "Bakit mo inilalabas yang hotdog? Marunong ka bang magluto niyan?" Ako: "... "
Kung sa normal na pamamahay magaganap ang ganitong klase ng pag-uusap, malamang naglayas na ako. Pero dahil pinalaki ako ng matino ni aling Maring, tatanggapin ko ng buong-tapang at buong lakas ng loob ang mga sinambit niyang kataga.
Ahahay, nakakamiss nga namang magkwento tungkol sa mga nagaganap dito sa opisina. Masaya talaga kapag mga bata ang kasama mong nagtatrabaho sa opisina eh.
= = = = =
Hayaan nyong ibahagi ko sa inyo ang laman ng natanggap kong e-mail
From:
Miss HR
To:
Everybody at Dev't Group, Everybody at DTP, Everybody at Company
Subject:
Annual Physical Examination
Date:
Mon, 7 Jul 2008 10:59:21 +0800
Dear All,
Please be informed that Cocolife will be conducting the Annual Physical Exam for all employees on July 17 (Thursday) & 18 (Friday), between 9 am to 5pm at the Office. We encourage everyone to undergo the physical exam. We will send out updates should there be any changes on the venue or schedule of the APE. Specimen containers may be requested at the front desk from July 14 onwards.
Should you have any concerns, please do not hesitate to let me know.
Thanks, Miss HR
Napag-alaman ko na meron palang magaganap na Annual Physical Exam ngayong darating na July 17 at 18. Required daw ito sa mga empleyado.
Naisip ko lang, diba ang ibinabalitang magaganap na 8.1 magnitude na lindol eh papatak sa July 18?
Ang hirap nito kasi:
1. Baka habang nakatuwad ako at iniinspect ng doktor ang puwit ko biglang malindol at kung ano ang mapasuksok sa puwitan ko. 2. Habang tinitimbang ng doktor ang betlog ko eh biglang tumabingi ang building at sa betlog ko siya mapakapit. 3. Baka kapag may kasabay akong empleyado na naka-hubo't hubad din tapos mayanig ang lugar eh bigla kameng magkayakapan.
Wala pa naman kameng health card. Mga trainees pa lang naman kame. Kaya naman kung pwede eh hindi na kame idamay dito.
Alam ko naman awkward ang magdaan sa ganitong physical examination. Naikwento na sa akin ng kaibigan ko dati. Puro pangako lang daw sa kanila na hot at sobrang gaganda ng mga nurses.
Sa sobrang ganda daw eh mapapabigay ka ng sperm sample ng di oras.
Kaso lang hindi naman daw ganun. Minsan mga lalake pa ang nurses, at yung doktor naman matandang lalake. Nakakawalang-gana nga kung ganun! Sino bang gustong makalikot ng matandang lalake?
Hindi pa naman ako ililibing para kalikutin ng matandang lalake eh, kaya kung makakaiwas ako, iiwas na din ako. Baka kasi kung anong trace pa ng kemikal (tulad ng Estrogen, ahaaaaay!) ang makita sa katawan ko eh maikulong pa ako ng di oras!
Isa pa eh:
1. Habang nakatuwad ako at iniinspeksyon ng duktor ang tumbong ko eh baka hindi lang canister ng pabango ang makita niya doon.
2. Habang tinitimbang ng duktor ang betlogs ko eh malaman niyang peke ito, tatlo ito, o di kaya naman eh hollow ito at ang nakalagay eh dalawang pares lang ng jolens. Baka mamaya hiritan pa niya ako ng "Ay nako hijo, kaya naman pala ang duwag-duwag mong magpa-check up! WALA KANG BAYAG!"
3. Makitaan ng mantika ang dugo ko.
4. Makitaan ng bubog, turnilyo, pako, kayo, plastic, at sinulid ang stool sample ko at ang mag-match ang utot ko sa chemical na nagpasimula ng fire alarm sa building namen nung nakaraang buwan.
5. Matuklasan na pwede palang magliyab ang ihi ko sa taas ng alcohol content.
6. Matuklasan nila na hindi ako marunong tumitig ng deretso lalo na sa mga panget na nurses.
7. Makikita sa x-ray results na may insignia na ng Marlboro ang baga ko.
8. Malalaman nilang pwede na ding ibenta ng mahal ang stool sample ko dahil sa taas ng caffeine content nito.
9. Malalaman nilang di ako naglilinis ng kuko.
10. Mabubuking na supot pa ako.
Kaya bukod sa magaganap na lindol, ang APE na siguro ang pinakamagandang dahilan para umabsent sa July 18.
= = = = =
*Update*
HINDI PA DIN AKO NAKAKAPAG-PE!!!
Ayaw ko na ata, ahahaha. Pero putangina bukas na yung lindol!!!
(08:47:12 PHT) malibog_na_gay_friend: good morneng! (08:47:24 PHT) marianojuancho: hello (08:47:37 PHT) malibog_na_gay_friend: work ka na hun? (08:49:43 PHT) marianojuancho: tanginang yan kadiri (08:50:05 PHT) malibog_na_gay_friend: miss na kita baby (08:50:06 PHT) malibog_na_gay_friend: i love you (08:50:27 PHT) malibog_na_gay_friend: =)) (08:51:23 PHT) malibog_na_gay_friend: hun miss mo na rin ba ako? (08:51:28 PHT) malibog_na_gay_friend: :( (08:51:36 PHT) marianojuancho: go fuck yourself asshole (08:51:56 PHT) malibog_na_gay_friend: ay wala namang ganyanan pare (08:52:09 PHT) malibog_na_gay_friend: pare naman (08:53:27 PHT) malibog_na_gay_friend: eto nagbibiro lang di ka na nasanay sa akin (08:53:40 PHT) marianojuancho: bad morning (08:53:45 PHT) marianojuancho: stay away (08:53:52 PHT) malibog_na_gay_friend: fine.
*After a few minutes, MNGF's messenger status was: "Pareho na tayong may bad morning. Letche."
Oooh, so what now? You're frustrated because you can't fuck yourself? Pitiful.
You see my friend, not all jokes can be delivered greatly at all times.
I'm not usually this. It's just that it's a bit off.
Hindi na ako magkokomento ng marami tungkol sa naganap na usapan sa YM. Putangina na lang ang masasabi ko tuwing nakikita ko ang chat log na ito kaya naman naisipan ko nang mag-let go at ilagay ito sa aking blog.
Sa mga makakabasa, enjoy.
NOTE: Para mapangalagaan ang identity ni malibog_na_gay_friend eh minarapat kong tanggalin ang pangalan niya rito pero sa mga interesadong makausap siya, maaari ninyo akong kausapin para mabigyan ko kayo ng waiver na nagsasaad na wala akong kinalaman sa mangyayare sa inyo kapag nakausap niyo si MNGF.
(09:33:21 PHT) malibog_na_gay_friend: hey there (09:33:25 PHT) malibog_na_gay_friend: how are ya (09:33:27 PHT) ako: yo (09:33:34 PHT) ako: ayos pa din (09:34:23 PHT) malibog_na_gay_friend: god...what a week it was. (09:34:46 PHT) ako: and why is that? (09:34:55 PHT) malibog_na_gay_friend: and I'm surprised by myself as to how fast I recovered (09:35:03 PHT) malibog_na_gay_friend: well...it's quite a drama... (09:35:10 PHT) malibog_na_gay_friend: I met this guy named Zac... (09:35:24 PHT) ako: so labstori pala yan (09:35:24 PHT) malibog_na_gay_friend: he's an Amboy.... (09:35:37 PHT) malibog_na_gay_friend: well, sort of...kinda one-sided way... (09:35:44 PHT) malibog_na_gay_friend: hello, knowing me! hahah (09:35:52 PHT) malibog_na_gay_friend: what a pathetic loser I am heheh (09:35:57 PHT) malibog_na_gay_friend: anyway, going back (09:36:24 PHT) malibog_na_gay_friend: he's born from his biological European parents...mix of spanish, german and american (09:36:32 PHT) malibog_na_gay_friend: but was born and raised here a Filipino (09:36:55 PHT) malibog_na_gay_friend: so just imagine an American with a Filipino tongue...ganun sya (09:37:24 PHT) malibog_na_gay_friend: we dated. we went out. we "did" it a lot of times... (09:37:33 PHT) ako: gaaaawd (09:37:39 PHT) ako: what an early morning story (09:37:44 PHT) malibog_na_gay_friend: yeah i know (09:37:45 PHT) malibog_na_gay_friend: :P (09:38:23 PHT) malibog_na_gay_friend: and yesterday, during the afterplay, he told me he's exclusively dating another guy (09:38:26 PHT) malibog_na_gay_friend: WHAT THE FUCK. (09:39:28 PHT) malibog_na_gay_friend: So after ko syang hinatid sa gym, i deleted his number and never texted back (09:39:46 PHT) malibog_na_gay_friend: syempre mega-mukmok lola mo pero tinulog ko na lang sya...so ayun (09:39:50 PHT) malibog_na_gay_friend: tapos. :)P (09:39:58 PHT) malibog_na_gay_friend: yun lang. :D (09:40:06 PHT) ako: aaah (09:40:11 PHT) ako: tsk tsk tsk (09:40:12 PHT) malibog_na_gay_friend: all i can say is I just miss his 9-incher. :D (09:40:19 PHT) malibog_na_gay_friend: =)) (09:40:22 PHT) ako: putangina (09:40:29 PHT) ako: go get a patola or something (09:40:35 PHT) malibog_na_gay_friend: ahahahahahah sose (09:40:37 PHT) ako: my goodness (09:41:06 PHT) malibog_na_gay_friend: actually masarap lang sya i-deepthroat kaso ayokong magpa-uring dahil nakakatakot na (09:41:26 PHT) ako: :-| (09:41:30 PHT) malibog_na_gay_friend: hehe! :D (09:41:48 PHT) malibog_na_gay_friend: ok, i'm gonna stop now. :D (09:41:50 PHT) ako: i'd be happy if you would tell that story with some ugly girl (09:41:53 PHT) malibog_na_gay_friend: so what's up with you this time? (09:42:12 PHT) ako: saken? wala naman. pilit nililimot tong kwento mo. (09:42:19 PHT) malibog_na_gay_friend: =)) (09:42:32 PHT) malibog_na_gay_friend: sorry matagal magli-linger yan (09:42:33 PHT) malibog_na_gay_friend: :)) (09:42:59 PHT) ako: tanginang yaaaan. wala ka bang amnesia pills? (09:43:07 PHT) malibog_na_gay_friend: =)) (09:43:18 PHT) malibog_na_gay_friend: sige i'll ask unilab to develop one for you (09:43:34 PHT) ako: sige, thanks for the big favor. my goodness. (09:44:01 PHT) malibog_na_gay_friend: haha! (09:44:08 PHT) malibog_na_gay_friend: pasensya na, bading lang... (09:44:19 PHT) malibog_na_gay_friend: pero ok lang yan, alam ko namang straight ka (09:44:21 PHT) ako: yeah. malibog na bading that is... (09:44:27 PHT) malibog_na_gay_friend: hindi naman. :( (09:44:37 PHT) malibog_na_gay_friend: nagkataon lang na sobrang hot si zac (09:44:41 PHT) ako: oh come on... (09:44:43 PHT) malibog_na_gay_friend: letche lang talaga sya (09:44:48 PHT) ako: tsk tsk tsk (09:45:00 PHT) malibog_na_gay_friend: sabihan ba naman akong exclusively dating...EH PANO AKO? nag-date na kami 2 times (09:45:10 PHT) malibog_na_gay_friend: tangina nya (09:45:28 PHT) ako: eh baka ikaw yun (09:45:56 PHT) malibog_na_gay_friend: anong ako? (09:46:06 PHT) malibog_na_gay_friend: oh well...basta kelangang limutin ko na sya (09:46:14 PHT) malibog_na_gay_friend: kaya pareho tayong mag-amnesia pills (09:46:15 PHT) malibog_na_gay_friend: :D (09:46:36 PHT) ako: yun nga eh (09:46:38 PHT) ako: para sayo talaga yun (09:46:57 PHT) malibog_na_gay_friend: oo nah. (09:47:11 PHT) malibog_na_gay_friend: shyet. kelangang ilubog sarili sa trabajo (09:48:03 PHT) ako: oo (09:48:07 PHT) ako: pati sa singit ng iba (09:48:21 PHT) malibog_na_gay_friend: gaga :)) (09:48:31 PHT) malibog_na_gay_friend: pero pwede rin...that helps :)) (09:50:11 PHT) ako: tsk tsk tsk (09:50:36 PHT) malibog_na_gay_friend: oh shut up...i'm recovering anyway (09:50:46 PHT) ako: that's fine (09:51:08 PHT) malibog_na_gay_friend: pero minsan gusto kong ma-divert atensyon sa ibang bagay (09:51:19 PHT) malibog_na_gay_friend: maybe you can suggest anong magandang pagka-abalahan ngayon (09:51:23 PHT) malibog_na_gay_friend: seryosong usapan ito ha (09:51:30 PHT) malibog_na_gay_friend: hobby or something (09:51:50 PHT) ako: hmmm (09:51:54 PHT) ako: ano ba ang maganda (09:52:08 PHT) ako: airsoft (09:52:17 PHT) malibog_na_gay_friend: anything else? (09:52:26 PHT) malibog_na_gay_friend: i'd like to try guy stuff (09:52:30 PHT) malibog_na_gay_friend: except dota (09:52:37 PHT) malibog_na_gay_friend: skateboarding? (09:52:56 PHT) malibog_na_gay_friend: emo? hmmm....NAAH. (X) (09:53:04 PHT) ako: go kart (09:53:07 PHT) malibog_na_gay_friend: too gay for me (09:53:11 PHT) malibog_na_gay_friend: go kart? (09:53:16 PHT) malibog_na_gay_friend: actually yung hindi magastos (09:53:22 PHT) ako: ah (09:53:24 PHT) ako: teka nga (09:53:33 PHT) ako: photography (09:54:00 PHT) malibog_na_gay_friend: pwede rin...but I have to shell out at least 30k (09:54:07 PHT) malibog_na_gay_friend: to get a prosumer camera (09:54:15 PHT) ako: one time lang naman (09:54:23 PHT) malibog_na_gay_friend: sa bagay (09:54:32 PHT) malibog_na_gay_friend: how about martial arts? (09:54:36 PHT) ako: yun! (09:54:38 PHT) ako: mma (09:54:39 PHT) malibog_na_gay_friend: YEAH! :D (09:54:45 PHT) malibog_na_gay_friend: pero alin? (09:54:49 PHT) ako: i dunno (09:54:52 PHT) ako: mma (09:54:57 PHT) malibog_na_gay_friend: mma? (09:55:00 PHT) ako: mixed marital arts (09:55:06 PHT) ako: ahaha (09:55:15 PHT) malibog_na_gay_friend: ah..mga judo-jiujitsu (09:55:16 PHT) malibog_na_gay_friend: and all that (09:55:19 PHT) ako: oo (09:55:25 PHT) ako: kick boxing ballet (09:55:26 PHT) ako: mga ganun (09:55:31 PHT) malibog_na_gay_friend: ballet? :)) (09:55:32 PHT) ako: ballroom taekwando (09:55:33 PHT) malibog_na_gay_friend: are you kidding me? (09:55:36 PHT) malibog_na_gay_friend: gaga (09:55:38 PHT) malibog_na_gay_friend: =)) (09:55:55 PHT) malibog_na_gay_friend: maybe I'll enroll on them this summer (09:56:04 PHT) ako: good (09:56:09 PHT) ako: dance classes (09:56:11 PHT) ako: perhaps (09:56:28 PHT) malibog_na_gay_friend: HMM...Mas interesting nga dance classes sa akin (09:56:48 PHT) malibog_na_gay_friend: i'll maybe try hiphop...ala-STEP UP 2 (09:57:05 PHT) ako: yun (09:57:06 PHT) ako: sakto (09:57:10 PHT) ako: break dancing (09:57:19 PHT) ako: tutal nag yoyoga ka
-END-
Ayun, yun lang naman. Sa mga naghahanap ng extra income ngayon with free dinner, kausapin niyo lang siya, baka matulungan niya kayo. Sana lang pumasa kayo sa standards niyang nine-incher.
Ako si Mariano Juancho. Pwede mo akong tawaging M.
Minsan, kapag masama ang loob ko, galit ako sa tao, o di kaya'y may nagawa akong kasalanan ay dito ako nagpupunta.
Dito ako nagbabahagi ng mga bagay na sana'y ginawa ko, sana'y sinabi ko, ko mga bagay na hindi mo maiintindihan kasi pinaiikot-ikot ko ang mga kwento mula sa kabilang bahagi ng buhay ko.
Dati, nung uso pa sa mga blog-blog na yan yung mga badge, ito yung pinamimigay ko para imbis na link lang ang ilagay nila, itong badge na ito because I am paimportante like that.
